Αφράτη Τσουκνιδόπιτα (Βλάχικη Πίτα-Βινίτα)

Η πίτα αυτή λέγεται «Λιακρούαρ τάρδουρ» στα αρβανίτικα και την έφτιαξε η θεία Βέρα…

Λιακρούαρ  ονομάζουν  οι αρβανίτες, την πίτα, κάθε είδους πίτα, πρασόπιτα, κολοκυθόπιτα, τυρόπιτα, αυγόπιτα κ.τ.λ. Στη κυριολεξία όμως «λιακρούαρ» σημαίνει πίτα που η γέμισή της περιέχει χόρτα, κυρίως τσουκνίδες αφού «λιάκρα»  στα αρβανίτικα είναι οι «τσουκνίδες». Μάλλον εκεί ψηλά στα κατσάβραχα που ζούσαν οι μακρινοί  μου πρόγονοι το μόνο που υπήρχε σε άφθονο ήταν οι τσουκνίδες, διόλου ευκαταφρόνητες βέβαια, αφού αποτελούσαν εκτός από τροφή  και φάρμακο και καλλυντικό και απολυμαντικό και πολλά άλλα.

Το σκούρο πράσινο νερό που προέκυπτε από το βράσιμο της τσουκνίδας, το έδιναν – κατά ομολογία της γιαγιάς Αθηνάς – σε αυτούς που είχαν προσβληθεί από τον βάκιλο της φυματίωσης  «για να δυναμώσει το αίμα τους». Μην ξεχνάμε ότι εκείνη την εποχή δεν είχε ανακαλυφθεί ακόμα η πενικιλίνη, ούτε τα αντιβιοτικά  και  η φυματίωση θέριζε, κυρίως νέους ανθρώπους.

Θυμάμαι  με φρίκη, τη γειτόνισσα η οποία υπέφερε από αρθρίτιδα να υποβάλλει  συχνά πυκνά  τα πόδια και τα χέρια στο μαρτύριο του «τσουκνίσματος» για θεραπευτικούς, βέβαια σκοπούς .  Με ένα μεγάλο ματσάκι τσουκνίδες και ζεματιστό νερό  η γιαγιά Αθηνά απολύμαινε τα  ξύλινα κυρίως σκεύη όπου, συγκέντρωνε το γάλα και παρασκεύαζε τα διάφορα γαλακτοκομικά,  το τυρί, τη μυζήθρα, το ξινόγαλο, το βούτυρο κτλ.

Αλλά και σαν  μέσο διαπαιδαγώγησης, η τσουκνίδα, έφερνε πολύ καλά αποτελέσματα σ΄εμάς που τη ζαλίζαμε με τις αταξίες μας . Κάθε φορά που δεν έπιανε ο λόγος της γιαγιάς,  έκοβε μια μεγάλη τσουκνίδα και…. «πού σε πονεί και πού σε σφάζει». Γέμιζαν τα γυμνά μας ποδαράκια  και τα μπρατσάκια μας με κόκκινες φουσκάλες που πονούσαν  αφόρητα ευτυχώς, όχι  για πολύ.

Θαυματουργές λοιπόν οι τσουκνίδες, τα «λιάκρα» των αρβανιτών, «βέρτζε» στα βλάχικα, που αποτελούσαν γι αυτούς  πολύτιμη τροφή. Την άνοιξη η γιαγιά τις  μαγείρευε  φρέσκες και τρυφερές με φρέσκο βούτυρο γάλα και αυγά, ή σκέτες,  σαλάτα με λεμόνι και ελαιόλαδο. Εκεί κατά τα τέλη του Μάη όταν είχαν μεγαλώσει αρκετά, οι Δροσοπηγιώτες έσπευδαν σε μέρη καθαρά και απάτητα για να τις συλλέξουν σε μεγάλες ποσότητες .  Τις άπλωναν στον ήλιο να στεγνώσουν. Τις έτριβαν , πετούσαν τα σκληρά μέρη  και μετά  τις διατηρούσαν σε πάνινα σακούλια όλο τα χειμώνα για να φτιάχνουν τις περίφημες τσουκνιδόπιτες.

Μια τέτοια τσουκνιδόπιτα θα φτιάξουμε σήμερα λίγο διαφορετική από αυτές που σας έχω δείξει στο παρελθόν αλλά πολύ νόστιμη , πολύ εύκολη . Την πίτα αυτή την έφιαχνε η γιαγιά Αθηνά  συνήθως όταν ζύμωνε το ψωμί της εβδομάδας. Κρατούσε  μια ποσότητα ζύμης και πριν προλάβει να βγάλει τα καρβέλια από το φούρνο η «πίτα βινίτα» ή «λιακρούαρ  τάρδουρ» ήταν έτοιμη στο τραπέζι. Συνεχίστε την ανάγνωση Αφράτη Τσουκνιδόπιτα (Βλάχικη Πίτα-Βινίτα)