Ρεβυθόσουπα… υπέροχη, χειμώνα, καλοκαίρι!

Η σχέση μου με τα ρεβύθια ήταν παιδιόθεν η χειρότερη που μπορούσε να είναι. Άκουγα ρεβύθια και ανακατεύονταν το στομάχι μου. Ίσως γιατί στο σπίτι μας δεν τα μαγειρεύαμε καθόλου. Πίεσα τον εαυτό μου να τα δοκιμάσει, σε φιλικό σπίτι για να μην προσβάλλω την οικοδέσποινα και η έκπληξή μου ήταν θετικότατη. Γύρισα στο σπίτι και την επόμενη, προς έκπληξη σύμπασας της οικογένειας, σέρβιρα ρεβύθια. Μετά τα πρώτα αποδοκιμαστικά σχόλια, τα μπλιαχ γιαχ και άλλα, τέτοιου είδους επιφωνήματα απέχθειας, «θα κάνουμε το στομάχι μας πέτρα και θα τα δοκιμάσουμε» μου είπαν και τα δοκίμασαν. Τους άρεσαν και μάλιστα πολύ. Έκτοτε τα μαγειρεύω και όχι με έναν αλλά με πολλούς τρόπους τους οποίους έχω σκοπό να σας τους κάνω γνωστούς εν ευθέτω χρόνω.

Ρεβυθόσουπα - 1

Σούπες λευκές και κόκκινες, γιαχνί, φούρνου, ρεβυθοκεφτέδες , κρύες σαλάτες με κρεμμύδι και μαϊντανό, χούμους με ταχίνι και ελαιόλαδο και άλλα… Ναι, ναι , τόσους πολλούς τρόπους κατανάλωσης έχουμε για το ταπεινό ρεβύθι, τον αρχαίο ερέβυνθο, μια ταπεινότητα που αντανακλάται στις λαϊκές ρήσεις και τα κλασσικά παραμύθια, όπως εκείνο του κοντορεβυθούλη, που άφηνε πίσω του ρεβύθια για να μην χάσει το δρόμο στο πυκνό δάσος ή τις γλυκύτατες φωνές της Βάσιας Ζήλου και του Σταμάτη Κραουνάκη εκεί στις αρχές του ΄80…

Δυο κουκιά , δυο κουκιά , κι άλλα δυο ρεβύθια,
στο καζάνι μια βραδυά, λέγαν παραμύθια.
Πέρασε και η φακή, κάθησε κι εκείνη,
κι από πάνω ο μάγειρας το καπάκι κλείνει!

Ρεβυθόσουπα - 30

Καταναλώνω τα «ξεχασμένα» για πολλούς από εμάς ρεβύθια, σημαίνει ότι παίρνω εξαιρετικής ποιότητας φυτικές πρωτεΐνες, με ευεργετικά οφέλη για τη διατροφή και την υγεία. Για τούτο και πολλά έθνη ανατολικά της Μεσογείου έκαναν το ρεβύθι κύριο πιάτο. Η αξία του έφτασε ως την Ινδία, σ’ αυτόν τον αναδυόμενο καταναλωτικό γίγαντα που σύντομα θα ξεπεράσει το πληθυσμιακό μέγεθος της Κίνας. Εκεί στην Ινδία τα ρεβύθια είναι κύρια πηγή πρωτεϊνών. Έγιναν το «κρέας των φτωχών» της γης. Ειδικά για τους πληθυσμούς που λόγω θρησκείας απαγορεύεται η κατανάλωση βόειου και χοιρινού κρέατος, τα ρεβύθια έχουν γίνει πλέον εθνικό διατροφικό τους συστατικό.

Ρεβυθόσουπα - 11

Σε αυτό οφείλεται και η επισταμένη έρευνα του ρεβυθιού στην Ινδία. Μια έρευνα που οδήγησε στη βελτίωσή του ύστερα από πολλές διασταυρώσεις μεταξύ ποικιλιών και ειδών. Έτσι δημιουργήθηκαν και νέες ποικιλίες όπως το κίτρινο ρεβύθι, πορτοκαλί ρεβύθι ή μωβ ρεβύθια, που ήδη καλλιεργούνται στη χώρα μας και ανεβάζουν ακόμα πιο ψηλά τη διατροφική τους αξία. Ρεβυθόσουπα, λοιπόν με ρεβύθι καστοριανό οικολογικό και βραστερό όσο δε γίνεται… Συνεχίστε την ανάγνωση Ρεβυθόσουπα… υπέροχη, χειμώνα, καλοκαίρι!

Φακές Σούπα

Ένα πλούσιο γεύμα με ένα …..«ταπεινό» υλικό!

Μια μέρα ο Διογένης, ο γνωστός κυνικός φιλόσοφος, έτρωγε ένα πιάτο φακή καθισμένος έξω από το πιθάρι του. Εκείνη την ώρα έτυχε να περνάει από εκεί ένας απεσταλμένος του άρχοντα. Κοντοστάθηκε, λοιπόν και του είπε: «Α! Διογένη, αν μάθαινες να μην είσαι ανυπότακτος και αθυρόστομος και αν κολάκευες λιγάκι τον άρχοντα δε θα ήσουν τώρα αναγκασμένος να τρως συνέχεια φακές.» ο Διογένης σταμάτησε να τρώει, σήκωσε το βλέμμα του και κοιτάζοντας τον πλούσιο στα μάτια του αποκρίθηκε. «Α, φουκαρά αδερφέ μου! Αν μάθαινες να τρως λίγες φακές, δεν θα ήσουν αναγκασμένος να υπακούς και να κολακεύεις συνεχώς τον άρχοντα.»

Από αυτήν τη μικρή ιστοριούλα συμπεραίνουμε πολλά αλλά κρατάμε αυτό: η ταπεινή φακή ταΐζει τον κόσμο εδώ και χιλιάδες χρόνια. Πράγματι η καλλιέργειά της ήταν ευρύτατα διαδεδομένη στην αρχαία Ελλάδα και στη Ρώμη σύμφωνα με αναφορές κειμένων του Ηρόδοτου, Θεόφραστου, Αριστοφάνη, Διοσκουρίδη, Κολουμέλα, Πλίνιου και Βιργίλιου και ήταν γνωστή ως φακός εσθιόμενος. Η καλλιέργεια της φακής ήταν γνωστή και στην αρχαία Αίγυπτο.

Αντικείμενα από φακές και υπολείμματα της τροφής έχουν βρεθεί στην περιοχή της Μεσοποταμίας σε αρχαιολογικές ανασκαφές που χρονολογούνται εδώ και 8000 χρόνια. Άλλωστε δεν ξεχνάμε και την ιστορία της Βίβλου που αναφέρει πως  ο Ησαύ εγκατέλειψε τα πρωτοτόκια του για ένα πιάτο νόστιμη ευωδιαστή σούπα από κόκκινες φακές που μαγείρεψε ο αδελφός του ο Ιακώβ και ένα καρβέλι ψωμί. Την παροιμιώδη έκφραση «αντί πινακίου φακής»,  τη λέμε όταν κάποιος παραχωρεί ένα πολύτιμο αγαθό για ένα ευτελές αντάλλαγμα.

Η φακή ήταν και εξακολουθεί να είναι συνώνυμο της ταπεινότητας και της πενίας. Κάποτε οι ευγενείς καλοφαγάδες δεν την έβαζαν στο τραπέζι τους. Την απαξίωναν γιατί θεωρούνταν «το φαΐ του φτωχού», καθώς ήταν ανέκαθεν πολύ φτηνή. Σήμερα, η  αξία της ταπεινής φακής έχει αναγνωριστεί διεθνώς και τη συναντάμε ακόμα και σε επίσημα γεύματα και σε γκουρμέ εκδοχές.  Είναι ένας γαστρονομικός και διατροφικός θησαυρός, γιατί τα έχει όλα: Είναι φτηνή,  είναι εύκολη στο μαγείρεμα, είναι θρεπτική και πάνω απ’ όλα νόστιμη. Η πιο νόστιμη από όλα τα όσπρια. Συνεχίστε την ανάγνωση Φακές Σούπα

Καλοκαιρινή Πατατόσουπα

Είμαι σίγουρη φίλες μου πως την ιδέα να μαγειρέψετε  μια σούπα, την ακολουθούν  χειμωνιάτικοι συνειρμοί. Τσουχτερό κρύο, χιόνι, αναμμένο τζάκι, ζεστασιά και   σπιτική θαλπωρή. Ποιος τρώει σούπες εν μέσω Αυγουστιάτικου (έστω και στα τελευταία του) καύσωνα; . Όμως, από την άλλη, ποιος είπε ότι οι σούπες είναι μόνο για τον χειμώνα; Αυτήν την περίοδο που τα  λαχανικά είναι άφθονα μπορείτε άνετα να απολαύστε αυτή την  υπέροχη βελουτέ σούπα, δροσερή,  σαν πρώτο πιάτο ή για ένα ελαφρύ δείπνο. Θα την φτιάξετε γρήγορα και εύκολα και θα εκπλαγείτε ευχάριστα, όταν τη δοκιμάσετε.

Την έφτιαχνε η μαμά μου πολύ συχνά, χειμώνα καλοκαίρι, όταν δεν της περίσσευε χρόνος να ασχοληθεί με το μαγείρεμα και δεν ήθελε να μας… ξεπετάξει με κάτι πρόχειρο. Έφτιαχνε και μια, άλλη πατατόσουπα μούρλια, με κόκκινο πιπεράκι και σκόρδο τη συνταγή της οποίας θα δημοσιεύσω προσεχώς. Η σούπα που σας προτείνω σήμερα, λόγω του ότι περιέχει και άλλα λαχανικά είναι θρεπτική (εκτός από νόστιμη) και μπορείτε να την απολαύσετε και ζεστή το χειμώνα.

Τώρα αν αναρωτιέστε που θα βρείτε φρέσκα λαχανικά χειμωνιάτικα, σας προτείνω να κάνετε  αυτό που κάνω εγώ. Τώρα που τα λαχανικά τα βρίσκετε άφθονα και φθηνά, (αν έχετε μπαχτσέ ακόμα καλύτερα), πλύνετε τα πολύ καλά, στεγνώστε τα, ψιλοκόψτε τα και φυλάξτε τα στην κατάψυξη. Έτσι, θα διατηρηθούν με όλες τους τις βιταμίνες και  θα τα έχετε έτοιμα για να μαγειρέψετε τη σούπα σας όταν και όποτε  σας κάνει κέφι. Συνεχίστε την ανάγνωση Καλοκαιρινή Πατατόσουπα

Μαγειρίτσα της θείας Μέλπως

Το μεγάλο Σάββατο πλησιάζει φίλες μου και είμαι σίγουρη ότι έχετε ήδη αρχίσει, τις προετοιμασίες για την μαγειρίτσα μιας και η παράδοση την θέλει μαζί με τα τσουρέκια και τα κόκκινα αυγά να πρωταγωνιστούν στο  Αναστάσιμο τραπέζι.   Μετά από μια μακριά περίοδο νηστείας,  είναι το πρώτο πιάτο με κρέας που  καταναλώνεται.  Είναι μια σούπα, θα έλεγα, ότι πρέπει για το στομάχι. Φτιαγμένη κυρίως από  τα εντόσθια του αρνιού ή του κατσικιού  και χόρτα εποχής, κρεμμυδάκι φρέσκο, μαρουλάκι, άνηθο, κάνει εύκολη την προσαρμογή του οργανισμού μας και τη μετάβαση από την πλήρη αποχή ζωικών προϊόντων στην κατανάλωση του αρνιού και των υπόλοιπων εδεσμάτων του πασχαλινού τραπεζιού.

Κάτι που  ίσως δεν είναι ευρέως γνωστό είναι ο συμβολισμός της. Σύμφωνα με την παράδοση τα χορταρικά της μαγειρίτσας συμβολίζουν τα πικρά χόρτα που έτρωγαν οι Εβραίοι για να θυμούνται τη πικρή σκλαβιά που έζησαν στην  Αίγυπτο. Αν θέλετε την άποψή μου πιστεύω πως πίσω από αυτό το έθιμο  κρύβεται ο εφευρετικός νους και η  σοφία της παλιάς ελληνίδας νοικοκυράς  που λειτουργούσε πάντα στη λογική του «Ότι τρώγεται δεν το πετάμε»! Επομένως τα εντόσθια του αρνιού που θα ψηθεί την επόμενη, μπορούν να γίνουν  άνετα και εύκολα μια ωραιότατη και  γευστικότατη σουπίτσα!

Η μαγειρίτσα είναι ένα από τα λίγα φαγητά που φτιάχνονται με συγκεκριμένο τρόπο και συγκεκριμένα υλικά και  έτσι δεν αφήνει πολλά περιθώρια για μεγάλες αλλαγές. Στην μαγειρίτσα της Θεία Μέλπως, η οποία δεν είναι πια μαζί μας αλλά μας άφησε πολλά για να τη θυμόμαστε και να τη μνημονεύουμε, τη διαφορά την κάνει το κεφαλάκι… Συνεχίστε την ανάγνωση Μαγειρίτσα της θείας Μέλπως

Γιουβαρλάκια Αυγολέμονο

Τα γιουβαρλάκια είναι ένα φαγητό εύκολο νόστιμο υγιεινό και συνήθως αρέσει σε όλους, ακόμα και στα παιδιά. Προσωπικά δεν είχα και την καλύτερη σχέση με αυτό το φαγητό, γιατί οι εμπειρίες μου ήταν σχεδόν… τραυματικές. Το … κακό συνέβη όταν μαθήτρια του γυμνασίου είχα κατέβει στη Φλώρινα από το χωριό για να φοιτήσω στο γυμνάσιο . Νοικιάζαμε με τη φίλη μου την Αννέτα ένα δωματιάκι – ο Θεός να το κάνει- που έμπαζε από παντού. Τότε, όλα τα παιδιά που είχαν κατέβει από τα χωριά στην πόλη για να σπουδάσουν, πάνω κάτω στις ίδιες συνθήκες ζούσαν. Νοίκιαζαν μικρές καμαρούλες και έμεναν δυο – δυο , τρεις –τρεις, για να μοιράζονται το ενοίκιο. Φτώχια καταραμένη!

Τρώγαμε τότε σε κέντρα της πρόνοιας, που ονομάζονταν «κέντρα νεότητος». Ήμουν θυμάμαι, λιγόφαγη, ψηλή και αδύνατη σαν κλαράκι. Εκεί για πρώτη φορά με πίεσαν να αδειάσω ένα ολόκληρο πιάτο γιουβαρλάκια . Από τότε τα μίσησα . Ούτε τη μυρουδιά τους δεν άντεχα. Σε αντίθεση με τη φίλη μου την Αννέτα που τρελαίνονταν για το συγκεκριμένο φαγητό . Φροντίζαμε λοιπόν να καθόμαστε δίπλα –δίπλα στη τραπεζαρία και άδειαζε και το δικό μου πιάτο.

Τα χρόνια πέρασαν . Κάποια στιγμή παντρεμένη πια με παιδιά, δοκίμασα τη συνταγή που σας προτείνω σήμερα, στο σπίτι μιας φίλης και κουμπάρας και ξετρελάθηκα. Από τότε τα μαγειρεύω συχνά και τα απολαμβάνουμε όλοι! Συνεχίστε την ανάγνωση Γιουβαρλάκια Αυγολέμονο

Μανιταρόσουπα με τραχανά

Τα είδα στο ψυγείο του γειτονικού σούπερ μάρκετ, ολοστρόγγυλα, τρυφερά σαν μωρά, βελούδινα  και μυρωδάτα, αραδιασμένα με προσοχή και τάξη στο καφασάκι τους και τα λιμπίστηκα.

Εκτός αυτού θυμήθηκα τα παλιά. Τότε που μικρά παιδιά, μετά τη βροχή, ξαμολιόμασταν στις δασωμένες πλαγιές και τα λιβάδια του πατρογονικού μου Βιτσίου, μικροί… αλιείς μανιταριών και τα ξεκολλούσαμε με προσοχή από την αγκαλιά της μάνας γης, γεμίζαμε τα καλάθια μας και τα πηγαίναμε στη δική μας μάνα.

Τα μαγείρευε με χίλιους δυο τρόπους. Εγώ τα προτιμούσα ψημένα επάνω στη σόμπα με λίγο αλατάκι στη ροζ κοιλίτσα τους που γέμιζε καθώς ψήνονταν, με ένα καφετί, πεντανόστιμο ζουμάκι. Άφηναν ένα γύρω στο μικρό κουζινάκι, μια ευωδιά ιδιαίτερη, φίνα και ντελικάτη και είχαν μια γεύση … δεν ξέρω πώς να την περιγράψω…  χάρμα και όνειρο.

Για αυτό και θυμώνω όταν στα διάφορα φαγάδικα σερβίρουν τα μανιτάρια με ένα σωρό πρόσθετα, κασέρια, λάδια, βούτυρα, πιπέρια, ρίγανες και σάλτσες και αλλαντικά και το μόνο που καταφέρνουν είναι να  καλύπτουν αυτή την εύθραυστη χαρακτηριστική ευωδιά και τη λεπτή, την ιδιαίτερη γεύση που από μόνη της είναι αρκετή για να κάνει τον ουρανίσκο σας να ριγήσει από ευχαρίστηση.

Θα μου πείτε, «Άλλο τα μανιτάρια του Βιτσιού και άλλο τα καλλιεργημένα» και θα έχετε δίκιο. Όμως εγώ θα επιμένω: Την επόμενη φορά ζητήστε να σας τα ψήσουν σκέτα, μόνο με λίγο χοντρό αλατάκι στην κοιλίτσα τους. Θα εκπλαγείτε από την μοναδική νοστιμιά τους και στην τελική θα καταλάβετε ποια είναι η πραγματική γεύση και ευωδιά του μανιταριού. Μετά φτιάξτε και τη μανιταροσουπίτσα με τον τραχανά και τα λέμε. Συνεχίστε την ανάγνωση Μανιταρόσουπα με τραχανά