Αρακάς ο λαδερός! Ένας… φίλος στο πιάτο μας

Η πριγκίπισσα έφτασε το βράδυ στο παλάτι. Είχε χάσει τη συνοδεία της μέσα στην καταιγίδα που άρχισε ξαφνικά. Ζήτησε να την φιλοξενήσουν.
«Είμαι πριγκίπισσα» είπε.
« Αληθινή πριγκίπισσα;».
«Ναι!» απάντησε αυτή.
Η βασίλισσα δεν την πίστεψε, όμως για να σιγουρευτεί, κάλεσε τις καμαριέρες και τους είπε:
«Θα βάλετε τα πιο χοντρά μας στρώματα στο κρεβάτι και από πάνω τα πιο μαλακά παπλώματα. Κάτω, κάτω, θα βάλετε αυτό το μπιζέλι»…
Και έβγαλε από το κομψό τσαντάκι της ένα καταπράσινο ξερό μπιζέλι και τους το έδωσε. Αυτές έκαναν όπως τους είπε η βασίλισσα και ετοίμασαν το δωμάτιο για την πριγκίπισσα.

Η πριγκίπισσα έκανε μπάνιο, έφαγε με όρεξη την πεντανόστιμη μπιζελόσουπα μαζί με το βασιλιά, τη βασίλισσα και το μονάκριβο γιο τους, τον νεαρό όμορφο πρίγκιπα. Μετά κουρασμένη έπεσε να κοιμηθεί . Κοιμήθηκε χαμογελαστή και ονειρεύτηκε μια βροχή από μπιζέλια…

Αρακάς Λαδερός - 22

Το παραπάνω είναι ένα απόσπασμα από το αγαπημένο παραμύθι του Χαν Κρίστιαν Άντερσεν. Όταν το διάβαζα μικρή με καταλάμβανε μια ειρωνική διάθεση απέναντι στην κακομαθημένη πριγκίπισσα που ακόμα και ένα τόσο δα μπιζελάκι, τοποθετημένο κάτω από μια ντουζίνα στρώματα ήταν ικανό να την ενοχλήσει τόσο ώστε να χάσει τον ύπνο της… Ωστόσο καθόλου δεν την ενόχλησε όταν κάθισε και γεύτηκε την πεντανόστιμη μπζελόσουπα. Ίσως γιατί είχε δίπλα της το πεντάμορφο βασιλόπουλο. Πάντα, ακόμα και στα παραμύθια, μια καλή παρέα γίνεται αιτία να βλέπουμε τα πράγματα με άλλο μάτι.

Ο αρακάς είναι όσπριο και όχι λαχανικό όπως νομίζουν οι περισσότεροι και αν σας μπερδεύει το διπλό όνομα αρακάς-μπιζέλι, ξεκαθαρίζω ότι πρόκειται για το ίδιο πράγμα, μόνο που μπιζέλι συνήθως αποκαλούμε το αποξηραμένο φασολάκι της μπιζελιάς ενώ αρακά το φρέσκο. Όμως οι… αμφιβολίες για τον αρακά σταματούν εδώ καθότι δεν νομίζω να υπάρχει κανείς που να αμφιβάλλει για τις γευστικές του ιδιότητες και κυρίως για τη μεγάλη θρεπτική αξία του, που τον κάνουν πραγματικό φίλο του οργανισμού μας. Έναν πραγματικά καλό φίλο στο πιάτο μας. Είναι σπουδαία πηγή βιταμίνης Α, Β1 και C. Οι φλούδες του αρακά είναι πλούσιες σε χλωροφύλλη, σίδηρο και ουσίες που ρυθμίζουν το ασβέστιο. Ο αρακάς είναι ελαφρά διουρητικός. Ανακουφίζει από τους πόνους του έλκους στομάχου, γιατί συμβάλλει στην εξουδετέρωση των γαστρικών υγρών. Στην ομοιοπαθητική χρησιμοποιούν ένα βάμμα από ώριμους σπόρους κατά των ασθενειών του νωτιαίου μυελού, της σπαστικής παραλύσεως, της μυελίτιδος και της κατά πλάκας σκλήρυνσης.

Ο αρακάς σαν φυτό δεν αγαπάει τη ζέστη. Αντέχει και ευδοκιμεί στο κρύο. Η συγκομιδή του γίνεται την άνοιξη . Τότε εμφανίζεται στις λαϊκές υπέροχος με λαμπερό χλωροπράσινο χρώμα. Ο φρέσκος αρακάς εξωτερικά μοιάζει με φρέσκο φασολάκι και στο εσωτερικό του έχει τουλάχιστον πέντε ολοστρόγγυλους σπόρους Οι πράσινες μπίλιες που κρύβονται μέσα στα τρυφερά φασολάκια τους μεταμορφώνονται σε υπέροχα πιάτα με ανοιξιάτικα αρώματα. Τον φρέσκο αρακά όταν είναι στην εποχή του και δεν τον χάνουμε με τίποτα. Ακόμα κι αν μας κουράζει η διαδικασία του καθαρίσματος. Είναι γλυκός, τρυφερός, ευκολόβραστος. Όμως είναι πάρα πολύ σύντομη η εποχή καρποφορίας του (2-3 εβδομάδες) και καλά-καλά δεν προλαβαίνουμε να τον φάμε φρέσκο. Έτσι αναγκαζόμαστε να καταφύγουμε στη λύση του κατεψυγμένου που είναι επίσης νόστιμος και φθηνότερος. Ο αρακάς ταιριάζει πολύ με τον άνηθο, το δυόσμο, και τα καρότα. Και όταν μαγειρεύονται μαζί, κάνουν ένα από τα πιο ωραία λαδερά φαγητά της ελληνικής κουζίνας…

Τι θα χρειαστείτε:

– 1 φλυτζ. ελαιόλαδο έξτρα παρεθένο
– 1½ κρεμμύδι ξερό
– 2 σκελίδες σκόρδο
– 1 πιπεριά κέρατο
– 3-4 φρέσκα κρεμμυδάκια
– 2 καρότα μέτρια
– 1 κιλό αρακά φρέσκο ή κατεψυγμένο
– 1 κουτί ντοματάκια ή τρεις ντομάτες ώριμες
– 1 φλυτζ. μυρωδικά άνηθος, μαϊντανός, φυλλαράκια δυόσμου, όλα ψιλοκομμένα
– Αλάτι, πιπέρι
– Νερό ζεστό

Πώς θα το φτιάξετε: Συνεχίστε την ανάγνωση Αρακάς ο λαδερός! Ένας… φίλος στο πιάτο μας

Φακές Σούπα

Ένα πλούσιο γεύμα με ένα …..«ταπεινό» υλικό!

Μια μέρα ο Διογένης, ο γνωστός κυνικός φιλόσοφος, έτρωγε ένα πιάτο φακή καθισμένος έξω από το πιθάρι του. Εκείνη την ώρα έτυχε να περνάει από εκεί ένας απεσταλμένος του άρχοντα. Κοντοστάθηκε, λοιπόν και του είπε: «Α! Διογένη, αν μάθαινες να μην είσαι ανυπότακτος και αθυρόστομος και αν κολάκευες λιγάκι τον άρχοντα δε θα ήσουν τώρα αναγκασμένος να τρως συνέχεια φακές.» ο Διογένης σταμάτησε να τρώει, σήκωσε το βλέμμα του και κοιτάζοντας τον πλούσιο στα μάτια του αποκρίθηκε. «Α, φουκαρά αδερφέ μου! Αν μάθαινες να τρως λίγες φακές, δεν θα ήσουν αναγκασμένος να υπακούς και να κολακεύεις συνεχώς τον άρχοντα.»

Από αυτήν τη μικρή ιστοριούλα συμπεραίνουμε πολλά αλλά κρατάμε αυτό: η ταπεινή φακή ταΐζει τον κόσμο εδώ και χιλιάδες χρόνια. Πράγματι η καλλιέργειά της ήταν ευρύτατα διαδεδομένη στην αρχαία Ελλάδα και στη Ρώμη σύμφωνα με αναφορές κειμένων του Ηρόδοτου, Θεόφραστου, Αριστοφάνη, Διοσκουρίδη, Κολουμέλα, Πλίνιου και Βιργίλιου και ήταν γνωστή ως φακός εσθιόμενος. Η καλλιέργεια της φακής ήταν γνωστή και στην αρχαία Αίγυπτο.

Αντικείμενα από φακές και υπολείμματα της τροφής έχουν βρεθεί στην περιοχή της Μεσοποταμίας σε αρχαιολογικές ανασκαφές που χρονολογούνται εδώ και 8000 χρόνια. Άλλωστε δεν ξεχνάμε και την ιστορία της Βίβλου που αναφέρει πως  ο Ησαύ εγκατέλειψε τα πρωτοτόκια του για ένα πιάτο νόστιμη ευωδιαστή σούπα από κόκκινες φακές που μαγείρεψε ο αδελφός του ο Ιακώβ και ένα καρβέλι ψωμί. Την παροιμιώδη έκφραση «αντί πινακίου φακής»,  τη λέμε όταν κάποιος παραχωρεί ένα πολύτιμο αγαθό για ένα ευτελές αντάλλαγμα.

Η φακή ήταν και εξακολουθεί να είναι συνώνυμο της ταπεινότητας και της πενίας. Κάποτε οι ευγενείς καλοφαγάδες δεν την έβαζαν στο τραπέζι τους. Την απαξίωναν γιατί θεωρούνταν «το φαΐ του φτωχού», καθώς ήταν ανέκαθεν πολύ φτηνή. Σήμερα, η  αξία της ταπεινής φακής έχει αναγνωριστεί διεθνώς και τη συναντάμε ακόμα και σε επίσημα γεύματα και σε γκουρμέ εκδοχές.  Είναι ένας γαστρονομικός και διατροφικός θησαυρός, γιατί τα έχει όλα: Είναι φτηνή,  είναι εύκολη στο μαγείρεμα, είναι θρεπτική και πάνω απ’ όλα νόστιμη. Η πιο νόστιμη από όλα τα όσπρια. Συνεχίστε την ανάγνωση Φακές Σούπα

Τραγανό Σκορδόψωμο στο Πι και Φι

Αυτό το σκορδόψωμο είναι τόσο νόστιμο που θα γίνει ανάρπαστο. Εκτός αυτού θα αξιοποιήσετε και το ψωμάκι που σας περίσσεψε και  δεν ξέρετε τι να το κάνετε. Οι καιροί, είπαμε,  είναι δύσκολοι οπότε επιστρατεύουμε τη φαντασία μας, κατεβάζουμε ιδέες και δημιουργούμε  με ότι υλικά υπάρχουν διαθέσιμα στην κουζίνα μας. Λίγο σκορδοβούτυρο, αλατάκι, πιπεράκι και σε λίγα λεπτάκια η ξερή μπαγκέτα θα έχει μεταμορφωθεί. Θα  έρθει στο τραπέζι σας ζεστή ζεστή τραγανή και μοσχομυρωδάτη. Ένα πραγματικό μαγειρικό αριστούργημα.

ΥΛΙΚΆ:

  • 1 μπαγκέτα μήκους 50εκ.
  • 5-6 κουταλιές βούτυρο σοφτ
  • 1-2 κουτ. σούπ. μαϊντανός ψιλοκομμένος
  • 3 σκελίδες σκόρδο πολτοποιημένες
  • Αλάτι και πιπέρι όσο θέλετε

Εκτέλεση:

Συνεχίστε την ανάγνωση Τραγανό Σκορδόψωμο στο Πι και Φι

Τηγανιά με Λάχανο

Το λάχανο φίλες μου, αυτό το τραγανό λευκόσαρκο λαχανικό, έχει συνδεθεί με την… απαξίωση και την ευτέλεια. Έρχεται ο άλλος και σου λέει «Σιγά τα λάχανα»! Ε, δε σε απαξιώνει; Δε σε κάνει να νιώθεις ταπεινός και καταφρονεμένος; Παρεξηγημένα  λοιπόν αυτά τα λαχανικά που μοιάζουν με μπάλες, γιατί  δεν είναι διόλου ευτελή και ασήμαντα και ας είναι από τα πιο φτηνά  της αγοράς. Μέσα στη σφιχτή… φυλλένια τους δομή κρύβουν εκτός από πολύτιμα για την υγεία μας συστατικά -βιταμίνες  A, B, E, C, β καροτίνη, φολικό οξύ και μυρουδιές και γεύσεις τέτοιες, που δε σ’ αφήνουν  ασυγκίνητο.

Προσωπικά έμαθα να τρώω το λάχανο ωμό από πολύ μικρή. Θυμάμαι, το χειμώνα που έλειπαν τα φρέσκα λαχανικά και τα φρούτα, έκοβα ένα μεγάλο κομμάτι λάχανο και χράτσα-χρούτσα το καταβρόχθιζα. Γέμιζε το στόμα μου χυμούς γλυκούς,  με χαρακτηριστικά πιπεράτη, ελαφρά πικάντικη, και δροσερή  γεύση. Το λάχανο  έλεγε η γιαγιά μου πρέπει «να  το… χτυπήσει η παγωνιά» για να γλυκάνουν τα μεταξένια φύλλα του και να ολοκληρωθεί  η  γεύση του. Εκείνη η χαρακτηριστική γεύση που δε φοβάται μήπως… χαθεί, αν μαγειρευτεί με άλλα υλικά που έχουν δυνατό χαρακτήρα.

Το μαγείρευε με χίλιους δυο τρόπους: Απλά βραστό με λαδολέμονο σαν σαλάτα,  νόστιμο λαχανόρυζο με λιαστή ντομάτα, με χοιρινό ή μοσχάρι, ζουμερούς λαχανοντολμάδες, το έβαζε στην άρμη ή έφτιαχνε υπέροχα τουρσιά με κόκκινες πιπεριές «μπούφκες», ψιλοκομμένο καρότο και μυρωδικά.  Εκείνο που πρέπει να έχετε υπ’ όψιν σας είναι ότι το λάχανο ανέκαθεν είχε ερωτική σχέση με το λιπαρό κρέας. Εδώ η σοφία της γιαγιάς μου έρχεται να ισορροπήσει τα πράγματα. «Το κρέας στο φαγητό» έλεγε η γιαγιά «δεν είναι απαραίτητο να είναι πολύ. Λίγο όσο για τη νοστιμιά είναι αρκετό».

Γι αυτό κι εμείς σήμερα θα μαγειρέψουμε λάχανο  με μικρά κομματάκια χοιρινού, όπως ακριβώς το έφτιαχνε η γιαγιά μου . Το κρέας είναι λιγοστό αλλά αρκετό για να απογειώσει τη γεύση του λάχανου. Συνεχίστε την ανάγνωση Τηγανιά με Λάχανο

Γριβάδι Στιφάδο στο Φούρνο

Το γριβάδι με κρεμμύδια στον ταβά (ταψί) είναι ένα ξεχωριστό πιάτο, ένα πιάτο  δυτικομακεδονίτικο και δει Φλωρινιώτικο μιας και το γριβάδι είναι ένα ψάρι που αφθονεί στις λίμνες της περιοχής των Πρεσπών και του Αμυνταίου. Είναι, θα έλεγα το γριβάδι ο βασιλιάς του γλυκού νερού, ένα ψάρι που το βάρος του μπορεί να φτάσει μέχρι και τριάντα κιλά. Είναι ψάρι λιπαρό, ιδιαίτερα νόστιμο και μαγειρεύεται με πολλούς τρόπους.

Το συγκεκριμένο φαγητό αποτελεί σπεσιαλιτέ των χωριών του κάμπου. Όσοι  δεν έχουν συνηθίσει τη γεύση του λιμνίσιου ψαριού, μπορούν να αντικαταστήσουν το γριβάδι  με θαλασσινό, μεγάλο ψάρι, όπως ροφό, μαγιάτικο κλπ. ή με χέλι. Το γριβάδι όμως δίνει τη ξεχωριστή του γεύση και νοστιμιά, ειδικά αν μαγειρευτεί με τον παραδοσιακό τρόπο των γιαγιάδων, που ήξεραν να χαϊδεύουν το φαγητό, να του μιλάνε, να μετράνε τα υλικά «με το μάτι», να τους δίνουν το χρόνο που χρειάζονται  για να «αφήσουν» τις ευωδιές και τις πολύτιμες ουσίες τους να ξεχυθούν  και δώσουν εκείνη τη ξεχωριστή νοστιμιά που εμείς, οι νέες νοικοκυρές δεν μπορούμε, όσο και αν προσπαθήσουμε.

Οι γιαγιάδες μας ήξεραν να δίνουν στο κάθε φαγητό την αξία και το σεβασμό που του έπρεπε. Το συγκεκριμένο φαγητό,  η πεθερά μου το μαγείρευε την ημέρα του Ευαγγελισμού, και την Κυριακή των Βαΐων.Το τιμούσαμε ιδιαίτερα. Δεν έμενε τίποτα. Σκουπίζαμε μάλιστα με τη μπουκιά του ψωμιού ακόμα και το μεγάλο μπακιρένιο ταψί.

Φτιάξτε το! Φαίνεται μπελαλίδικο αλλά αν το ξεκινήσετε θα διαπιστώσετε ότι ο μοναδικός μπελάς είναι το καθάρισμα των κρεμμυδιών. Το γριβάδι θα σας το καθαρίσει και θα σας το κόψει σε κομμάτια ο ψαράς, αρκεί να του το ζητήσετε. Συνεχίστε την ανάγνωση Γριβάδι Στιφάδο στο Φούρνο

Μοσχαράκι Στιφάδο Μούρλια

Φίλες μου, η αλήθεια είναι ότι ενώ τρελαίνομαι για τη γεύση του, δεν το μαγειρεύω πολύ συχνά γιατί είναι λίγο μπελαλίδικο, ένα φαγητό  που κατά την  γιαγιά Αθηνά «πρώτα το τρως και μετά το καταλαβαίνεις» . Της έπεφτε, βλέπετε, κομματάκι βαρύ και το έτρωγε με «ρέγουλα και πάντα μεσημέρι»… Για το μοσχαράκι στιφάδο σας μιλάω, που το μαγείρεψα, κατά παραγγελία φίλων, την προηγούμενη  Κυριακή  και μοσχομύρισε το σπίτι. «Το θέλουμε με ολόκληρα κρεμμύδια, και μπόλικο μπούκοβο, ξέρεις εσύ».

Μπορεί  τα κρεμμύδια να φέρνουν δάκρυα στα μάτια, να μην είναι και ο καλύτερος σύμμαχος για δροσερή αναπνοή, σίγουρα όμως τέρπουν τον ουρανίσκο γι αυτό και χρησιμοποιούνται πολύ και με πολλούς τρόπους στην κουζίνα με κορυφαίο το στιφάδο. Το στιφάδο είναι  ένα φαγητό …. Φαγητό, με όλη τη σημασία τη ς λέξης, αρωματικό, παραδοσιακό, μαμαδίσιο, χορταστικό, χειμωνιάτικο.

Το τιμήσαμε όλοι είναι η αλήθεια και δεν μας έπεσε καθόλου βαρύ γιατί φρόντισα να καθαρίσω τα κρεμμύδια από βραδύς και να τα αφήσω να κολυμπάνε στο νερό όλη νύχτα.  Μυστικό  της κουμπάρας μου της Βούλας καλονοικοκυράς και άριστης μαγείρισσας.  Με αυτόν τον τρόπο  δεν έχουν τις γνωστές παρενέργειες και  γίνονται  ελαφριά και εύπεπτα.

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας τη συνταγή γιατί αυτό το φαγητό εκτός από νόστιμο είναι και θρεπτικό, και αντιφλεγμονώδες και αντικαρκινικό, και φίλος της καρδιάς και των οστών, λόγω των κρεμμυδιών που είναι και το κύριο συστατικό του. Βέβαια οι περισσότεροι όταν ακούμε τη λέξη στιφάδο ο νους μας πάει σε «λαγό στιφάδο» ή «κουνέλι στιφάδο». Μπορεί όμως να μαγειρευτεί με όλα σχεδόν τα κρέατα,  με γριβάδι  και άλλα μεγάλα ψάρια, θαλασσινα σουπιές, καλαμάρια, αλλά και  χορτοφαγικό  στιφάδο με μανιτάρια για όσους απέχουν από την κατανάλωση κρέατος. Συνεχίστε την ανάγνωση Μοσχαράκι Στιφάδο Μούρλια

Χταποδάκι στο αλουμινόχαρτο

Διανύουμε περίοδο Μεγάλης Σαρακοστής, φίλες μου και λόγω των ημερών τα διάφορα νηστίσιμα δίνουν και παίρνουν. Μέχρι να φτάσουμε στο αρνί του Πάσχα, τα θαλασσινά παίζουν και αυτά  πρωταγωνιστικό ρόλο στο τραπέζι και τα απολαμβάνουν όλοι ανεξαιρέτως, νηστεύοντες και μη. Λόγω των ημερών λοιπόν τα χταπόδια έχουν την τιμητική τους.

Το λαχταριστό χταποδάκι, μέχρι να φτάσει στο πιάτο μας περνάει  των παθών του τον τάραχο.  Προηγείται μια προετοιμασία οδυνηρή η οποία μεταξύ άλλων περιλαμβάνει και ανελέητο χτύπημα στα βράχια. Πάνω από εβδομήντα χτυπήματα απαιτούνται, για να μαλακώσει η σάρκα  τους και να φύγει η μελανίνη. Αυτό, τουλάχιστον, λένε οι ειδήμονες. Από εδώ βγήκε και η γνωστή φράση « Θα σε χτυπήσω σαν χταπόδι»  κοινώς, αν  σε πιάσω στα χέρια μου θα σε «γουλίσω», θα σε σε χτυπήσω αλύπητα. . Αυτή είναι μια από τις εμβληματικές τιμωρίες που αφήνουν κάποιοι θερμόαιμοι  να αιωρείται σαν απειλή κρεμασμένη στον αέρα.

Τώρα το βασικό ερώτημα είναι «τι αξιόπιστο μπορεί να ξέρει μια ορεσίβια σαν εμένα για τα χταπόδια;». Η απάντηση: ό,τι έμαθα για τα χταπόδια προέρχεται από τον γαμπρό μου δεινό μάγειρα και από τους συχνούς πειραματισμούς μου, καθ’ ότι και όπως έχω δηλώσει επανειλημμένα, έχω μια τρέλα με την μαγειρική. Το χταπόδι, λοιπόν μπορεί να σερβιριστεί μόνο του σαν μεζές ή να γίνει κανονικό φαγητό. Συνοδεύεται άριστα με λαχανικά, ρύζι, πατάτες ή ζυμαρικά. Ανάλογα με τα υλικά που θα προσθέσει κανείς και την αναλογία κρασιού – ξυδιού, μπορεί να το κάνει ξυδάτο ή κρασάτο, να προσθέσει ντομάτα για να βγει κοκκινιστό ή να το κάνει στιφάδο κ.α.

Ένας ευκολότατος τρόπος  να μαγειρευτεί είναι στο φούρνο τυλιγμένο στο αλουμινόχαρτο.  Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα γιατί δε θα σας πάρει πάνω δέκα λεπτάκια για το ετοιμάσετε και μιάμιση ώρα για να ψηθεί στο φούρνο. Γενικά το χταπόδι είναι νοστιμότατο έδεσμα, αρκεί να έχει μαγειρευτεί όπως πρέπει τουτέστιν να  του δοθεί ο χρόνος να ψηθεί αργά, αργά  και καρτερικά στα υγρά του, με τη συνοδεία βέβαια και των κατάλληλων μπαχαρικών.

Όπως στα περισσότερα θαλασσινά, δεν προσθέτουμε αλάτι εκτός κι αν είμαστε πολύ του αλμυρού αλλά και πάλι καλό είναι να το δοκιμάσουμε, όπως κάνουμε άλλωστε και με όλα τα φαγητά. Αν θέλετε να του  δώσετε μια πιο έντονη γεύση, μπορείτε να το ετοιμάσετε από την προηγούμενη και να το αφήσετε στο λαδολέμονο η το λαδόξιδο και τα μπαχαρικά όλο το βράδυ… Συνεχίστε την ανάγνωση Χταποδάκι στο αλουμινόχαρτο

Μπακαλιάρος με πατάτες στη κατσαρόλα

Για τον μπακαλιάρο και τη θρεπτική του αξία έχουμε ξαναμιλήσει στο παρελθόν αγαπημένοι φίλοι και φίλες… Αναφέρομαι στον παστό μπακαλιάρο αυτόν που το βάζουμε στο νερό και τον ξαρμυρίζουμε και η ξερή του σάρκα γίνεται τρυφερή έτοιμη να μαγειρευτεί με χίλιους δυο τρόπους.

Ο μπακαλιάρος βέβαια έχει συνδεθεί με συγκεκριμένες ημέρες του χρόνου την όπως την 25η  Μαρτίου και την ημέρα των «Βαΐων», ημέρες νηστειών όπου και μαγειρεύεται με συγκεκριμένο επίσης τρόπο, τηγανιτός, βουτηγμένος στο κουρκούτι  με τη συνοδεία της πικάντικης και ευωδιαστής σκορδαλιάς. (Δείτε και τον Μπακαλιάρο Σκορδαλιά)

Η γιαγιά μου όμως, εκτός από τηγανητό, έφτιαχνε υπέροχες θρεπτικές σούπες με μπακαλιάρο και διάφορα λαχανικά. Το μαγείρευε επίσης με ρύζι στο ταψί, αλλά και πλακί στο φούρνο, ή στην κατσαρόλα με πατάτες και μπόλικο λεμόνι. Δεν ξέρω πώς αλλά κάθε φορά κατάφερνε να αναδείξει με διαφορετικό τρόπο τη νοστιμιά του. Η γιαγιά εκτός του ότι ήταν καλοφαγού, πρόσεχε πάρα πολύ τη δίαιτά της, γι’ αυτό  ήταν πάντα λεπτή και έζησε μέχρι τα 97 της χρόνια χωρίς να πάρει ούτε ασπιρίνη.

Κάποιες συμβουλές και μικρά μυστικά της μαγειρικής της τα έχω συγκρατήσει και λέω να τα μοιραστώ μαζί σας  . Έτσι σήμερα λέω να μαγειρέψουμε μπακαλιάρο με πατατούλες στην κατσαρόλα, φαγάκι ελαφρύ θρεπτικό, διαιτητικό εύκολο και νόστιμο όπως ακριβώς το έφτιαχνε η γιαγιά μου… Συνεχίστε την ανάγνωση Μπακαλιάρος με πατάτες στη κατσαρόλα

Μελιτζάνες με μοσχαράκι στη κατσαρόλα

Στη μελιτζάνα, την αρχόντισσα των λαχανικών και στις χάρες της, έχω αναφερθεί σε προηγούμενες δημοσιεύσεις φίλες μου. Οπότε σήμερα θα  αφήσω τα πολλά, πολλά και θα μπω κατευθείαν στο ψητό. Λέω, λοιπόν,  να την μαγειρέψουμε με μοσχαράκι στη κατσαρόλα. Είναι γνωστό σε όλες μας ότι, η μελιτζάνα  χρειάζεται μεγάλη προσοχή στο μαγείρεμα. Απαιτεί  να της φερθείς ευγενικά γιατί είναι  ευαίσθητη.  Στην κατσαρόλα, αν παραβράσει, μπορεί να διαλυθεί, να γίνει νιανιά  και το φαγητό να αποτύχει. Στο τηγάνι με σαλτσούλα ντομάτας και μπόλικο σκορδάκι είναι  πεντανόστιμη αλλά αν δεν τηγανιστεί  σωστά  απορροφά πολύ λάδι  και πέφτει κομματάκι βαριά.

Το μοσχαράκι, για παράδειγμα, με μελιτζάνες είναι ένα  φαγάκι  που προσωπικά το τοποθετώ στην κορυφή της πυραμίδας των γαστριμαργικών μου προτιμήσεων… Είναι αυτό που λέμε «φαγητό για μερακλήδες και καλοφαγάδες». Παρ’ όλα αυτά  οι νοικοκυρές αποφεύγουν να το μαγειρέψουν γιατί το θεωρούν βαρύ αλλά και δύσκολο.  Σας βεβαιώνω όμως πως αν ακολουθήσετε βήμα προς βήμα τις οδηγίες  μου, θα φτιάξετε ένα φαγητό μούρλια,  πετυχημένο, ελαφρύ και  νόστιμο που θα το απολαύουν όλοι μικροί και μεγάλοι και θα γλύφουν και τα δάχτυλά τους! Συνεχίστε την ανάγνωση Μελιτζάνες με μοσχαράκι στη κατσαρόλα

Μανιταρόσουπα με τραχανά

Τα είδα στο ψυγείο του γειτονικού σούπερ μάρκετ, ολοστρόγγυλα, τρυφερά σαν μωρά, βελούδινα  και μυρωδάτα, αραδιασμένα με προσοχή και τάξη στο καφασάκι τους και τα λιμπίστηκα.

Εκτός αυτού θυμήθηκα τα παλιά. Τότε που μικρά παιδιά, μετά τη βροχή, ξαμολιόμασταν στις δασωμένες πλαγιές και τα λιβάδια του πατρογονικού μου Βιτσίου, μικροί… αλιείς μανιταριών και τα ξεκολλούσαμε με προσοχή από την αγκαλιά της μάνας γης, γεμίζαμε τα καλάθια μας και τα πηγαίναμε στη δική μας μάνα.

Τα μαγείρευε με χίλιους δυο τρόπους. Εγώ τα προτιμούσα ψημένα επάνω στη σόμπα με λίγο αλατάκι στη ροζ κοιλίτσα τους που γέμιζε καθώς ψήνονταν, με ένα καφετί, πεντανόστιμο ζουμάκι. Άφηναν ένα γύρω στο μικρό κουζινάκι, μια ευωδιά ιδιαίτερη, φίνα και ντελικάτη και είχαν μια γεύση … δεν ξέρω πώς να την περιγράψω…  χάρμα και όνειρο.

Για αυτό και θυμώνω όταν στα διάφορα φαγάδικα σερβίρουν τα μανιτάρια με ένα σωρό πρόσθετα, κασέρια, λάδια, βούτυρα, πιπέρια, ρίγανες και σάλτσες και αλλαντικά και το μόνο που καταφέρνουν είναι να  καλύπτουν αυτή την εύθραυστη χαρακτηριστική ευωδιά και τη λεπτή, την ιδιαίτερη γεύση που από μόνη της είναι αρκετή για να κάνει τον ουρανίσκο σας να ριγήσει από ευχαρίστηση.

Θα μου πείτε, «Άλλο τα μανιτάρια του Βιτσιού και άλλο τα καλλιεργημένα» και θα έχετε δίκιο. Όμως εγώ θα επιμένω: Την επόμενη φορά ζητήστε να σας τα ψήσουν σκέτα, μόνο με λίγο χοντρό αλατάκι στην κοιλίτσα τους. Θα εκπλαγείτε από την μοναδική νοστιμιά τους και στην τελική θα καταλάβετε ποια είναι η πραγματική γεύση και ευωδιά του μανιταριού. Μετά φτιάξτε και τη μανιταροσουπίτσα με τον τραχανά και τα λέμε. Συνεχίστε την ανάγνωση Μανιταρόσουπα με τραχανά