Πιλάφι με γαρίδες και πορτοκάλι

Να ’μαστε πάλι εδώ φίλες μου μετά από μια μικρή μικρή απουσία. Ομολογώ ότι μου λείψατε και γι’ αυτό είπα να σας εντυπωσιάσω με ένα υπέροχο, από κάθε άποψη, πιάτο: πιλάφι με γαρίδες και πορτοκάλι.

Το έχω ξαναπεί θαρρώ και στο παρελθόν, πως υπάρχουν χίλιοι δυο τρόποι  για να μαγειρέψει κανείς τις γαρίδες. Αλλά εγώ καθ’ ότι βουνίσια, δεν συγκινούμαι πολύ εύκολα, αφού δεν τα πάω και τόσο  καλά -κακώς βέβαια- όχι μόνο με τις γαρίδες αλλά γενικά με τα θαλασσινά. Στο σπίτι μας μαγειρεύαμε μόνο λιμνίσια ψάρια, κυρίως τσιρόνια, πλατίκες και γριβάδια, που τα έφερναν πλανόδιοι ψαράδες από τις λίμνες της Πρέσπας , φρέσκα φρέσκα και  σπαρταριστά μέσα σε πλεχτά κοφίνια.  Τα μικρά τα ψήναμε πάνω στα κάρβουνα ή τα τηγανίζαμε. Τα δε πεντανόστιμα γριβάδια τα μαγειρεύαμε στο ταψί με κρεμμύδι ή φτιάχναμε με το κεφάλι τους μοσχομυριστή  ψαρόσουπα.

Όταν λοιπόν φίλες μου σας προτείνω μια συνταγή που έχει ως βάση τα θαλασσινά, σημαίνει πως την έχω δοκιμάσει, πως  έχει περάσει από πολύ δύσκολο τεστ… γευσιγνωσίας, έχει εγκριθεί και αξίζει να την φτιάξετε και να τη δοκιμάσετε κι εσείς.

Πιλάφι με γαρίδες και πορτοκάλι - 10

Το φαγητό αυτό είναι δημιουργία της Σοφίας της Κατσουλιάνου η οποία με έχει τιμήσει και με άλλες συνταγές και κοντεύει πια  να γίνει μόνιμη παρέα μας. Το έφτιαχνε πολύ συχνά όταν δούλευε σε γνωστό εστιατόριο της Κέρκυρας και ένα μεγάλο μέρος της πελατείας πήγαινε μόνο και μόνο για να απολαύσει τις γαρίδες της Σοφίας. Ήταν δε το αγαπημένο πιάτο των τουριστών. Είναι ένα καλοκαιρινό φαγητό και όχι μόνο  που μαγειρεύεται γρήγορα, εύκολα, χωρίς πολλά υλικά, είναι εντυπωσιακό στην εμφάνιση  και το σπουδαιότερο, είναι πεντανόστιμο! Σας το λέει με σιγουριά μια βουνίσια! Δοκιμάστε το και δε θα το μετανιώσετε! Συνεχίστε την ανάγνωση Πιλάφι με γαρίδες και πορτοκάλι

Σούτο μακάλο με κεφτέδες

Οι κεφτέδες είναι το αγαπημένο φαγητό των περισσοτέρων. Και γι’ αυτό το πόρισμα δεν χρειάζονται ερωτηματολόγια και αναλύσεις. Είναι αρκετό να αναλογιστούμε τη χαρά που όλοι κάναμε όταν ήμασταν παιδιά και φτάναμε στο μεσημεριανό τραπέζι για να ανακαλύψουμε πως «ΣΉΜΕΡΑ ΘΑ ΦΆΜΕ ΚΕΦΤΈΔΕΣ»!

Σούτο μακάλο με κεφτέδες - 18

Η αλήθεια είναι πως και τώρα που μεγαλώνουμε την ίδια χαρά βιώνουμε. Είναι τσεκαρισμένο. Κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί στην πρόκληση ενός πιάτου μυρωδάτων, λαχταριστών, καλοτηγανισμένων κεφτεδακίων, με κόκκινη σάλτσα, με άσπρη σάλτσα, η σκέτους. Το μαγείρεμα του κεφτέ θεωρείται εύκολη δουλειά. Στην πραγματικότητα όμως υπάρχουν κάποια μικρά μυστικά που περνάνε από μάνα σε κόρη και από γιαγιά σε εγγονή και κάνουν τη διαφορά του ενός κεφτέ από τον άλλον.

Σούτο μακάλο με κεφτέδες - 33

Κάθε σπίτι μπορούμε να πούμε πως έχει τη δική του συνταγή και το δικό του τρόπο να φτιάχνει κεφτέδες. Κάθε μαγείρισσα κάνει το συνδυασμό που αρέσει στην οικογένειά της και φτιάχνει άλλοτε παραδοσιακούς και άλλοτε πιο μοντέρνους κεφτέδες εξελίσσοντας συνεχώς το αγαπημένο φαγητό. Εγώ σας προτείνω να δοκιμάστε να φτιάξετε τα κεφτεδάκια σας αναμειγνύοντας μοσχαρίσιο κιμά με χοιρινό. Θα διαπιστώσετε ότι το αποτέλεσμα είναι πολύ καλύτερο. Η προσθήκη του χοιρινού κάνει τους κεφτέδες πιο αφράτους και απογειώνει τη γεύση. Δοκιμάστε επίσης να φτιάξετε το μείγμα των κεφτέδων αρκετές ώρες πριν τους τηγανίσετε, ακόμη και αποβραδίς, και κρατήστε το στο ψυγείο.

Σούτο μακάλο με κεφτέδες - 36

Προσέξτε όμως οι κεφτέδες εκτός από τη συνταγή και τις αναλογίες των υλικών θέλουν και χέρι… έτσι έλεγε η γιαγιά Αθηνά. Θα το έχετε παρατηρήσει άλλωστε πως όλοι – και κυρίως οι άντρες- θεωρούν καλύτερους τους κεφτέδες της μαμάς τους. Σήμερα θα σας δώσω μια παραδοσιακή συνταγή: ΚΕΦΤΈΔΕΣ ΜΕ «ΣΟΎΤΟ ΜΑΚΆΛΟ». Κεφτέδες δηλαδή με άσπρη σάλτσα ή για να είμαι πιο ακριβής κεφτέδες με άσπρο χυλό μια και στην «ντόπια» λεγόμενη διάλεκτο μακάλο σημαίνει χυλός. Είναι ένα κορυφαίο παραδοσιακό Μακεδονίτικο φαγητό! Τα υλικά του, η απλότητά του, η νοστιμιά του, θα σας φέρουν σε επαφή με το μεγαλείο της τοπικής, παλιάς και κλασικής φλωρινιώτικης Παραδοσιακής Κουζίνας! Συνεχίστε την ανάγνωση Σούτο μακάλο με κεφτέδες

Γκέλα Ρόσα ή Κιουλ… Βελούδινος, Πεντανόστιμος Βλαχαρβανίτικος Χυλός

Το χωριό μου, η (Δροσοπηγή στο νομό της Φλώρινας) το δημιούργησαν ορεινοί πληθυσμοί, Βλάχων και Αρβανιτών που μετακινήθηκαν από την περιοχή των Μαστοροχωρίων της Ηπείρου, (Πληκάτι, Βούρμπιανι, Αετομελίτσα), εκεί γύρω στο πρώτο μισό του 18ου αιώνα. Η ευλογημένη αλλά φτωχή και στερημένη γη της Ηπείρου και το άγριο περιβάλλον, επέβαλλαν στους κατοίκους ανάλογες συμπεριφορές. Δημιουργικοί, οι Δροσοπηγιώτες, με καλλιτεχνικές τάσεις, λακωνικοί και άμεσοι στην επικοινωνία, λιτοί, σχεδόν δωρικοί ως προς την ενδυμασία, έχουν δώσει και πολύτιμα μαθήματα οικιακής οικονομίας. Στη Βλαχαρβανίτικη κουζίνα μαθαίνει κανείς, πώς τα πιο ασήμαντα γεννήματα της φύσης μπορούν να γίνουν νοστιμότατα φαγητά.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 21

Η διατροφή των Βλαχαρβανιτών απλή, λιτή, με καθαρές γεύσεις, χωρίς πολλά καρυκεύματα και μυρωδικά, στηρίζονταν κυρίως στα παρασκευάσματα από αλεύρι, στις ζύμες, τους χυλούς, σπιτικά ζυμαρικά, άγρια χόρτα (τσουκνίδες, λάπατα, ξινήθρες, αγριοράδικα κτλ.) και τα γαλακτοκομικά. Ονομαστές είναι οι Αρβανίτικες πίτες (χορτόπιτες, γαλατόπιτες, γυριστές, μπουρέκια, πλασίντες, παρβαλιάκ, καλαμποκόπιτες), που ξεχωρίζουν τόσο για τον ιδιαίτερο τρόπο που φτιάχνονται όσο και για τη μεγάλη ποικιλία και νοστιμιά.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 29

Ήδη έχετε πάρει μερικά δείγματα και ακολουθούν και άλλα πολλά γιατί οι πίτες είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο. Σήμερα οι Δροσοπηγιώτες, συνεχίζουν να μαγειρεύουν με τον τρόπο που ήξεραν από αιώνες, μπολιάζοντας την κουζίνα τους με υλικά και γεύσεις της καινούριας περιοχής. Το παραδοσιακό κιούλ, στα αρβανίτικα, γκέλα ρόσα στα βλάχικα, που σε απλή μετάφραση σημαίνει κόκκινο φαγητό, είναι ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της βαλαχαρβανήτικης κουζίνας και σας το παρουσιάζω με μεγάλη υπερηφάνεια γιατί έμαθα να το μαγειρεύω με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το μαγειρεύει η μαμά μου, το μαγείρευε η γιαγιά μου και πολλές γενιές ακόμα πίσω.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 23

Το κιούλ, ή γκέλα ρόσα, είναι ελαφρύς χυλός, βελούδινος στην υφή, νόστιμος, θρεπτικός, εύκολος στην κατασκευή. Ένα γρήγορο, χορταστικό και πάρα πολύ εμφανίσιμο πιάτο. Μοιάζει κάπως με το μακάλο των ντόπιων , αλλά περιέχει τυρί, αυγά, φρέσκο βούτυρο και κόκκινο πιπέρι υλικά που δένουν τόσο αρμονικά μεταξύ τους ώστε το αποτέλεσμα θα το ζήλευε και ο καλύτερος σεφ…

Τι θα χρειαστείτε:

– Για τέσσερα πιάτα κιουλ
– Δυο γεμάτες κουταλιές φρέσκο βούτυρο
– 8 κοφτές κουταλιές αλεύρι για όλες τις χρήσεις
– 4 αυγά
– 250 γρ. φέτα
– 4 πιάτα νερό (χρησιμοποιούμε το βαθύ πιάτο στο οποίο θα σερβίρουμε το χυλό)
– Αλάτι
– Πιπέρι κόκκινο στη μύτη του κουταλιού του γλυκού

Πώς θα το φτιάξετε:

Χτυπήστε τα αυγά ελαφρώς με ένα πιρούνι.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 12

Θρυμματίστε τη φέτα με τα δάχτυλά σας.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 10

Σε ένα βαθύ τηγάνι ή πλακουτσωτή κατσαρόλα, λιώστε το βούτυρο και αφήστε το λίγο να κάψει ελαφρώς.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 1

Αποσύρετε το σκεύος από το μάτι και ρίξτε το κόκκινο πιπέρι.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 2

Ανακατέψτε για να μην καεί το πιπέρι.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 3

Το βούτυρο θα πάρει ένα ωραιότατο κοκκινωπό χρώμα.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 4

Μοιράστε με ένα κουτάλι ισόποσα το βούτυρο στα πιάτα.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 5Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 9

Ξαναβάλτε το σκεύος στη φωτιά χωρίς να το καθαρίσετε έτσι όπως είναι βουτυρωμένο και ρίξτε το αλεύρι και το αλάτι.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 6

Αρχίστε να ανακατεύετε το αλεύρι ώσπου να αρχίσει να χρυσίζει και να μοσχοβολάει. Προσέχετε να μη καεί.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 7Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 8

Αποσύρετε από τη φωτιά και αφήστε 4 – 5 λεπτά να πέσει λίγο η θερμοκρασία. Προσθέστε τα τέσσερα πιάτα νερό.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 11

Ξαναβάλτε το τηγάνι στο μάτι και συνεχίστε το ανακάτεμα με το σύρμα ή με μια ξύλινη κουτάλα. Σε λίγο τα μείγμα θα αρχίσει να πήζει. Θα γίνει σαν μια ελαφριά βελουδένια μπεσαμέλ.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 13Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 14

Ρίξτε τα χτυπημένα αυγά ξεκινώντας από το κέντρο σε μορφή σπείρας.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 15

Σταματήστε το ανακάτεμα και αφήστε ένα με δύο λεπτά να μαγειρευτούν τα αυγά.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 16

Αρχίστε το ανακάτεμα με την την κουτάλα απαλά από κάτω προς τα επάνω. Τέλος ρίξτε τη φέτα και ανακατέψτε απαλά.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 17Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 18Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 20

Μοιράστε το χυλό στα πιάτα. Το κοκκινισμένο βούτυρο θα εμφανιστεί στο χείλος κάθε πιάτου. Με ένα πιρούνι ή κουτάλι κάντε διάφορα σχήματα και δώστε τη δική σας αισθητική στο πιάτο.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 26Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 27

Η γκέλα ρόσα, το κιούλ, ένα φαγητό απλό παραδοσιακό που έθρεψε γενιές και γενιές σε καιρούς δύσκολους είναι έτοιμο. Ένας άλλος τρόπος σερβιρίσματος είναι να μοιράσετε πρώτα το κιουλ στα πιάτα και μετά να ρίξετε από πάνω το βούτυρο.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 28 - Συνταγή - ηχωμαγειρέματα

Καλή επιτυχία φίλες μου και καλή σας όρεξη! Μέχρι το επόμενο μαγειρικό μας ραντεβού καλά να περνάτε και να προσέχετε τους υπέροχους εαυτούς σας. Μην κακιώνετε με τους γύρω σας. Αφήστε να πάρει ο άνεμος τα αρνητικά τους και μάθετε να μετράτε τα θετικά τους γιατί όπως έλεγε και η γιαγιά Αθηνά: «Υπάρχουν στους ανθρώπους περισσότερα πράγματα να θαυμάσουμε παρά να περιφρονήσουμε…»

Σας φιλώ αυγή

Save

Save

Σοκολατένιες Αυγόφετες

Το πρωινό, λένε οι επαΐοντες, αποτελεί το πιο σημαντικό γεύμα της μέρας και χαρίζει στον ανθρώπινο οργανισμό την απαραίτητη ενέργεια και τα θρεπτικά συστατικά που χρειάζεται για να λειτουργήσει σωστά κατά τη διάρκεια της ημέρας. Η γιαγιά Αθηνά πάλι το έλεγε αλλιώς : «Το πρωί τρώγε σαν βασιλιάς, το μεσημέρι σαν άρχοντας και το βράδυ σαν ζητιάνος». Πού να τον βρούμε το χρόνο θα μου πείτε για να καθίσουμε σαν άνθρωποι στο τραπέζι και να φάμε ένα πρωινό της προκοπής; Τα πρωινά όλοι τρέχουμε. Το πολύ, πολύ ένας καφές  και κανένα κουλουράκι στα γρήγορα, συνήθως από τον πλησιέστερο φούρνο, είναι τα μόνα που προλαβαίνεις.

Έχετε όλα τα δίκια του κόσμου. Για τις καθημερινές το καταλαβαίνω τα σαββατοκύριακα όμως;  Αφού δεν τα καταφέρνετε τις καθημερινές κάντε το πρωινό γεύμα υπόθεση του σαββατοκύριακου. Από τη μία το αργό ξένοιαστο  ξύπνημα  από την άλλη η προοπτική μια χαλαρής μέρας χωρίς υποχρεώσεις,  ανοίγουν την όρεξη και φτιάχνουν τα κέφια για κάτι παραπάνω.

Να αυτό το κάτι παραπάνω θέλω να σας προτείνω που δεν θέλει κόπο ούτε χρόνο, που θα σας χορτάσει, θα σας γεμίσει ενέργεια  και θα δώσει στο σαββατιάτικο ή κυριακάτικο πρωινό σας άλλη διάσταση:  Απλές, κλασσικές, ροδοτηγανισμένες αυγόφετες, σκέτες ή γεμιστές με πραλίνα φουντουκιού ότι πρέπει για ένα πλούσιο πρωινό ξεκίνημα που δεν θα σας κουράσει και σίγουρα  θα το απολαύσει όλη η οικογένεια.

Τι θα χρειαστείτε:

(Ποσότητες ακριβώς δεν θα σας δώσω. Θα πρέπει να ξέρετε όμως πως με ένα αυγό και δυο τρεις  κουταλιές της σούπας γάλα θα φτιάξετε μια γεμιστή αυγόφετα, οπότε κάντε τους υπολογισμούς σας και πράξτε αναλόγως με τα άτομα και την όρεξή σας)

– Αυγά
– Γάλα
– Πραλίνα (Μερέντα)
– Ελάχιστο αλάτι
– Λάδι ελαφρύ για το τηγάνισμα

Πώς θα τις φτιάξετε:

Συνεχίστε την ανάγνωση Σοκολατένιες Αυγόφετες

Σοφρίτο Κερκυραϊκό

Το σοφρίτο που σας παρουσιάζω σήμερα, φίλες μου, το μαγείρεψε η Σοφία. Η Σοφία είναι Κερκυραία. Κερκυραία γέννημα θρέμμα.  Ερωτική μετανάστης στη πόλη μας, κουβάλησε μαζί με τις αποσκευές της, ένα πτυχίο με άριστα από τη «Σχολή μαγείρων» της Κέρκυρας, πολλά βραβεία για τη μαγειρική της  δεξιοτεχνία και ένα όνειρο: Να μπορέσει κάποτε να δημιουργήσει το δικό της μεγάλο χώρο, όπου θα μπορεί να ξετυλίξει το ταλέντο της στη μαγειρική, και να κάνει κοινωνούς της Κερκυραϊκής μαγειρικής -και όχι μόνο- τους Φλωρινιώτες. Δε βιάζεται όμως ! Προς το παρόν ασχολείται με την οικογένεια και αρκείται στη …..«Λαδόκολλα», όπου Λαδόκολλα, ένα μικρό Ουζερί στην οδό Κων/ πόλεως 3. Ένας χώρος ισόγειος, μικρός,  χωρίς πολλά- πολλά. Απλός και λιτός, όπου μπορεί κανείς να απολαύσει κερκυραϊκούς ουζομεζέδες, μπιφτέκια, ψητό λουκάνικο και ένα φαγητό ημέρας, μαγειρεμένο με αγνό λάδι φερμένο από τη Κέρκυρα και αγνά προϊόντα από το περιβόλι που διαθέτει η οικογένεια. Επισκεφτείτε για μια δοκιμή τη «Λαδόκολλα» ή ζητείστε να σας να σας εξυπηρετήσουν στο σπίτι. Θα ξαφνιαστείτε ευχάριστα! Για του λόγου το αληθές η Σοφία  μαγείρεψε  για τη στήλη –έτσι, για να πάρετε μια ιδέα-  ένα από τα μοναδικά πιάτα της και ιδού: Σας παρουσιάζουμε σήμερα, το υπέροχο «Σοφρίτο  α λα  Σοφία». Συνεχίστε την ανάγνωση Σοφρίτο Κερκυραϊκό

Σουπιές με κοφτό μακαρονάκι

Ένας λαός, φίλοι μου, που κατοικεί, περπατάει και αναπνέει διαρκώς δίπλα στην θάλασσα δεν θα μπορούσε παρά να είναι άμεσα συνδεδεμένος με αυτήν με ποικίλους τρόπους. Έτσι όλοι οι έλληνες ακόμα και εμείς που ήμαστε βουνίσιοι και βλέπουμε τη θάλασσα με το… κιάλι ή κάθε καλοκαίρι στις διακοπές, έχουμε αναπτύξει ένα «θαλασσινό λεξιλόγιο» που έχει μπει στην καθημερινότητά μας. Και ο αριθμός των θαλασσινών εκφράσεων και παροιμιών είναι πραγματικά εντυπωσιακός. Έκανα μια μικρή έρευνα και δείτε ένα μικρό μόνο δείγμα από όσα  … «ψάρεψα»…

Ο θυμωμένος άνθρωπος «γίνεται βαπόρι». Οι στριμωγμένοι επιβάτες ενός λεωφορείου «στοιβάζονται σαν τις σαρδέλες». Ο πάνοπλος άνδρας είναι «σαν αστακός». Ο ενοχλητικός που δεν λέει να φύγει από δίπλα μας κολλάει «σαν το στρείδι».  Τα γένια του αξύριστου τσιμπάνε «σαν αχινοί». Του εξαπατημένου του «πουλήσαν φύκια για μεταξωτές κορδέλες». Στις δύσκολες στιγμές της ζωής μας «τραβάμε κουπί». Στις δύσκολες στιγμές «ο καλός ο καπετάνιος στην φουρτούνα φαίνεται». Στην πληθωρική γυναίκα λέμε «τι φρεγάτα είσαι εσύ;» Όποιος φοβάται ή κρυώνει «σπαρταρά σαν το ψάρι». Ενώ όποιος μας παιδεύει «μας ψήνει το ψάρι στα χείλη».

Η ζωή είναι σκληρή και επικρατεί πάντα ο πιο ισχυρός, «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό». Η σαγηνευτική γυναίκα «τυλίγει τους άνδρες στα δίχτυα της». Κάποιοι  «ψαρεύουμε σε θολά νερά». Ο τσιγγούνης «έχει καβούρια στην τσέπη». Για την διεφθαρμένη ηγεσία είναι γνωστό «πως το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι».  Ενώ όταν βαδίζεις αργά «πας σαν τον κάβουρα». Όταν όλα δεν πάνε όπως θέλουμε «ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε». Όταν αποτύχαμε «την κάτσαμε την βάρκα». Όταν κάτι είναι λίγο και δεν φτάνει «τι είναι ο κάβουρας, τι είναι το ζουμί του». Όταν όλα πάνε καλά «στην ήρεμη θάλασσα όλοι είναι καπεταναίοι». Ενώ όταν βλέπουμε το φεγγάρι όρθιο λέμε «όρθιο το φεγγάρι ξαπλωτός ο βαρκάρης». Ότι είναι άνευ θεμελίων, το πρόχειρο, είναι σαν το «κάστρο στην άμμο». Και επειδή τα λόγια της θάλασσας δεν τελειώνουν εύκολα λέμε ακόμα: «Το μεγάλο καράβι θέλει και βαθιά νερά. Ή μεγάλα καράβια, μεγάλες φουρτούνες» και τόσα ακόμα που δεν θα μπορούσαν να εξαντληθούν σε ένα άρθρο. Αφήνω για το τέλος το η πονηρή γυναίκα είναι «σουπιά», όπως κι εκείνος που ξεφεύγει σαν την «σουπιά» ή «θολώνει τα νερά» ή «αμολάει μελάνι»  γιατί σήμερα σας έχω συνταγούλα θαλασσινή, νηστίσιμη, πεντανόστιμη: Σουπιές με κοφτό μακαρονάκι! Συνεχίστε την ανάγνωση Σουπιές με κοφτό μακαρονάκι

Λεμονάτες Αγκινάρες με Αρακά

Να και ένα εξαιρετικό λαχανικό που δεν το πολυμαγειρεύουμε, φίλες μου, στον τόπο μας τη Φλώρινα. Ένα λαχανικό, φάρμακο, θα έλεγα, αφού από την αρχαιότητα ακόμα το χρησιμοποιούσαν για θεραπευτικούς σκοπούς. Τρία φλιτζάνια την ημέρα, αφέψημα αποξηραμένης αγκινάρας, (γιατί ναι, μπορείτε να τη βρείτε και σε αυτήν τη μορφή στο παζάρι), λειτουργούν θεραπευτικά κατά της αρτηριοσκλήρυνσης, της ανεπάρκειας του συκωτιού, της χρόνιας νεφρίτιδας, της τοξικής ανουρίας, της φαγούρας  του δέρματος, του ίκτερου, της ρευματοειδούς αρθρίτιδας. Το συγκεκριμένο αφέψημα, διαλύει επίσης τις πέτρες στα νεφρά, καθαρίζει το αίμα,  τονώνει την καρδιά, είναι άριστο διουρητικό, κατευνάζει  τους πόνους της κοιλιάς και κάνει και άλλα πολλά που δεν θα τα καταθέσω εδώ.

Ο Πτολεμαίος ο Ευεργέτης, βασιλιάς της Αιγύπτου, αναφέρει ότι στις όχθες ενός ποταμού της Λιβύης φύτρωναν αγκινάρες που μάζευαν οι στρατιώτες, έβγαζαν τα αγκάθια και τις έτρωγαν. Σαν τροφή, η αγκινάρα είναι πολύτιμη. Περιέχει 84% νερό, 3% πρωτεΐνες, 11% υδατάνθρακες και λιγότερο από 1% λιπαρά οξέα. Είναι πλούσια πηγή ασβεστίου και διάφορων βιταμινών (Α, Β1, Β2 ,C).

Μπορούμε να μαγειρέψουμε την αγκινάρα με πολλούς τρόπους. Εγώ φτιάχνω μια υπέροχη σούπα με αγκινάρες μυρωδικά και γιαούρτι. Η συνταγή είναι γαλλική και περιέχει κρέμα γάλακτος. Τη ξεσήκωσα από ένα περιοδικό και την προσάρμοσα στα Φλωρινιώτικα δεδομένα. Αντικατέστησα τη κρέμα γάλακτος με γιαούρτι κατσικίσιο που το φτιάχνω μόνη μου και το αποτέλεσμα με δικαίωσε. Θα την μαγειρέψουμε μια άλλη φορά. Για σήμερα, αγγάρεψα, τη Σοφία από το φαγάδικο «Λαδόκολλα», να μαγειρέψει αγκινάρες με αρακά. Σαν Κερκυραία, (στην Κέρκυρα έχουν τις αγκινάρες περί πολλού) μαγειρεύει τις αγκινάρες τέλεια και  με διάφορους τρόπους: Βραστή σαν σαλάτα, με ψάρι, κρέας, σαλιγκάρια, κουκιά, ρύζι, αρακά και μάραθο. Φτιάχνει επίσης ωραιότατο  τουρσί με αγκινάρες και πεντανόστιμη αγκιναρόπιτα. Συνεχίστε την ανάγνωση Λεμονάτες Αγκινάρες με Αρακά

Θεϊκό Τουρλού (Μπριάμ)

Τη λέξη Τουρλού, μας την άφησαν μαζί με άλλα πολλά… αμανάτι οι Τούρκοι. Ετυμολογείται από την λέξη «Turlu» και σημαίνει, επιμειξία, ποικιλία,  συνωστισμός, ανακατωσιά, αυτό που λέμε  «μάλε-βράσε», «φύρδην μίγδην», «χαμός και πανικός». Υπάρχει  και η φράση «Βαλκανικό τουρλού», λόγω του γνωστού ανακατέματος των γλωσσών και τον εθνοτήτων στη Βαλκανική. Σημαίνει όμως και το γνωστό λαδερό φαγητό, αφού για το μαγείρεμα του μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε «φύρδην μίγδην» και ατάκτως ερριμένα ότι λαχανικά έχουμε και δεν έχουμε στο καλάθι μας. Αυτό το φαγητό  είναι απλά υπέροχο. Μπορεί να γίνει τέλεια γαρνιτούρα  για το κρέας ή το ψάρι  αλλά και μόνο του είναι απολαυστικό, είναι  χορταστικό, είναι  θρεπτικό, είναι  πεντανόστιμο, είναι απλά …. Θεϊκό!

Υλικά:

– 2 μελιτζάνες
– 2 κολοκυθάκια
– 2 μεγάλα κρεμμύδια
– 2  μεγάλες πατάτες
– 3 ντομάτες ώριμες ψιλοκομμένες
– 2-3 πιπεριές
– 1-2 καρότα
– 3-4 σκελίδες σκόρδο
– Ελαιόλαδο για το τηγάνισμα
– 1/2 ματσάκι μαϊντανό ψιλοκομμένο
– Αλάτι και  πιπέρι

Εκτέλεση:

Συνεχίστε την ανάγνωση Θεϊκό Τουρλού (Μπριάμ)

Λαγκίτες (Αρβανιτοβλάχικα Πέτουλα)

Πέτουλα, φίλες μου, ονομάζουν οι βλαχαρβανίτες της Δροσοπηγής και του Φλαμπούρου (Φλώρινα), τις λαγκίτες ή λαλαγκίτες ή τηγανίτες ή πετουλίτσες όπως αποκαλούνται στα «ντόπια» χωριά. Τα πέτουλα ήταν παλαιότερα  συνυφασμένα με τα σημαντικότερα στάδια της  ζωής του ανθρώπου: Τον αρραβώνα και το  γάμο, τη  γέννηση και τη βάφτιση, το θάνατο και τα ταφικά έθιμα.

Τα αρραβωνιάσματα  και  ο «λόγος» που δίνονταν από τα σόγια και «έδενε» για πάντα  τις τύχες των παιδιών τους, σφραγίζονταν γύρω από ένα τραπέζι με ροδοτηγανισμένα πέτουλα, πασπαλισμένα με ζάχαρη και κανέλα, ενώ  στους γάμους προσφέρονταν σαν γλύκισμα, περιχυμένα με μέλι και καρύδια.

Και όταν με το καλό το ζευγάρι κάρπιζε και  έρχονταν τα παιδιά,  οι καλονοικοκυρές, μάνα και πεθερά, οι μαστόρισσες, έβαζαν το μεγάλο μαυρισμένο τηγάνι πάνω από την πυροστιά και μοσχομύριζε η γειτονιά. Τα πέτουλα  μοιράζονταν από σπίτι σε σπίτι και μ’ αυτόν τον τρόπο γίνονταν γνωστό το χαρμόσυνο γεγονός της γέννησης, σε όλο το χωριό. Και όταν έρχονταν η ώρα να πάρει το νεογέννητο τ’ όνομά του, να βαφτιστεί,  οι γονείς δεξιώνονταν τον νονό στο σπίτι,  λιτά, απλά, χωρίς περιττές πολυτέλειες, με πέτουλα, τσίπουρο, στραγαλοστάφιδα και φιστίκια με το τσόφλι. Και στο θάνατο όμως και σε κάθε ταφικό έθιμο, εκτός από τις κάθε λογής πίτες, γαλατόπιτες, μπουρέκια, ρεθανίκια κ.α., οι βλαχαρβανίτες, μοίραζαν πέτουλα για να αναπαύονται και  να είναι  χορτασμένες οι ψυχές των αγαπημένων που δεν βρίσκονταν πια στην ζωή.

Τα πέτουλα, είναι μια ακόμα έξυπνη  επινόηση των νοικοκυράδων εκείνης της εποχής, όπου τα υλικά που είχαν στη διάθεσή τους ήταν στοιχειώδη, και έπρεπε να βάλουν τη φαντασία τους να δουλέψει  για να δημιουργήσει από το τίποτα, κάτι που να ταιριάζει σε κάθε περίσταση και να είναι συνάμα, νόστιμο θρεπτικό και χορταστικό. Η συνταγή για τα πέτουλα, είναι της μαμάς μου που τα φτιάχνει  χρόνια τώρα, σε χαρές και σε λύπες, σε γιορτές και πανηγύρια. Ακόμα και  τις καθημερινές, όταν περιμένει τις φίλες της για καφέ, όταν  μαζευόμαστε γύρω της τα παιδιά και τα εγγόνια της και μπορώ να σας πω ότι το αποτέλεσμα το τιμάμε ιδιαίτερα.

Η συνταγή είναι εύκολη, γρήγορη και απλή, όπως απλοί ήταν οι άνθρωποι μιας άλλης εποχής, που με ότι είχε το ντουλάπι τους, κατάφερναν να κάνουν την  δύσκολη καθημερινότητά τους να μοιάζει με γιορτή! Φτιάξτε τα και θα με θυμηθείτε!  Σκέτα ή με τυρί, πασπαλισμένα με ζάχαρη κανέλα και καρύδια, περιχυμένα με μέλι, σιρόπι φράουλας, βύσσινου ή σοκολάτας, είναι πεντανόστιμα, σκέτος πειρασμός!

Για είκοσι (20) περίπου πέτουλα χρειαζόμαστε…: Συνεχίστε την ανάγνωση Λαγκίτες (Αρβανιτοβλάχικα Πέτουλα)

Μπακαλιάρος Σκορδαλιά

Η ιστορία του μπακαλιάρου, φίλοι μου,  χάνεται βαθιά στο χρόνο. Ο θρύλος λέει ότι οι Βίκινγκς, κυνηγώντας τους μπακαλιάρους, έφτασαν ως την άκρη της θάλασσας και έτσι ανακάλυψαν κατά λάθος το Νέο Κόσμο. Αυτοί που πρωτοπάστωσαν τον μπακαλιάρο ήταν οι Βάσκοι ψαράδες, οι οποίοι ήθελαν να εξασφαλίσουν τροφή για τα μακρινά τους ταξίδια στον άγριο Βόρειο Ατλαντικό. Τον μπακαλιάρο στην Ελληνική αγορά τον έφεραν οι Άγγλοι. Έστελναν τεράστιες ποσότητες μπακαλιάρου και τον αντάλλασσαν με κορινθιακή σταφίδα.

Παραδοσιακά  ο μπακαλιάρος  ή  το «ψάρι του φτωχού», συνδέεται με τη γιορτή του Ευαγγελισμού και την εθνική μας επέτειο. Τούτη τη μέρα  τρώμε ψάρι  μιας και οι αυστηροί κανόνες της σαρακοστιανής νηστείας το επιτρέπουν. Προσωπικά όμως τον έχω συνδέσει με τη γιορτή του Αγίου Νικολάου και τη θεία Μάχη.  Πριν από αρκετά χρόνια,  κάθε Δροσοπηγιώτικη οικογένεια  είχε τον προστάτη άγιο της.

Ανήμερα  της γιορτής του αγίου, το σπίτι είχε γιορτή μεγάλη. Η νοικοκυρά μαγείρευε τα καλύτερα και καλούσε φίλους και συγγενείς σε γιορταστικό τραπέζι. Η οικογένεια  της θείας Μάχης, είχε προστάτη τον άγιο Νικόλαο η γιορτή του οποίου  έπεφτε μέσα στη νηστεία των Χριστουγέννων. Το τραπέζι της  λοιπόν δεν περιλάμβανε κρέας αλλά μπακαλιάρο, μαγειρεμένο με διάφορους τρόπους, στο φούρνο της μεγάλης σιδερένιας ξυλόσομπας.

Καταπληκτική μαγείρισσα η θεία Μάχη! Είτε μαγείρευε τον μπακαλιάρο στον ταβά με ρύζι και μυρωδικά, είτε ροδοτηγανισμένο με αλεύρι ή πηχτό χυλό, συνοδευμένο με σκορδαλιά, ήταν πάντα πεντανόστιμος και τα πιάτα άδειαζαν στο πι και φι. Δεν έμενε ψίχουλο!.

Ο βακαλάος είναι ένα ψάρι πολύτιμο μιας και  προμηθεύει τον οργανισμό μας με τα Ω-3 λιπαρά. Είναι επίσης και πολύ καλή πηγή βιταμίνης Β6, η οποία  δημιουργεί  τη μεγαλύτερη ασπίδα εναντίον της αθηροσκλήρωσης και κατά συνέπεια των καρδιακών παθήσεων. Χαρακτηριστικό είναι ότι, σε κοινωνίες οι οποίες καταναλώνουν σημαντικές ποσότητες βακαλάου, τα ποσοστά οστεοαρθρίτιδας και ρευματοειδούς αρθρίτιδας είναι πολύ μικρότερα από άλλες, που το ψάρι δεν βρίσκεται συχνά στο τραπέζι τους.

Σήμερα σας προτείνω τη συνταγή της θείας Μάχης, για μπακαλιάρο τηγανητό με κουρκούτι και σκορδαλιά. Για τον μπακαλιάρο στον ταβά με ρύζι, σας υπόσχομαι ότι θα γράψω μια άλλη φορά. Συνεχίστε την ανάγνωση Μπακαλιάρος Σκορδαλιά