Ρεβυθόσουπα… υπέροχη, χειμώνα, καλοκαίρι!

Η σχέση μου με τα ρεβύθια ήταν παιδιόθεν η χειρότερη που μπορούσε να είναι. Άκουγα ρεβύθια και ανακατεύονταν το στομάχι μου. Ίσως γιατί στο σπίτι μας δεν τα μαγειρεύαμε καθόλου. Πίεσα τον εαυτό μου να τα δοκιμάσει, σε φιλικό σπίτι για να μην προσβάλλω την οικοδέσποινα και η έκπληξή μου ήταν θετικότατη. Γύρισα στο σπίτι και την επόμενη, προς έκπληξη σύμπασας της οικογένειας, σέρβιρα ρεβύθια. Μετά τα πρώτα αποδοκιμαστικά σχόλια, τα μπλιαχ γιαχ και άλλα, τέτοιου είδους επιφωνήματα απέχθειας, «θα κάνουμε το στομάχι μας πέτρα και θα τα δοκιμάσουμε» μου είπαν και τα δοκίμασαν. Τους άρεσαν και μάλιστα πολύ. Έκτοτε τα μαγειρεύω και όχι με έναν αλλά με πολλούς τρόπους τους οποίους έχω σκοπό να σας τους κάνω γνωστούς εν ευθέτω χρόνω.

Ρεβυθόσουπα - 1

Σούπες λευκές και κόκκινες, γιαχνί, φούρνου, ρεβυθοκεφτέδες , κρύες σαλάτες με κρεμμύδι και μαϊντανό, χούμους με ταχίνι και ελαιόλαδο και άλλα… Ναι, ναι , τόσους πολλούς τρόπους κατανάλωσης έχουμε για το ταπεινό ρεβύθι, τον αρχαίο ερέβυνθο, μια ταπεινότητα που αντανακλάται στις λαϊκές ρήσεις και τα κλασσικά παραμύθια, όπως εκείνο του κοντορεβυθούλη, που άφηνε πίσω του ρεβύθια για να μην χάσει το δρόμο στο πυκνό δάσος ή τις γλυκύτατες φωνές της Βάσιας Ζήλου και του Σταμάτη Κραουνάκη εκεί στις αρχές του ΄80…

Δυο κουκιά , δυο κουκιά , κι άλλα δυο ρεβύθια,
στο καζάνι μια βραδυά, λέγαν παραμύθια.
Πέρασε και η φακή, κάθησε κι εκείνη,
κι από πάνω ο μάγειρας το καπάκι κλείνει!

Ρεβυθόσουπα - 30

Καταναλώνω τα «ξεχασμένα» για πολλούς από εμάς ρεβύθια, σημαίνει ότι παίρνω εξαιρετικής ποιότητας φυτικές πρωτεΐνες, με ευεργετικά οφέλη για τη διατροφή και την υγεία. Για τούτο και πολλά έθνη ανατολικά της Μεσογείου έκαναν το ρεβύθι κύριο πιάτο. Η αξία του έφτασε ως την Ινδία, σ’ αυτόν τον αναδυόμενο καταναλωτικό γίγαντα που σύντομα θα ξεπεράσει το πληθυσμιακό μέγεθος της Κίνας. Εκεί στην Ινδία τα ρεβύθια είναι κύρια πηγή πρωτεϊνών. Έγιναν το «κρέας των φτωχών» της γης. Ειδικά για τους πληθυσμούς που λόγω θρησκείας απαγορεύεται η κατανάλωση βόειου και χοιρινού κρέατος, τα ρεβύθια έχουν γίνει πλέον εθνικό διατροφικό τους συστατικό.

Ρεβυθόσουπα - 11

Σε αυτό οφείλεται και η επισταμένη έρευνα του ρεβυθιού στην Ινδία. Μια έρευνα που οδήγησε στη βελτίωσή του ύστερα από πολλές διασταυρώσεις μεταξύ ποικιλιών και ειδών. Έτσι δημιουργήθηκαν και νέες ποικιλίες όπως το κίτρινο ρεβύθι, πορτοκαλί ρεβύθι ή μωβ ρεβύθια, που ήδη καλλιεργούνται στη χώρα μας και ανεβάζουν ακόμα πιο ψηλά τη διατροφική τους αξία. Ρεβυθόσουπα, λοιπόν με ρεβύθι καστοριανό οικολογικό και βραστερό όσο δε γίνεται… Συνεχίστε την ανάγνωση Ρεβυθόσουπα… υπέροχη, χειμώνα, καλοκαίρι!

Πισπιλίτα (Αρβανίτικη Καλαμποκόπιτα)

Η Πισπιλίτα, φίλες μου, είναι μια πίτα που φτιάχνεται με καλαμποκάλευρο. Στο σπίτι μας δεν τη φτιάχναμε πολύ συχνά γιατί  έμεινε να θεωρείται φαγητό της κατοχής και της πείνας. «Κατοχικό φαγητό θα σας ταΐσω παιδάκι μου;;;» Έλεγε η συγχωρεμένη η γιαγιά μου, όταν την παρακαλούσαμε να μας τη φτιάξει.

Για να είμαι ειλικρινής η πισπιλίτα εμένα, κάθε άλλο παρά φαγητό της πείνας μου φαίνεται. Είναι  πεντανόστιμη, λαδωμένη,  χορταστική, με πλούσια γέμιση, από αγριόχορτα, τσουκνίδες  ή πράσα, αυγά και μπόλικο τυρί. Όπως και να ΄χει, είναι μια πίτα που συνήθιζαν να την φτιάχνουν σε πολλές περιοχές της Ελλάδος, την περίοδο της κατοχής, για να ξεγελάσουν την πείνα τους. Μια πίτα που έβγαζε ασπροπρόσωπες τις νοικοκυρές όταν γύριζαν αργά από τα χωράφια και έπρεπε να ετοιμάσουν για την πολυμελή  οικογένεια, εύκολο και γρήγορο φαγητό.

Και επειδή  το  σταρένιο αλεύρι  ήταν δυσεύρετο,  το αντικαθιστούσαν με καλαμποκάλευρο. Αυτήν την πίτα σε κάθε περιοχή τη  συναντάμε  με άλλο όνομα. Πλαστός ή πλασταριά στην Ήπειρο,  στους βλαχαρβανίτικους πληθυσμούς πισπιλίτα, στην Πιερία και τη Θεσσαλία  μπατσαρό, αλλού πλατσάρο. Μπομπότα στα περισσότερα μέρη της Ελλάδας, Κάθε τόπος κι άλλο όνομα , κάθε τόπος  και μια παραλλαγή  στον τρόπο κατασκευής και στα υλικά. Σαν  λιπαρή ουσία αλλού χρησιμοποιούσαν λάδι, αλλού βούτυρο, αλλού χοιρινό λίπος, ανάλογα με τον τόπο και την εποχή.

Τώρα τελευταία, (λέτε να φταίει η κρίση;}  η «πισπιλίτα της κατοχής», έχει γίνει της μόδας και όλο και περισσότερες νέες νοικοκυρές, στο χωριό μου, τη φτιάχνουν. Μου αρέσει αυτό γιατί θαρρώ ότι ήρθε ο καιρός να επιστρέψουμε στις ρίζες. Να ανακαλύψουμε και πάλι, την υπέροχη γεύση  φαγητών που είναι φτιαγμένα με  απλά  υλικά, όπου κανείς μπορεί  να αναγνωρίσει  τη ξεχωριστή γεύση και τη μυρουδιά του κάθε υλικού.

Πάμε λοιπόν, να φτιάξουμε την παραδοσιακή πισπιλίτα όπως την έφτιαχναν  οι παλιές νοικοκυρές και όπως την έφτιαξε για χάρη της στήλης, (για το χατήρι σας δηλαδή),  η ξαδέρφη μου η Στεριανή, καλονοικοκυρά και προκομμένη, εύκολα και γρήγορα σαν παιχνίδι. Μη διστάζετε, άλλωστε, δε χρειάζονται ιδιαίτερες ικανότητες για να την πετύχετε.  Για το ταψί της κουζίνας θα χρειαστείτε: Συνεχίστε την ανάγνωση Πισπιλίτα (Αρβανίτικη Καλαμποκόπιτα)