O μαϊντανός… αλλιώς!

Την έκφραση «είναι μαϊντανός», σίγουρα την έχετε ακούσει φίλες μου. Χρησιμοποιείται όταν θέλουμε να χαρακτηρίσουμε κάποιον που μπλέκεται παντού και πηγαίνει με όλα! Ο μαϊντανός δεν επιλέχθηκε τυχαία στο συγκεκριμένο σχήμα λόγου, αφού δε λείπει από κανένα σπίτι και μπαίνει σχεδόν παντού, γιατί σε αντίθεση με άλλα μυρωδικά δεν είναι… ζόρικος, δένει με όλα τα υλικά και δίνει ένταση και ιδιαίτερη γεύση σε όλα τα φαγητά.

Το άρωμα και η γεύση του διατηρούνται αν τον προσθέσουμε λίγο πριν το τέλος του μαγειρέματος. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ωμός σε σαλάτες αλλά και σε πολλά πιάτα βελτιώνοντας την αισθητική τους και δίνοντας άρωμα και χρώμα. Ο μαϊντανός είναι ένα πολύτιμο μυρωδικό γιατί, εκτός του ότι νοστιμίζει, είναι πλούσιος σε βιταμίνες Α , Β και C. Θα βρούμε τριπλάσια ποσότητα βιταμίνης C στο μαϊντανό απ’ ότι στο πορτοκάλι.

Ο μαϊντανός αλλιώς - 10

Περιέχει επίσης περισσότερο σίδηρο από οποιοδήποτε άλλο πράσινο λαχανικό. Η αυξημένη περιεκτικότητα σου σε βιταμίνη C ενισχύει την απορρόφηση σιδήρου περισσότερο από άλλες πηγές. Άτομα με αναιμία θα μπορούσαν να βελτιώσουν τα επίπεδα σιδήρου στο αίμα τους αν φροντίζουν να προσθέτουν άφθονο μαϊντανό στα φαγητά και τις σαλάτες.

Ο μαϊντανός, χάρη στο κάλιο που περιέχει, είναι πρώτης τάξεως διουρητικό, πράγμα ωφέλιμο για τα νεφρά και την ουροδόχο κύστη, ενώ ανακουφίζει από το πρήξιμο των ποδιών που οφείλεται στην κατακράτηση υγρών και στην καταπολέμηση της υπέρτασης. Είναι επίσης εξαίρετο χωνευτικό, χάρη στο αιθέριο έλαιο myristicin το οποίο περιέχει.

Ο μαϊντανός αλλιώς - 9

Η πρώτη αναφορά σε γραπτά κείμενα περιλαμβάνεται στην Οδύσσεια με τα Ομηρικά έπη. Εκεί, το φυτό του μαϊντανού εμφανίζεται στους λειμώνες της νύμφης Καλυψούς στη νήσο Ωγυγία. «.. Λειμώνες ίου ήδε σελινίου θήλεον….». Οι αρχαίοι Έλληνες τον χρησιμοποιούσαν στη στέψη των αθλητών, αλλά επιπλέον, τον πίστευαν ως ένα σύμβολο θανάτου. Το φυτό περιέχει πολλές αμφεταμίνες (amphetamine), ουσίες δηλαδή, που προκαλούν ψυχολογική και σωματική έξαρση. Οι Ρωμαίοι μονομάχοι, γι αυτόν το λόγο, ντοπάρονταν πίνοντας αφέψημα μαϊντανού πριν βγουν να αγωνιστούν στην αρένα. Στην Αρχαία Ρώμη, γενικώς όχι μόνο τον μασούσαν και τον έπιναν αλλά και τον φορούσαν στο κεφάλι τους σαν στεφάνι, για να απορροφά τις αναθυμιάσεις του αλκοόλ.

Όπως όλα τα μυρωδικά, καλό είναι να καταναλώνεται φρέσκος και να μη μαγειρεύεται πολύ ώστε να διατηρεί τις ιδιότητες τους. Στο εμπόριο, βέβαια, θα τον βρούμε εύκολα και αποξηραμένο, οπότε μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε και για να φτιάξουμε αφεψήματα. Πρέπει όμως να έχετε υπ’ όψιν σας ότι η βιταμίνη C καταστρέφεται με τη διαδικασία της ξήρανσης, όμως τα υπόλοιπα συστατικά παραμένουν και ο μαϊντανός εξακολουθεί να είναι πολύτιμος και σε αυτήν τη μορφή.

Ο μαϊντανός αλλιώς - 11

Αν θέλετε, όμως να έχετε φρέσκο μαϊντανό όλο το χειμώνα σα να τον έχετε μόλις κόψει, τότε… παστώστε τον όπως κάνει η ξαδέρφη μου η Στεριανή που φαίνεται στις φωτό. Τη μέθοδο την διδάχτηκε από τη γειτόνισσά της την κ. Μαρίκα (συγχωρεμένη πιά) η οποία, όταν επαναπατρίστηκε από την Ουκρανία, την έφερε μαζί με άλλα στοιχεία της εκεί μαγειρικής κουλτούρας. Η Στεριανή έχει μαγειρέψει για μας και την πισπιλίτα, την νόστιμη καλαμποκόπιτα. Μαζέψτε λοιπόν μπόλικο φρέσκο μαϊντανό, τώρα που ο καιρός ακόμα κρατάει και ξεκινάμε… Συνεχίστε την ανάγνωση O μαϊντανός… αλλιώς!

Τρυφερά λαδερά φασολάκια

Όπως και να το κάνουμε, φίλες μου τα λαδερά φαγητά , είναι η καρδιά της δικής μας, ελληνικής, σπιτίσιας, αγαπημένης κουζίνας. Μυρίζουν καλοκαίρι. Οι κλασσικές συνταγές λαδερών με τα φασολάκια, τα κολοκυθάκια, τις μπάμιες, τα γεμιστά, τα ντολμαδάκια, θα έπρεπε κατά τη γνώμη μου να βρίσκονται στην Βίβλο της Παγκόσμιας Κουζίνας γραμμένες με χρυσά γράμματα, γιατί περιέχουν εκείνη την  παραδοσιακή μαγειρική  σοφία που που παίρνει το ταπεινό υλικό και φτιάχνει το λιτό πλην όμως τέλειο  φαγάκι με την αρμονία των υλικών και το ανώτερο γευστικό τους αποτέλεσμα.

Τρυφερά φασολάκια λαδερά - 21

Κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα εδώ δεν υπάρχουν, παρά μόνο τα αυτονόητα, τουτέστιν: ολόφρεσκα λαχανικά, εξαιρετικό ελαιόλαδο και σερβίρισμα σε θερμοκρασία δωματίου.  Θυμάμαι την γιαγιά Αθηνά που μου έλεγε: «Μη τυχόν και δεν τα μαγειρέψεις αμέσως, θα στενοχωρηθώ»  και χώνονταν  ανάμεσα στις  πυκνές φασολιές για να μου μαζέψει φρέσκα φασολάκια και  καθώς μάζευε  μου έδινε και τις σχετικές οδηγίες. « Είναι πολύ τρυφερά, να δες» και έσπαζε ανάμεσά στα ροζιασμένα της δάχτυλα ένα φασολάκι. «Τέτοια φασολάκια δεν υπάρχουν κορίτσι μου. Είναι βραστερά, σκέτο βούτυρο, δεν έχουν κλωστές,  κόψε μόνο τις άκρες  τους. Μόνο κοίτα μην τα πνίξεις στο νερό και την ντομάτα. Τα φασολάκια αυτό που θέλουν είναι μπόλικο λαδάκι, κατάλαβες…»

Τρυφερά φασολάκια λαδερά - 17

Και βέβαια κατάλαβα γιαγιάκα και αυτό έκανα τότε και αυτό εξακολουθώ να κάνω και τώρα που έχω το δικό μου περιβολάκι και μαζεύω τα δικά μου τρυφερά φασολάκια. Ειρήσθω εν παρόδω  τα φασολάκια μου  είναι απόγονοι εκείνων των φασολακίων της γιαγιάς Αθηνάς, μιας και εξακολουθώ να φυτεύω τον ίδιο εκείνο παλιό σπόρο  κάθε χρόνο.   Τα μαγειρεύω αμέσως μετά το μάζεμα και τώρα το καλοκαίρι, απαραιτήτως μια φορά την εβδομάδα, γιατί σας βεβαιώνω πως δεν υπάρχει τίποτα πιο νόστιμο από το  φρέσκο προϊόν του κήπου και του κόπου σου. Και επειδή οι φασολιές μου είναι πολύ καρπερές και γεννοβολάνε ασταμάτητα φροντίζω να προμηθεύω γνωστούς και φίλους αλλά και να τα καταψύχω για να μπορώ να τα απολαμβάνω και μέσα στην βαρυχειμωνιά.

Τρυφερά φασολάκια λαδερά - 20

Η συνταγή είναι παραδοσιακή  και εύκολη τόσο, που απ’ τη πολύ ευκολία δεν της δίνουμε την δέουσα σημασία την παραμελούμε και συχνά βγαίνει κάπως υποδεέστερη της ιδανικής. Θα σας πάρει 15 λεπτά να καθαρίσετε τα φασολάκια και να  προετοιμάσετε τα υλικά και άλλα 45’ για το μαγείρεμα.  Όμως πρέπει να είστε από πάνω, μέχρι και το σοτάρισμα των φασολακίων και να ελέγχεται συχνά την πορεία του μαγειρέματος μια και το νερό που θα χρησιμοποιήσετε είναι ελάχιστο  και θέλει προσοχή. Το πόσο βρασμένα τα  θέλει ο καθένας τα φασολάκια του είναι υποκειμενικό. Εγώ τα θέλω  καλοβρασμένα αλλά ξέρω πολλούς που τα προτιμούν «αλ ντέντε»…

Τρυφερά φασολάκια λαδερά - 19 Συνεχίστε την ανάγνωση Τρυφερά λαδερά φασολάκια

Κολοκυθόριζο το… απλόν

Σύμφωνα με… έγκυρες πηγές, από προχθές το βραδάκι στις 19.38 ώρα Ελλάδος έχουμε περάσει και επισήμως στην εποχή του χρόνου που λέγεται καλοκαίρι. Θερινό ηλιοστάσιο γαρ που σημαίνει ότι βιώσαμε ήδη την μεγαλύτερη μέρα του χρόνου. Το καλοκαίρι είναι λέξη μεσαιωνική και την ετυμολογία της την καταλαβαίνουμε αμέσως. Πράγματι, προέκυψε «εκ συναρπαγής» που λένε και οι φιλόλογοι, δηλαδή από συγχώνευση σε μια λέξη της φράσης «καλός καιρός». Ήδη σε κάποιο ελληνολατινικό γλωσσάρι της ύστερης αρχαιότητας παραδίδεται ο τύπος «καλόκαιρος», ενώ σε κείμενο του 9ου αιώνα απαντά ο τύπος «καλοκαίριον» -από εκεί είναι εύκολο, καλοκαίριν, καλοκαίρι. Το πιάσαμε το υπονοούμενο, το καλοκαίρι κάνει καλό καιρό!

Κολοκυθόριζο το... απλόν - 15

Η αρχαία λέξη έχει διατηρηθεί κι αυτή, θέρος. Είναι ήδη ομηρική. Διαβάζουμε στην Οδύσσεια : « ουτ’ εν θέρει, ουδ’ εν οπώρη» όπου οπώρα σημαίνει το φθινόπωρο. Η λέξη θέρος προέρχεται από ινδοευρωπαϊκή ρίζα που δηλώνει τη ζέστη και τη θερμότητα -από την οποία άλλωστε προέρχεται και η λέξη «θερμός». Θέρος όμως είναι και ο θερισμός: «θέρος-τρύγος-πόλεμος» λέει η παροιμία για τις τρεις μεγάλες αναστατώσεις της παλιάς εποχής…

Κολοκυθόριζο το... απλόν - 19

Άραγε να ονομάστηκε το καλοκαίρι από τον θερισμό, να σημαίνει «εποχή του θερισμού»; Όχι, το αντίστροφο συνέβη. Η αρχική σημασία του ρήματος «θερίζω» ήταν «περνώ το καλοκαίρι» και μετά πήρε τη σημασία «δρέπω». Σας ζάλισα; Τι να κάνω; Παρασύρομαι και δεν έχω και κανένα δίπλα μου να με διακόψει. Καλοκαιράκι λοιπόν παντού, στη φύση, στην καρδιά, στο μυαλό και κατά συνέπεια και στην κουζίνα μας. Διότι ετούτη η εποχή η ευλογημένη με τη αφόρητη ζέστη, που δεν ήρθε ακόμα αλλά είναι προ των πυλών, καλεί για ελαφριές συνταγές. Και μιας και τα κολοκυθάκια είναι στα καλύτερά τους αυτήν την εποχή (μόλις μάζεψα τα πρώτα από το κηπάκι μας, τρυφερά , τρυφερά, με επιδερμίδα βελούδινη) και έφτιαξα αυτό το καθημερινό, εύκολο, ελαφρύ, νόστιμο καλοκαιρινό φαγητό! Κολοκυθόρυζο. Βγήκε τέλειο! Το τιμήσαμε δεόντως. Είναι ένας από τους πολλούς τρόπους για να μαγειρέψετε τα κολοκυθάκια ίσως ο πιο ελαφρύς.

Κολοκυθόριζο το... απλόν - 17

Τι θα χρειαστείτε:

– 1 κιλό κολοκυθάκια μικρά
– 1 φλυτζ. τσαγ. ρύζι καρολίνα ή νυχάκι για πιο σπυρωτό αποτέλεσμα
– 1/2 κούπα ελαιόλαδο
– 2 και 1/2 κούπες ζεστό νερό
– 1 ξερό κρεμμύδι ψιλοκομμένο
– 2-3 φρέσκα κρεμμυδάκια
– 1 πιπεριά κέρατο
– δυόσμο ή άνιθο
– μαϊντανό (ένα φλυτζ. τσαγιού)
– Αλάτι, πιπέρι

Για το σερβίρισμα:

– Φρεσκοστυμμένο χυμό λεμονιού
– Γιαούρτι

Πώς θα το φτιάξετε:

Κολοκυθόριζο το... απλόν - 2

Συνεχίστε την ανάγνωση Κολοκυθόριζο το… απλόν

Πίτσα της Αυγής

Αν υπάρχει, φίλες μου, ένα φαγητό που δεν μπορεί να του αντισταθεί κανείς, αυτό είναι η πίτσα.  Γιατί η πίτσα δε είναι απλά φαγητό, είναι μια πανδαισία χρωμάτων, αρωμάτων και γεύσεων. Ένας πίνακας ζωγραφικής. Η φύση διαθέτει τα υλικά και την παλέτα και εμείς, τα πινέλα την έμπνευση και την τέχνη. Δε χορταίνεις να τη βλέπεις αλλά και να την… τρως.

Μια τέτοια πίτσα θα φτιάξουμε σήμερα, υπέροχα απλή, όσο πρέπει τραγανή, αφράτη εκεί που χρειάζεται, πλούσια αφού θα βάλουμε ότι δια θέτει το ψυγείο μας, πολύχρωμη, λαχταριστή, χάρμα των οφθαλμών και μαγεία του ουρανίσκου.

Καταγράψτε τη συνταγή που σας δίνω για μια τέλεια ζύμη πίτσας στα μαγειρικά σας κατάστιχα και σημειώστε επάνω ένα μεγάλο S.O.S. Σαν εκείνο που σημειώναμε όταν ήμασταν μαθήτριες επάνω στα κεφάλαια που θεωρούσαμε ότι ήταν S.O.S για τις εξετάσεις.

Υλικά: για τη ζύμη:

– 50 γρ μαγιά νωπή
– 1 κούπα  ( 250 γρ ) νερό χλιαρό και λίγο για να διαλύσετε την μαγιά
– 1 κοφτή κουταλιά του γλυκού ζάχαρη και
– 1 κουταλιά του γλυκού  αλάτι.
– 2-3 κουταλιές ελαιόλαδο
– 3 κούπες αλεύρι για όλες τις χρήσεις

Για τη γέμιση:

– Σάλτσα ντομάτας
– 2 πιπεριές κόκκινες ή πράσινες κομμένες σε λεπτές ροδέλες
– 250 γρ. πάριζα κομμένη σε λεπτές φέτες
– 400 γρ. διάφορα  τριμμένα τυριά που λιώνουν
– Μπούκοβο γλυκό ή καυτερό (προαιρετικά)
– Μανιτάρια

Για τη σάλτσα:

Για τη σάλτσα-βάση της πίτσας χρησιμοποίησα τη σάλτσα από τα κανελόνια σπέσιαλ

Εκτέλεση:

Συνεχίστε την ανάγνωση Πίτσα της Αυγής

Τηγανιά με Λάχανο

Το λάχανο φίλες μου, αυτό το τραγανό λευκόσαρκο λαχανικό, έχει συνδεθεί με την… απαξίωση και την ευτέλεια. Έρχεται ο άλλος και σου λέει «Σιγά τα λάχανα»! Ε, δε σε απαξιώνει; Δε σε κάνει να νιώθεις ταπεινός και καταφρονεμένος; Παρεξηγημένα  λοιπόν αυτά τα λαχανικά που μοιάζουν με μπάλες, γιατί  δεν είναι διόλου ευτελή και ασήμαντα και ας είναι από τα πιο φτηνά  της αγοράς. Μέσα στη σφιχτή… φυλλένια τους δομή κρύβουν εκτός από πολύτιμα για την υγεία μας συστατικά -βιταμίνες  A, B, E, C, β καροτίνη, φολικό οξύ και μυρουδιές και γεύσεις τέτοιες, που δε σ’ αφήνουν  ασυγκίνητο.

Προσωπικά έμαθα να τρώω το λάχανο ωμό από πολύ μικρή. Θυμάμαι, το χειμώνα που έλειπαν τα φρέσκα λαχανικά και τα φρούτα, έκοβα ένα μεγάλο κομμάτι λάχανο και χράτσα-χρούτσα το καταβρόχθιζα. Γέμιζε το στόμα μου χυμούς γλυκούς,  με χαρακτηριστικά πιπεράτη, ελαφρά πικάντικη, και δροσερή  γεύση. Το λάχανο  έλεγε η γιαγιά μου πρέπει «να  το… χτυπήσει η παγωνιά» για να γλυκάνουν τα μεταξένια φύλλα του και να ολοκληρωθεί  η  γεύση του. Εκείνη η χαρακτηριστική γεύση που δε φοβάται μήπως… χαθεί, αν μαγειρευτεί με άλλα υλικά που έχουν δυνατό χαρακτήρα.

Το μαγείρευε με χίλιους δυο τρόπους: Απλά βραστό με λαδολέμονο σαν σαλάτα,  νόστιμο λαχανόρυζο με λιαστή ντομάτα, με χοιρινό ή μοσχάρι, ζουμερούς λαχανοντολμάδες, το έβαζε στην άρμη ή έφτιαχνε υπέροχα τουρσιά με κόκκινες πιπεριές «μπούφκες», ψιλοκομμένο καρότο και μυρωδικά.  Εκείνο που πρέπει να έχετε υπ’ όψιν σας είναι ότι το λάχανο ανέκαθεν είχε ερωτική σχέση με το λιπαρό κρέας. Εδώ η σοφία της γιαγιάς μου έρχεται να ισορροπήσει τα πράγματα. «Το κρέας στο φαγητό» έλεγε η γιαγιά «δεν είναι απαραίτητο να είναι πολύ. Λίγο όσο για τη νοστιμιά είναι αρκετό».

Γι αυτό κι εμείς σήμερα θα μαγειρέψουμε λάχανο  με μικρά κομματάκια χοιρινού, όπως ακριβώς το έφτιαχνε η γιαγιά μου . Το κρέας είναι λιγοστό αλλά αρκετό για να απογειώσει τη γεύση του λάχανου. Συνεχίστε την ανάγνωση Τηγανιά με Λάχανο

Κόκκινες Πιπεριές Γεμιστές Τουρσί

Έκανα τη συνηθισμένη μου βολτίτσα στην λαϊκή την προηγούμενη Τετάρτη φίλες μου και διαπίστωσα ότι πρωτεύουσα θέση ανάμεσα στα άλλα λαχανικά έχουν ακόμα, οι κόκκινες πιπεριές. Και ξέρετε τι παθαίνω κάθε φορά που αντικρίζω κόκκινες πιπεριές; Το μυαλό μου γεμίζει εικόνες. Τις βλέπω πότε κρεμασμένες στα χαγιάτια σε αρμαθιές να φλερτάρουν με τον ήλιο, πότε ξαπλωμένες στις ταράτσες, να ξεραίνονται υπομονετικά για να καταναλωθούν τις βαριές χειμωνιάτικες μέρες που λείπουν τα φρέσκα λαχανικά, πότε λουσμένες στο λαδόξυδο (μεταξύ μας δεν υπάρχει πιο γευστική σαλάτα), πότε γεμιστές με ρύζι και μυρωδικά στον ταβά (Θεέ μου τι γεύση!!), πότε σαν συμπληρωματικό συστατικό σε άλλες συνταγές, πότε αλεσμένες με σκόρδο και λάδι, υπέροχο άλειμμα πάνω σε φρυγανισμένο ψωμί.

Οι κόκκινες πιπεριές, οι πιπεριές Φλωρίνης, είναι το σήμα κατατεθέν της ακριτικής μας  Φλώρινας και με αυτό το όνομα είναι γνωστές σε ολόκληρη την επικράτεια. Πιπεριές κόκκινες, λοιπόν, πιπεριές Φλωρίνης τουρσί και μάλιστα γεμιστές με λάχανο, καρότο και μυρωδικά έχει το μενού για σήμερα φίλες μου. Αν σας ενδιαφέρει το τουρσί δείτε και την άλλη μου συνταγή για τουρσί πολύχρωμο. Πάμε λοιπόν να φτιάξουμε ένα τουρσάκι εύκολο, γρήγορο και ονειρεμένο… Συνεχίστε την ανάγνωση Κόκκινες Πιπεριές Γεμιστές Τουρσί