Μπριζόλες κρασάτες στο φούρνο… Λουκουμάκια στο ταψί.-

Το κλασσικό είναι πάντοτε και το πιο ωραίο. Κλασσικές, μαμαδίστικες μπριζόλες  στον φούρνο, με πατάτες ή χωρίς. Σήμερα αποφάσισα χωρίς, γιατί το συνοδευτικό θα είναι μεν πατάτες αλλά πατάτες τηγανητές. Έτσι ψήφισε ομόφωνα η ομήγυρης. Εντάξει, εντάξει, είναι λίγο αμαρτωλές η πατατούλες στο τηγάνι αλλά όλα τα αμαρτωλά, τι να σας το λέω, το ξέρετε και από μόνες σας,  είναι και τα πιο νόστιμα.  Μπριζολίτσες χοιρινές στο φούρνο λοιπόν και δηλώνω πως  αυτό το φαγάκι, όπως και να το φτιάξεις, είναι best seller. Γίνεται ανάρπαστο.

Μπριζόλες κρασάτες στο φούρνο - 21

Ένα τόσο φανταστικό έδεσμα όμως θέλει φυσικά και την ανάλογη μεταχείριση. Δεν έχει κανένα νόημα να πεις «τσάκο δυο κιλά χοιρινές μπριζόλες να τις βάλουμε στο φούρνο». Για να αποκτήσει αυτό το παρεξηγημένο χοιρινό κρέας γεύση  ιδιαίτερη,  φτάνουν μόνο λίγα λεπτάκια φροντίδας και περιποίησης. Ένα ελαφρύ… μασαζάκι με λαδάκι, ξυδάκι και μυρωδικά θα το χαλαρώσει, θα το μαλακώσει και θα το βοηθήσει να ξεδιπλώσει όλα τα μοναδικά χαρακτηριστικά του. Να γίνει τρυφερό, νόστιμο και απολαυστικό σκέτο λουκουμάκι στο ταψί, που λένε…

Μπριζόλες κρασάτες στο φούρνο - 23

Τι θα χρειαστείτε:

– 6 μπριζόλες, με κόκκαλο ή χωρίς
– 1/2  φλυτζ. τσαγιού ελαιόλαδο
– Λίγο ξύδι
– 1/2 φλυτζ. τσαγ. κρασί
– 1 φλυτζ. τσαγ. νεράκι
– Ρίγανη
– Αλάτι και πιπέρι
– Λεμόνι

Πώς θα τις φτιάξετε:

Προθερμάνετε το φούρνο στους 180 βαθμούς στον αέρα και αφιερώστε λίγο χρόνο για να προετοιμάσετε τις μπριζολίτσες σας.

Μπριζόλες κρασάτες στο φούρνο - 1

Στάξτε μια-δυο σταγόνες ξιδάκι στα χέρια σας  και κάντε σε κάθε μία μπριζολίτσα  ξεχωριστά ένα ελαφρύ μασαζάκι. Το ξιδάκι θα τις μαλακώσει και θα εξαλείψει οποιαδήποτε δυσάρεστη μυρωδιά…

Μπριζόλες κρασάτες στο φούρνο - 5

Αλατίστε και πιπερώστε τις μπριζόλες κατά βούληση.

Μπριζόλες κρασάτες στο φούρνο - 4

Ραντίστε τις με λίγο από το λαδάκι και συνεχίστε το  ελαφρύ μασάζ να λαδωθούν καλά καλά.

Μπριζόλες κρασάτες στο φούρνο - 2

Πασπαλίστε  με ρίγανη.

Μπριζόλες κρασάτες στο φούρνο - 9

Ρίξτε το μισό από το λάδι στο ταψί και τοποθετείστε τις μπριζόλες τη μία δίπλα στην άλλη σε όλη την επιφάνεια του ταψιού. Αν οι μπριζόλες σας έχουν λιπάκι περιμετρικά, με ένα κοφτερό μαχαιράκι χαράξτε το σε δύο τρία μέρη, να ανοίξει σαν βεντάλια. Ραντίστε με το υπόλοιπο λάδι.

Μπριζόλες κρασάτες στο φούρνο - 6Μπριζόλες κρασάτες στο φούρνο - 7

Ρίξτε εδώ και εκεί το κρασί και το νεράκι.

Μπριζόλες κρασάτες στο φούρνο - 11Μπριζόλες κρασάτες στο φούρνο - 12

Σκεπάστε καλά με το αλουμινόχαρτο και βάλτε το ταψί στο φούρνο.

Μπριζόλες κρασάτες στο φούρνο - 13

Ψήστε τις μπριζόλες έτσι όπως είναι σκεπασμένες για μία ώρα. Μετά αφαιρέστε το αλουμινόχαρτο  γυρίστε με ένα πιρουνάκι τις μπριζόλες και συνεχίστε το ψήσιμο για μισή ωρίτσα ακόμα και ροδοκοκκινίσουν.

Μπριζόλες κρασάτες στο φούρνο - 15Μπριζόλες κρασάτες στο φούρνο - 16

Στύψτε το λεμόνι και ραντίστε τις μπριζολίτσες.  Συνοδέψτε τις με πουρέ, πιλαφάκι, πατατούλες τηγανητές η με μια σκέτη χωριάτικη σαλατούλα.

Μπριζόλες κρασάτες στο φούρνο - 19Μπριζόλες κρασάτες στο φούρνο - 18

Καλή επιτυχία φίλες μου και καλή σας όρεξη. Μέχρι το επόμενο μαγειρικό μας ραντεβού να  είστε καλά, να προσέχετε του υπέροχους εαυτούς σας και μην ξεχνάτε αυτό που έλεγε η γιαγιά  Αθηνά: « Αλλάξτε τη καθημερινότητα σας , πρωτοτυπήστε γιατί όταν τα πράγματα γίνονται μονότονα, ακόμα και η καλοσύνη καταντάει βαρετή».

Σας φιλώ αυγή

Λουκουμαδένιο αρνάκι στη γάστρα με μελωμένες πατατούλες, μμμμμούρλια.

Το αρνάκι στη γάστρα με πατάτες, μαγειρεμένο στο φούρνο εννοείται, είναι το απόλυτο κύριο πιάτο σε ένα γιορτινό ή κυριακάτικο οικογενειακό τραπέζι ή τραπέζι με συγγενείς και φίλους. Και θα σας πω και τούτο: μέχρι σήμερα, δεν έτυχε να γνωρίσω κανέναν, μα κανέναν, μικρό ή μεγάλο που να μην ενέδωσε στη γοητεία του. Εντάξει το λέω κομψά, γιατί όσες φορές κάνει την εμφάνισή του στο τραπέζι το αρνάκι ή το κατσικάκι με τις μελωμένες πατατούλες, πέφτουμε όλοι με τα μούτρα και το ξεκοκαλίζουμε, σαν πρωτόγονοι, σε χρόνο ντε τε.

Αρνάκι στη γάστρα με πατάτες - 17

Η συνταγή είναι εξαιρετικά απλή και εύκολη και το αποτέλεσμα εγγυημένο. Το μόνο μυστικό επιτυχίας -όπως πάντα- είναι η καλή πρώτη ύλη: το αρνί ή το κατσίκι που πρέπει να είναι καλό. Καλό για μένα σημαίνει μικρό ζώο 6-7, το πολύ 8 κιλά, ντόπιο και θηλυκό.

Τι θα χρειαστείτε:

– 2 ½ κιλά αρνί ή κατσίκι
– Αλάτι και διάφορα πιπέρια
– 1 φλυτζ. ελαιόλαδο
– 1 κουταλιά της σούπα ξίδι
– 1 ζουμερό λεμόνι
– 1 κουτ. σουπ. αποξηραμένη ρίγανη
– 2 κουτ. σουπ. μουστάρδα
– 2 ολόκληρες σκελ. σκόρδο
– 1 φλυτζ. του καφέ νερό
– Λαδόκολλα
– Αλουμινόχαρτο

Πώς θα το φτιάξετε:

Ξεκινήστε πρώτα με την ετοιμασία του αρνιού. Σκουπίστε το αρνάκι με χαρτί κουζίνας (δεν το πλένετε ΠΟΤΕ!) και τοποθετείστε το σε ταψί. Καθαρίστε τις σκελίδες του σκόρδου και κόψτε τις στα δύο ή στα τρία. «Σκορδίστε» το κρέας ανοίγοντας με κοφτερό μαχαιράκι τρύπες και μπήγοντας μέσα τα κομματάκια του σκόρδου. Φροντίστε να βάλετε σκόρδο παντού σε όλο το αρνί γύρω-γύρω, πάνω-κάτω, μέσα-έξω… Ρίξτε λίγο από το λάδι και αλείψτε με το χέρι σας το κρέας να πάει παντού. Αλατοπιπερώστε και βρέχοντας τα χέρια σας με λίγο ξυδάκι κάντε του ένα γερό μασάζ . Έτσι το αλάτι θα πάει παντού και θα εισχωρήσει και στα πιο δύσκολα σημεία. Ραντίστε το με το χυμό του λεμονιού. Αν αυτήν τη δουλίτσα την κάνετε και από βραδύς, σκεπάσετε το κρέας με μεμβράνη και το βάλτε το στο ψυγείο, σας εγγυώμαι πως το κρέας θα είναι πολύ πιο νόστιμο και πολύ πιο μαλακό.

Προθερμάνετε το φούρνο στους 220 βαθμούς.

Καθαρίστε τις πατάτες και κόψτε τις στα τέσσερα αν είναι μεγάλες ή στα δύο αν είναι μικρότερες.

Αρνάκι στη γάστρα με πατάτες - 1Αρνάκι στη γάστρα με πατάτες - 2

Προσθέστε αλάτι, πιπέρι, ρίγανη μουστάρδα, λεμόνι και λάδι και ανακατέψτε καλά καλά.

Αρνάκι στη γάστρα με πατάτες - 4Αρνάκι στη γάστρα με πατάτες - 3Αρνάκι στη γάστρα με πατάτες - 5Αρνάκι στη γάστρα με πατάτες - 6

Στρώστε τις πατάτες στη γάστρα και από πάνω βάλτε το αρνί.

Αρνάκι στη γάστρα με πατάτες - 10Αρνάκι στη γάστρα με πατάτες - 11

Προσθέστε το νεράκι εδώ κι εκεί. Μην σας ανησυχεί που είναι λιγοστό. Κατά την διάρκεια του μαγειρέματος το αρνάκι θα αφήσει του χυμούς του και οι πατατούλες θα μαγειρευτούν μέσα σ’ αυτούς, θα μελώσουν και θα γίνουν λουκουμάκια.

Αρνάκι στη γάστρα με πατάτες - 14

Ρίξτε λίγο από το λαδάκι ακόμα πάνω από το κρέας, κλείστε τη γάστρα με το καπάκι της.

Αρνάκι στη γάστρα με πατάτες - 12Αρνάκι στη γάστρα με πατάτες - 15

Σε περίπτωση που δεν έχετε γάστρα μια χαρά την κάνει τη δουλειά του και ένα ταψί, αρκεί να το καλύψετε καλά καλά με αλουμινόχαρτο. Βάλτε το φαγητό στο φούρνο και ψήστε για μισή ώρα στους 220 βαθμούς. Μετά μειώστε στους 180 βαθμούς και συνεχίστε το ψήσιμο για άλλες δυο ώρες. Στο διάστημα αυτό μπορείτε να επιβλέπετε το φαγητό σας και να ραντίζετε πού και πού το κρέας με τους χυμούς που θα ελευθερώσει κατά τη διάρκεια του ψησίματος. Αφού το βγάλετε από το φούρνο μην το σερβίρετε αμέσως. Ξέρω, είναι μαρτύριο η αναμονή, γιατί εν τω μεταξύ οι ευωδιές θα έχουν σκορπιστεί γύρω και θα σας έχουν ανοίξει την όρεξη. Επιβάλλεται όμως να μείνει για ένα δεκάλεπτο – τέταρτο ίσως- με κλειστό καπάκι.

Αρνάκι στη γάστρα με πατάτες - 16

Καλή επιτυχία φίλες μου και καλή σας όρεξη. Μέχρι το επόμενο μαγειρικό μας ραντεβού να περνάτε καλά να προσέχετε τους υπέροχους εαυτούς σας και αξιοποιήστε το χρόνο σας όσο καλύτερα και δημιουργικότερα γίνεται γιατί όπως έλεγε και η γιαγιά Αθηνά: «Ο χρόνος είναι δωρεάν, αλλά είναι ανεκτίμητος. Δεν μας ανήκει, αλλά μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε. Δεν μπορούμε να τον αποταμιεύσουμε , αλλά μπορούμε να τον ξοδέψουμε. Και από τη στιγμή που τον χάσουμε, δεν μπορούμε να τον πάρουμε πίσω..»

Αρνάκι στη γάστρα με πατάτες - Συνταγή - ηχωμαγειρέματα

Σας φιλώ αυγή.

Μουσακάς, ο υπέροχος, ο Ελληνικός (;;;)

Ο μουσακάς αναμφισβήτητα είναι ένα πιάτο πεντανόστιμο. Ένα πιάτο γιορτινό, ένα πιάτο που μπαίνει σε τραπέζι όπου χωράνε πολλοί. Κομματάκι, πολύπλοκο, κομματάκι δύσκολο, κομματάκι μπελαλίδικο, κομματάκι βαρύ και παχυντικό, είναι η αλήθεια, αλλά δε βαριέσαι. Άλλωστε, για όλους τους παραπάνω λόγους, δεν τον μαγειρεύουμε συχνά οπότε αξίζει το κόπο, μια στο τόσο, να τον απολαύσουμε και ας πάει και το παλιάμπελο που λένε. Για να είμαι ειλικρινής παλιά στο πατρικό μου σπίτι και σε όλα τα σπίτια του χωριού δηλαδή, δεν τον μαγειρεύαμε καθόλου γιατί, όσο και αν ακούγεται παράξενο, αγνοούσαμε εντελώς την ύπαρξή του. Η κουζίνα των ορεινών πληθυσμών, το έχω αναφέρει και σε άλλα σημειώματα, ήταν λιτή, σχεδόν δωρική,. Όσπρια, χόρτα άγρια, λαχανικά εποχής, γαλακτοκομικά και κρέας αραιά και πού, αυτά ήταν όλα και όλα. Τέτοια πλούσια πιάτα, μουσακάδες, παστίτσια, σουφλέδες και άλλα παρόμοια μπήκαν στη κουζίνα μας από τότε που οι γυναίκες του χωριού άρχισαν να παρακολουθούν μαθήματα μαγειρικής στο «σπίτι του παιδιού» που είχε ιδρύσει στο χωριό η βασίλισσα Φρειδερίκη.

Εκεί λοιπόν ανάμεσα στα άλλα, ομολογουμένως χρήσιμα, έμαθαν οι γυναίκες του χωριού να μαγειρεύουν και τον μουσακά . Ο μουσακάς, λοιπόν, μαζί με τη φέτα βέβαια, λόγω της νοστιμιάς του κατέληξε να είναι ο βασικός τουριστικός μας εκπρόσωπος, ειδικά στην κονσερβαρισμένη εκδοχή του φέιμους γκρικ μουζάκα . Υπάρχει όμως και η….. ανθελληνική αμφιβολία για την καταγωγή της σκούφιας του γιατί αν…. σκαλίσουμε λίγο το πιάτο θα βρούμε κάτω κάτω την πατάτα, που από το δημοτικό μαθαίναμε για εκείνο το λαϊκό μύθο με τον Καποδίστρια και τις κλεψιμαίικες νεοφερμένες πατάτες. Η ντομάτα όμως; Νοείται ελληνικό φαγητό χωρίς ντομάτα; Η βάση της μεσογειακής μας (sic) διατροφής; Και όμως, η ντομάτα μας ήρθε από την Αμερική αφού την ανακάλυψε εκείνος ο «καταραμένος» ο Κολόμβος.

Μουσακάς, ο υπέροχος, ο Ελληνικός (;;;) - Συνταγή - ηχωμαγειρέματα

Και η μελιτζάνα, από την Ινδία ξεκίνησε, κάπου στα χρόνια του Βυζαντίου έφτασε στα μέρη μας. Για να μην αναφερθούμε τέλος και στη λόγια φράγκικη μπεσαμέλ. Κοντολογίς, οι αρχαίοι έλληνες τα μόνα από τα συστατικά του μουσακά που γνώριζαν ήταν το κρέας, το κρεμμύδι και το σκόρδο . Εμείς όμως δεν θέλουμε να φιλοσοφίσουμε πάνω από ένα πιάτο μουσακά. Εμείς θέλουμε να τον φάμε. Οπότε Έλληνας η ξένος, ποσώς μας ενδιαφέρει. Εκείνο που τελικά κρατάμε είναι το «νόστιμος». Συνεχίστε την ανάγνωση Μουσακάς, ο υπέροχος, ο Ελληνικός (;;;)

Φουρνιστοί Πατατοκεφτέδες της Σοφίας

Δε θα φλυαρίσω πολύ σήμερα, ένα μόνο θα σας πω. Οι μυρουδιές από τους πατατοκεφτέδες της Σοφίαs, (γειτόνισσα και φίλη στο χωριό) μου έσπασαν την μύτη κυριακάτικα. Τους δοκίμασα (αυτό το καλό έχει το χωριό, οι μυρουδιές ξεχύνονται στις γειτονιές και αρκεί μια φωνή, «τι καλό μαγειρεύεις πάλι βρε Σοφία;» για να έρθει η πιατέλα με το … «καλό» στο τραπέζι σου για να το γευτείς και να ευφρανθεί η ψυχή σου) και σας τους προτείνω. Συνεχίστε την ανάγνωση Φουρνιστοί Πατατοκεφτέδες της Σοφίας

Κόκλια (Κοχύλια) Αρβανίτικα

Τα ζυμαρικά  ως γνωστό φίλες μου είναι μια τροφή  απλή και νόστιμη. Επί πλέον αρέσουν σε όλους, μαγειρεύονται γρήγορα και έτσι μας λύνουν τα χέρια. Ανοίγεις το πακέτο, τα μπουμπουνίζεις στη κατσαρόλα και σε λίγα λεπτά έχεις έτοιμο φαγητό στο τραπέζι. Μιλάμε τώρα για τα ζυμαρικά τα ετοιματζίδικα.

Σήμερα όμως έχω σκοπό να σας βάλω δύσκολα. Θα φτιάξουμε «κοχυλάκια»! Σπιτικά ζυμαρικά, που απαιτούν μεν μια μικρή  προετοιμασία αλλά αξίζει τον κόπο γιατί το αποτέλεσμα μας αποζημιώνει.  Πρέπει να γνωρίζετε πως οι άνθρωποι από την αρχαιότητα ακόμα, παρασκεύαζαν τα ζυμαρικά και μάλιστα τα συναντάμε σε όλον τον κόσμο. Πολλοί λαοί διεκδικούν την πατρότητα  και  όλοι τους έχουν κάποια γαστρονομικά πιστοποιητικά για να αποδείξουν του λόγου το αληθές. Όποιος και να τα ανακάλυψε  όμως δε θα ξόδεψε και πολύ φαιά ουσία γιατί εγώ που  μεγάλωσα σε χωριό και  σε σπίτι που τα φτιάχναμε όλα στο χέρι (αγοράζαμε πολύ λίγα προϊόντα ετοιματζίδικα) μπορώ να σας βεβαιώσω ότι το να  φτιάξει κανείς σπιτικά ζυμαρικά είναι μια διαδικασία πολύ απλή και εύκολη. φτιάχνονται  με ότι υλικό υπήρχε τριγύρω,  αλεύρι, γάλα, αυγά, τυρί.

Η γιαγιά μου τη ζύμη για τα  κοχυλάκια την έφτιαχνε με αλεύρι και πατάτα βρασμένη. Επίσης όταν έφτιαχνε ψωμί για  να κάνει «οικονομία στο αλεύρι» το ανακάτευε με βρασμένες πατάτες. Τελικά  η ανάγκη είναι εκείνη που βάζει μπροστά το μυαλό και γεννάει ιδέες… Συνεχίστε την ανάγνωση Κόκλια (Κοχύλια) Αρβανίτικα

Μπακαλιάρος με πατάτες στη κατσαρόλα

Για τον μπακαλιάρο και τη θρεπτική του αξία έχουμε ξαναμιλήσει στο παρελθόν αγαπημένοι φίλοι και φίλες… Αναφέρομαι στον παστό μπακαλιάρο αυτόν που το βάζουμε στο νερό και τον ξαρμυρίζουμε και η ξερή του σάρκα γίνεται τρυφερή έτοιμη να μαγειρευτεί με χίλιους δυο τρόπους.

Ο μπακαλιάρος βέβαια έχει συνδεθεί με συγκεκριμένες ημέρες του χρόνου την όπως την 25η  Μαρτίου και την ημέρα των «Βαΐων», ημέρες νηστειών όπου και μαγειρεύεται με συγκεκριμένο επίσης τρόπο, τηγανιτός, βουτηγμένος στο κουρκούτι  με τη συνοδεία της πικάντικης και ευωδιαστής σκορδαλιάς. (Δείτε και τον Μπακαλιάρο Σκορδαλιά)

Η γιαγιά μου όμως, εκτός από τηγανητό, έφτιαχνε υπέροχες θρεπτικές σούπες με μπακαλιάρο και διάφορα λαχανικά. Το μαγείρευε επίσης με ρύζι στο ταψί, αλλά και πλακί στο φούρνο, ή στην κατσαρόλα με πατάτες και μπόλικο λεμόνι. Δεν ξέρω πώς αλλά κάθε φορά κατάφερνε να αναδείξει με διαφορετικό τρόπο τη νοστιμιά του. Η γιαγιά εκτός του ότι ήταν καλοφαγού, πρόσεχε πάρα πολύ τη δίαιτά της, γι’ αυτό  ήταν πάντα λεπτή και έζησε μέχρι τα 97 της χρόνια χωρίς να πάρει ούτε ασπιρίνη.

Κάποιες συμβουλές και μικρά μυστικά της μαγειρικής της τα έχω συγκρατήσει και λέω να τα μοιραστώ μαζί σας  . Έτσι σήμερα λέω να μαγειρέψουμε μπακαλιάρο με πατατούλες στην κατσαρόλα, φαγάκι ελαφρύ θρεπτικό, διαιτητικό εύκολο και νόστιμο όπως ακριβώς το έφτιαχνε η γιαγιά μου… Συνεχίστε την ανάγνωση Μπακαλιάρος με πατάτες στη κατσαρόλα

Αφράτη Τσουκνιδόπιτα (Βλάχικη Πίτα-Βινίτα)

Η πίτα αυτή λέγεται «Λιακρούαρ τάρδουρ» στα αρβανίτικα και την έφτιαξε η θεία Βέρα…

Λιακρούαρ  ονομάζουν  οι αρβανίτες, την πίτα, κάθε είδους πίτα, πρασόπιτα, κολοκυθόπιτα, τυρόπιτα, αυγόπιτα κ.τ.λ. Στη κυριολεξία όμως «λιακρούαρ» σημαίνει πίτα που η γέμισή της περιέχει χόρτα, κυρίως τσουκνίδες αφού «λιάκρα»  στα αρβανίτικα είναι οι «τσουκνίδες». Μάλλον εκεί ψηλά στα κατσάβραχα που ζούσαν οι μακρινοί  μου πρόγονοι το μόνο που υπήρχε σε άφθονο ήταν οι τσουκνίδες, διόλου ευκαταφρόνητες βέβαια, αφού αποτελούσαν εκτός από τροφή  και φάρμακο και καλλυντικό και απολυμαντικό και πολλά άλλα.

Το σκούρο πράσινο νερό που προέκυπτε από το βράσιμο της τσουκνίδας, το έδιναν – κατά ομολογία της γιαγιάς Αθηνάς – σε αυτούς που είχαν προσβληθεί από τον βάκιλο της φυματίωσης  «για να δυναμώσει το αίμα τους». Μην ξεχνάμε ότι εκείνη την εποχή δεν είχε ανακαλυφθεί ακόμα η πενικιλίνη, ούτε τα αντιβιοτικά  και  η φυματίωση θέριζε, κυρίως νέους ανθρώπους.

Θυμάμαι  με φρίκη, τη γειτόνισσα η οποία υπέφερε από αρθρίτιδα να υποβάλλει  συχνά πυκνά  τα πόδια και τα χέρια στο μαρτύριο του «τσουκνίσματος» για θεραπευτικούς, βέβαια σκοπούς .  Με ένα μεγάλο ματσάκι τσουκνίδες και ζεματιστό νερό  η γιαγιά Αθηνά απολύμαινε τα  ξύλινα κυρίως σκεύη όπου, συγκέντρωνε το γάλα και παρασκεύαζε τα διάφορα γαλακτοκομικά,  το τυρί, τη μυζήθρα, το ξινόγαλο, το βούτυρο κτλ.

Αλλά και σαν  μέσο διαπαιδαγώγησης, η τσουκνίδα, έφερνε πολύ καλά αποτελέσματα σ΄εμάς που τη ζαλίζαμε με τις αταξίες μας . Κάθε φορά που δεν έπιανε ο λόγος της γιαγιάς,  έκοβε μια μεγάλη τσουκνίδα και…. «πού σε πονεί και πού σε σφάζει». Γέμιζαν τα γυμνά μας ποδαράκια  και τα μπρατσάκια μας με κόκκινες φουσκάλες που πονούσαν  αφόρητα ευτυχώς, όχι  για πολύ.

Θαυματουργές λοιπόν οι τσουκνίδες, τα «λιάκρα» των αρβανιτών, «βέρτζε» στα βλάχικα, που αποτελούσαν γι αυτούς  πολύτιμη τροφή. Την άνοιξη η γιαγιά τις  μαγείρευε  φρέσκες και τρυφερές με φρέσκο βούτυρο γάλα και αυγά, ή σκέτες,  σαλάτα με λεμόνι και ελαιόλαδο. Εκεί κατά τα τέλη του Μάη όταν είχαν μεγαλώσει αρκετά, οι Δροσοπηγιώτες έσπευδαν σε μέρη καθαρά και απάτητα για να τις συλλέξουν σε μεγάλες ποσότητες .  Τις άπλωναν στον ήλιο να στεγνώσουν. Τις έτριβαν , πετούσαν τα σκληρά μέρη  και μετά  τις διατηρούσαν σε πάνινα σακούλια όλο τα χειμώνα για να φτιάχνουν τις περίφημες τσουκνιδόπιτες.

Μια τέτοια τσουκνιδόπιτα θα φτιάξουμε σήμερα λίγο διαφορετική από αυτές που σας έχω δείξει στο παρελθόν αλλά πολύ νόστιμη , πολύ εύκολη . Την πίτα αυτή την έφιαχνε η γιαγιά Αθηνά  συνήθως όταν ζύμωνε το ψωμί της εβδομάδας. Κρατούσε  μια ποσότητα ζύμης και πριν προλάβει να βγάλει τα καρβέλια από το φούρνο η «πίτα βινίτα» ή «λιακρούαρ  τάρδουρ» ήταν έτοιμη στο τραπέζι. Συνεχίστε την ανάγνωση Αφράτη Τσουκνιδόπιτα (Βλάχικη Πίτα-Βινίτα)

Μπακαλιάρος Σκορδαλιά

Η ιστορία του μπακαλιάρου, φίλοι μου,  χάνεται βαθιά στο χρόνο. Ο θρύλος λέει ότι οι Βίκινγκς, κυνηγώντας τους μπακαλιάρους, έφτασαν ως την άκρη της θάλασσας και έτσι ανακάλυψαν κατά λάθος το Νέο Κόσμο. Αυτοί που πρωτοπάστωσαν τον μπακαλιάρο ήταν οι Βάσκοι ψαράδες, οι οποίοι ήθελαν να εξασφαλίσουν τροφή για τα μακρινά τους ταξίδια στον άγριο Βόρειο Ατλαντικό. Τον μπακαλιάρο στην Ελληνική αγορά τον έφεραν οι Άγγλοι. Έστελναν τεράστιες ποσότητες μπακαλιάρου και τον αντάλλασσαν με κορινθιακή σταφίδα.

Παραδοσιακά  ο μπακαλιάρος  ή  το «ψάρι του φτωχού», συνδέεται με τη γιορτή του Ευαγγελισμού και την εθνική μας επέτειο. Τούτη τη μέρα  τρώμε ψάρι  μιας και οι αυστηροί κανόνες της σαρακοστιανής νηστείας το επιτρέπουν. Προσωπικά όμως τον έχω συνδέσει με τη γιορτή του Αγίου Νικολάου και τη θεία Μάχη.  Πριν από αρκετά χρόνια,  κάθε Δροσοπηγιώτικη οικογένεια  είχε τον προστάτη άγιο της.

Ανήμερα  της γιορτής του αγίου, το σπίτι είχε γιορτή μεγάλη. Η νοικοκυρά μαγείρευε τα καλύτερα και καλούσε φίλους και συγγενείς σε γιορταστικό τραπέζι. Η οικογένεια  της θείας Μάχης, είχε προστάτη τον άγιο Νικόλαο η γιορτή του οποίου  έπεφτε μέσα στη νηστεία των Χριστουγέννων. Το τραπέζι της  λοιπόν δεν περιλάμβανε κρέας αλλά μπακαλιάρο, μαγειρεμένο με διάφορους τρόπους, στο φούρνο της μεγάλης σιδερένιας ξυλόσομπας.

Καταπληκτική μαγείρισσα η θεία Μάχη! Είτε μαγείρευε τον μπακαλιάρο στον ταβά με ρύζι και μυρωδικά, είτε ροδοτηγανισμένο με αλεύρι ή πηχτό χυλό, συνοδευμένο με σκορδαλιά, ήταν πάντα πεντανόστιμος και τα πιάτα άδειαζαν στο πι και φι. Δεν έμενε ψίχουλο!.

Ο βακαλάος είναι ένα ψάρι πολύτιμο μιας και  προμηθεύει τον οργανισμό μας με τα Ω-3 λιπαρά. Είναι επίσης και πολύ καλή πηγή βιταμίνης Β6, η οποία  δημιουργεί  τη μεγαλύτερη ασπίδα εναντίον της αθηροσκλήρωσης και κατά συνέπεια των καρδιακών παθήσεων. Χαρακτηριστικό είναι ότι, σε κοινωνίες οι οποίες καταναλώνουν σημαντικές ποσότητες βακαλάου, τα ποσοστά οστεοαρθρίτιδας και ρευματοειδούς αρθρίτιδας είναι πολύ μικρότερα από άλλες, που το ψάρι δεν βρίσκεται συχνά στο τραπέζι τους.

Σήμερα σας προτείνω τη συνταγή της θείας Μάχης, για μπακαλιάρο τηγανητό με κουρκούτι και σκορδαλιά. Για τον μπακαλιάρο στον ταβά με ρύζι, σας υπόσχομαι ότι θα γράψω μια άλλη φορά. Συνεχίστε την ανάγνωση Μπακαλιάρος Σκορδαλιά

Αγιορείτικο Σφογγάτο

Η φανταστική χερσόνησος του Άθω, που υψώνεται  μαγευτικά στα 2033 μέτρα πάνω από την θάλασσα, καλυπτόμενη από παρθένα δάση με μια φυσική ομορφιά που σαγηνεύει, είναι η μοναδική περιοχή του κόσμου αφιερωμένη στη λατρεία του Θεού και της Παναγίας για πάνω από χίλια χρόνια.

Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Βασίλειος ο 1ος, ανακήρυξε την χερσόνησο του Αγίου όρους αποκλειστική ιδιοκτησία των μοναχών και των ερημιτών. Το πρώτο οργανωμένο μοναστήρι ιδρύθηκε το 963 μ.Χ.. Έναν αιώνα αργότερα, διατάχθηκε ότι «κανένα γυναικείο πρόσωπο» δε θα επιτρεπόταν να παραβιάσει την αγιότητα του. Αυτή η απαγόρευση εξακολουθεί να ισχύει ακόμα και σήμερα και καμία γυναίκα δεν μπορεί να πατήσει το πόδι της στο Άγιο Όρος.

Αιώνες απομόνωσης και αφοσίωσης στην Ορθόδοξη θρησκεία έχουν προσδώσει στο Άγιο Όρος μια μοναδική μυστικιστική ατμόσφαιρα. Στην ακμή του, το 15ο αιώνα, φιλοξενούσε 40 μοναστήρια και περίπου 40.000 μοναχούς. Σήμερα, ο αριθμός των ενεργών μοναστηριών έχει μειωθεί στα 20 με έναν πληθυσμό περίπου 1700 μοναχών. Περιστοιχισμένοι από έναν αμέτρητο πλούτο εκκλησιαστικών θησαυρών, σπάνιων εικόνων και βιβλιοθηκών γεμάτων από πολύτιμα χειρόγραφα, ζουν απλά και ασκητικά σύμφωνα με τις αυστηρές επιταγές της προσευχής και της εργασίας, ανέγγιχτοι από τις σύγχρονες ελαφρότητες. Επειδή όμως και οι μοναχοί εκτός των άλλων είναι και άνθρωποι, πεινούν και διψούν  και για τούτο, ελλείψει γυναικών μαγειρεύουν οι ίδιοι το φαγητό τους. Τις πρώτες ύλες τις  παράγουν μόνοι τους και η μαγειρική τους είναι,  όπως ομολογούν όσοι  επισκέπτονται το Όρος και συντρώγουν με τους μοναχούς είναι απαράμιλλη σε γεύση και αποτελεί την ΥΓΙΕΣΤΕΡΗ διατροφική  πρόταση. Πολλοί διατείνονται ότι είναι η χάρις της Παναγιάς και η αγιότητα του χώρου που τους προσδίδει  αυτή τη ξεχωριστή  νοστιμιά. Γυναίκα γεννήθηκα  και δυστυχώς δεν μπορώ να έχω άποψη αφού μου απαγορεύεται να «πατήσω το πόδι μου» εκεί και να διαπιστώσω ιδίοις όμασι, όσα ακούω από περιγραφές των άλλων. Μπορεί να μου απαγορεύεται να πατήσω το πόδι μου στο ιερό έδαφος, κανείς όμως δεν μπορεί να μου απαγορεύσει να μαγειρέψω τις συνταγές των αγιορειτών μοναχών. Μου τις φέρνουν τα αγόρια μου που επισκέπτονται  το όρος συχνά πυκνά και έχουν να λένε για την νοστιμιά όσων περιλαμβάνει η Αγιορείτικη τράπεζα .

Αυτό που με εκπλήσσει πάνω απ’ όλα είναι η ευκολία, η λιτότητα και η απλότητα αυτών των συνταγών. Άλλη μια απόδειξη ότι δε χρειάζεται να κάνει κανείς επικίνδυνες ακροβασίες στην κουζίνα, για να φτιάξει ένα νόστιμο φαγητό. Είναι αρκετό να χρησιμοποιεί φρέσκα και αγνά υλικά και να μαγειρεύει  με αγαθή καρδιά, περισσή αγάπη και φροντίδα. Για να μαγειρέψετε το πεντανόστιμο «Αγιορείτικο σφογγάτο» του πατρός Νικήτα δεν θα χρειαστείτε παρά…:   Συνεχίστε την ανάγνωση Αγιορείτικο Σφογγάτο