Τουρσί Πολύχρωμο

Είμαι σίγουρη, φίλες μου, ότι μόλις διαβάσετε το τίτλο της σημερινή συνταγής θα αναρωτηθείτε! Μα Ποιος φτιάχνει τώρα τουρσί;  Μπελάς δεν είναι; Ναι, είναι! Το τουρσί είναι μπελάς και μεγάλος, μάλιστα… Αλλά όχι το συγκεκριμένο τουρσί. Άλλωστε όσες παρακολουθείτε και μπαίνετε στον κόπο να εκτελέσετε κάποιες από τις συνταγές που σας προτείνω, θα έχετε διαπιστώσει πως δεν σας …βάζω δύσκολα. Για να πω την αλήθεια,  εμένα μου αρέσει η ιδέα να εγκλωβίζω στα βάζα προϊόντα εποχικά, δίνοντάς τους μια άλλη έκφραση. Και πρέπει να σας διαβεβαιώσω, χωρίς ίχνος παραξενιάς και υπέρμετρης νοικοκυροσύνης ή ιδεοληψίας, ότι τα παρεμφερή έτοιμα βαζάκια με τουρσί  ή το χύμα, που πουλάνε όλα τα σούπερ-μάρκετ, ουδεμία σχέση έχουν με αυτό που φτιάχνει κανείς στο σπίτι.

Ιδίως αυτό το πολύχρωμο γλυκόξινο τουρσάκι, θα το φτιάξετε μέσα σε λίγη ώρα, θα το απολαύσετε δυο τρεις ώρες αφού το φτιάξετε και πιστέψτε με, κανείς μα κανείς δεν πρόκειται όταν το δοκιμάσει  να… ξινίσει τα μούτρα του! Τώρα μεταξύ μας, αν δεν στήσεις μεζέ για τσίπουρο, πού να το φας το τουρσί; Πέρασαν κι εκείνες οι εποχές που το οικογενειακό τραπέζι στρωνόταν Τετάρτη και Παρασκευή με όσπρια, όπου ένα τουρσάκι ταίριαζε δίπλα στη ρέγκα και τις ελιές… Τώρα τρώμε βέβαια όσπρια, αλλά σχεδόν σαν φάρμακο της μεσογειακής υγιεινής διατροφής.

Αυτό όμως το τουρσί επιμένω, εκτός από ότι είναι χάρμα οφθαλμών, εκτός ότι συνοδεύει άριστα το τσίπουρο, θα αντικαταστήσει, κάλλιστα, τη σαλάτα στο καθημερινό σας τραπέζι. Τρώγεται ευχάριστα και από τα παιδιά! Αν δε ενδιαφέρει το τουρσί δες και τη συνταγή μου για Πιπεριές κόκκινες γεμιστές τουρσί. Συνεχίστε την ανάγνωση Τουρσί Πολύχρωμο

Κόκκινες Πιπεριές Γεμιστές Τουρσί

Έκανα τη συνηθισμένη μου βολτίτσα στην λαϊκή την προηγούμενη Τετάρτη φίλες μου και διαπίστωσα ότι πρωτεύουσα θέση ανάμεσα στα άλλα λαχανικά έχουν ακόμα, οι κόκκινες πιπεριές. Και ξέρετε τι παθαίνω κάθε φορά που αντικρίζω κόκκινες πιπεριές; Το μυαλό μου γεμίζει εικόνες. Τις βλέπω πότε κρεμασμένες στα χαγιάτια σε αρμαθιές να φλερτάρουν με τον ήλιο, πότε ξαπλωμένες στις ταράτσες, να ξεραίνονται υπομονετικά για να καταναλωθούν τις βαριές χειμωνιάτικες μέρες που λείπουν τα φρέσκα λαχανικά, πότε λουσμένες στο λαδόξυδο (μεταξύ μας δεν υπάρχει πιο γευστική σαλάτα), πότε γεμιστές με ρύζι και μυρωδικά στον ταβά (Θεέ μου τι γεύση!!), πότε σαν συμπληρωματικό συστατικό σε άλλες συνταγές, πότε αλεσμένες με σκόρδο και λάδι, υπέροχο άλειμμα πάνω σε φρυγανισμένο ψωμί.

Οι κόκκινες πιπεριές, οι πιπεριές Φλωρίνης, είναι το σήμα κατατεθέν της ακριτικής μας  Φλώρινας και με αυτό το όνομα είναι γνωστές σε ολόκληρη την επικράτεια. Πιπεριές κόκκινες, λοιπόν, πιπεριές Φλωρίνης τουρσί και μάλιστα γεμιστές με λάχανο, καρότο και μυρωδικά έχει το μενού για σήμερα φίλες μου. Αν σας ενδιαφέρει το τουρσί δείτε και την άλλη μου συνταγή για τουρσί πολύχρωμο. Πάμε λοιπόν να φτιάξουμε ένα τουρσάκι εύκολο, γρήγορο και ονειρεμένο… Συνεχίστε την ανάγνωση Κόκκινες Πιπεριές Γεμιστές Τουρσί

Χταποδάκι στο αλουμινόχαρτο

Διανύουμε περίοδο Μεγάλης Σαρακοστής, φίλες μου και λόγω των ημερών τα διάφορα νηστίσιμα δίνουν και παίρνουν. Μέχρι να φτάσουμε στο αρνί του Πάσχα, τα θαλασσινά παίζουν και αυτά  πρωταγωνιστικό ρόλο στο τραπέζι και τα απολαμβάνουν όλοι ανεξαιρέτως, νηστεύοντες και μη. Λόγω των ημερών λοιπόν τα χταπόδια έχουν την τιμητική τους.

Το λαχταριστό χταποδάκι, μέχρι να φτάσει στο πιάτο μας περνάει  των παθών του τον τάραχο.  Προηγείται μια προετοιμασία οδυνηρή η οποία μεταξύ άλλων περιλαμβάνει και ανελέητο χτύπημα στα βράχια. Πάνω από εβδομήντα χτυπήματα απαιτούνται, για να μαλακώσει η σάρκα  τους και να φύγει η μελανίνη. Αυτό, τουλάχιστον, λένε οι ειδήμονες. Από εδώ βγήκε και η γνωστή φράση « Θα σε χτυπήσω σαν χταπόδι»  κοινώς, αν  σε πιάσω στα χέρια μου θα σε «γουλίσω», θα σε σε χτυπήσω αλύπητα. . Αυτή είναι μια από τις εμβληματικές τιμωρίες που αφήνουν κάποιοι θερμόαιμοι  να αιωρείται σαν απειλή κρεμασμένη στον αέρα.

Τώρα το βασικό ερώτημα είναι «τι αξιόπιστο μπορεί να ξέρει μια ορεσίβια σαν εμένα για τα χταπόδια;». Η απάντηση: ό,τι έμαθα για τα χταπόδια προέρχεται από τον γαμπρό μου δεινό μάγειρα και από τους συχνούς πειραματισμούς μου, καθ’ ότι και όπως έχω δηλώσει επανειλημμένα, έχω μια τρέλα με την μαγειρική. Το χταπόδι, λοιπόν μπορεί να σερβιριστεί μόνο του σαν μεζές ή να γίνει κανονικό φαγητό. Συνοδεύεται άριστα με λαχανικά, ρύζι, πατάτες ή ζυμαρικά. Ανάλογα με τα υλικά που θα προσθέσει κανείς και την αναλογία κρασιού – ξυδιού, μπορεί να το κάνει ξυδάτο ή κρασάτο, να προσθέσει ντομάτα για να βγει κοκκινιστό ή να το κάνει στιφάδο κ.α.

Ένας ευκολότατος τρόπος  να μαγειρευτεί είναι στο φούρνο τυλιγμένο στο αλουμινόχαρτο.  Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα γιατί δε θα σας πάρει πάνω δέκα λεπτάκια για το ετοιμάσετε και μιάμιση ώρα για να ψηθεί στο φούρνο. Γενικά το χταπόδι είναι νοστιμότατο έδεσμα, αρκεί να έχει μαγειρευτεί όπως πρέπει τουτέστιν να  του δοθεί ο χρόνος να ψηθεί αργά, αργά  και καρτερικά στα υγρά του, με τη συνοδεία βέβαια και των κατάλληλων μπαχαρικών.

Όπως στα περισσότερα θαλασσινά, δεν προσθέτουμε αλάτι εκτός κι αν είμαστε πολύ του αλμυρού αλλά και πάλι καλό είναι να το δοκιμάσουμε, όπως κάνουμε άλλωστε και με όλα τα φαγητά. Αν θέλετε να του  δώσετε μια πιο έντονη γεύση, μπορείτε να το ετοιμάσετε από την προηγούμενη και να το αφήσετε στο λαδολέμονο η το λαδόξιδο και τα μπαχαρικά όλο το βράδυ… Συνεχίστε την ανάγνωση Χταποδάκι στο αλουμινόχαρτο

Παραδοσιακή Γκίζα (Μυζήθρα)

«Γκίζα» στα βλάχικα ονομάζεται η μυζήθρα. Είναι ένα πανάρχαιο είδος τυριού που προέρχεται από τα υγρά που προκύπτουν από την παρασκευή της φέτας και άλλων σκληρών τυριών. Στο χωριό μου αλλά και σε ορισμένα  χωριά του κάμπου  την  έφτιαχναν (και κάποιοι μερακλήδες τη φτιάχνουν ακόμα)  από ξινόγαλο.

Παραδοσιακή μυζήθρα - 1α

Η συγκεκριμένη γκίζα  είναι λευκότερη, ξυνίζει ελαφρώς, είναι  καλύτερη σε ποιότητα και πιο νόστιμη. Για να φτιάξουν παλιότερα το ξινόγαλο, έβαζαν το γάλα, κυρίως κατσικίσιο ή πρόβειο,  αμέσως μετά το άρμεγμα μέσα σε πήλινα κιούπια και το άφηναν να ωριμάσει, να ξινίσει. Το γάλα φούσκωνε και δημιουργούσε ένα πηχτό λιπαρό στρώμα στην επιφάνεια και τότε ήταν έτοιμο να « χτυπηθεί». Το έβαζαν σε ένα στενόμακρο σκεύος  την « τρομπολίτσα» – έτσι το λένε οι βλάχοι, « ματενίτσα» η «ματένκα»  έχω ακούσει να το αποκαλούν οι ντόπιοι πληθυσμοί – και με ένα μακρύ κοντάρι που στο ένα άκρο του ήταν σφηνωμένο κάτι σαν ρόδα, χτυπούσαν  αλύπητα το ξινισμένο γάλα για αρκετή ώρα και ω του θαύματος εμφανίζονταν στην επιφάνεια το βούτυρο, φρέσκο, φρέσκο και λαχταριστό.

Παραδοσιακή μυζήθρα - 5α

Αφαιρούσαν το βούτυρο και έμενε το ξινόγαλο που το έπιναν σαν δροσιστικό, ή συνόδευαν με αυτό ορισμένα φαγητά, ιδιαίτερα τους θερμούς μήνες. Πολλές φορές πρόσθεταν μπουκιές μπαγιάτικου ψωμιού, έφτιαχναν ένα είδος παπάρας και την κατανάλωναν για πρωινό.  Οι βλαχαρβανήτες μαζί με την πίτα σέρβιραν απαραίτητα ξινόγαλο. Από  το ξινόγαλο, όταν το είχαν σε μεγάλες ποσότητες  έπαιρναν, την γκίζα ή  ούρδα.

Παραδοσιακή μυζήθρα - 2α

Το  έβραζαν σε μεγάλα  καζάνια επάνω στην σόμπα ή στο τζάκι και όταν άρχιζαν να εμφανίζονται πήγματα στην επιφάνεια  το στράγγιζαν σε τουλουπάνια που τα λέγανε τσαντίλες και παίρνανε το κατάλευκο πεντανόστιμο προϊόν που το ανακάτευαν με χόρτα ή αυγά και έφτιαχναν τις πίτες τους. Η γιαγιά μου,  συντηρούσε το βούτυρο και τη μυζήθρα σε πήλινα κιούπια. Είχαμε μυζήθρα και  βούτυρο για τα ζυμαρικά και τις πίτες μας όλο το χειμώνα. Όταν δε, θέλαμε να φάμε κάτι πρόχειρο μας έφτιαχνε αυγά με μυζήθρα και φρέσκο βούτυρο στο τηγάνι. Δοκιμάστε το με τη μυζήθρα που θα φτιάξουμε μαζί και θα γλείφετε τα δάχτυλά σας. Εγώ θα σας δείξω  δυο τρόπους για να φτιάξετε τη δική σας μυζήθρα επιλέξτε όποιον εσείς θέλετε το αποτέλεσμα θα σας αποζημιώσει. Συνεχίστε την ανάγνωση Παραδοσιακή Γκίζα (Μυζήθρα)