Αγγουρο-τουρσάκι… γρήγορο, δροσερό, εύκολο!

Το έχουμε συνδέσει με τα καλοκαίρια μας και είναι το πιο δροσερό λαχανικό της κουζίνας. Μιλάμε για το το αγγούρι φυσικά. Το αγγούρι που είναι ένα από τα πιο παρεξηγημένα λαχανικά του κόσμου… Η φύση μας το έδωσε για τις χίλιες δυο ευεργετικές του ιδιότητες κι εμείς το συνδέσαμε με όλα τα κακά αυτού του κόσμου κάτω από τον τίτλο: «αγγούρια»!! Και όταν εμείς στις συνομιλίες μας λέμε «αγγούρια» εννοούμε ότι αυτό που μας αναφέρει ο συνομιλητής είναι κάτι ευτελές, κάτι ανάξιο λόγου.

Αγγουράκι τουρσί 1γΑγγουράκι τουρσί 1β

Ευτυχώς όμως η επιστήμη έχει ταχθεί να διαλύσει τέτοιου τύπου αδικίες και με τις έρευνες που έχουν γίνει, κατάφερε να θέσει σε νέες βάσεις σημαντικά θέματα αλλά και τη σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο και το… αγγούρι. Διότι το αγγούρι δεν μας προσφέρει μόνο δροσιά, είναι και από τα πιο ωφέλιμα λαχανικά και μάλιστα, κάποια από τα σημαντικά οφέλη του, ίσως δεν τα γνωρίζετε. Ήρθε η ώρα να τα μάθετε! Αρχίστε να μετράτε…

Αγγούρι τουρσί - 14

Ενυδατώνει το σώμα. Στην περίπτωση που δεν πίνετε πολύ νερό, φροντίστε να τρώτε αγγούρι γιατί το αγγούρι περιέχει 90% νερό. Δίνει περισσότερη ενέργεια . Οι βιταμίνες του συμπλέγματος Β αλλά και οι υδατάνθρακες που περιέχει, τονώνουν τον οργανισμό . Επίσης μειώνει την πείνα και Βοηθάει στην πέψη και την απώλεια βάρους. Αν πάλι το ρίξατε λίγο έξω και παραήπιατε αλκοόλ με αποτέλεσμα να πάει να σπάσει τα κεφάλι σας,το παρεξηγημένο αγγούρι θα λειτουργήσει σαν αντίδοτο για τον πονοκέφαλο της μέθης. Για να αποφύγετε τον πονοκέφαλο, πριν κοιμηθείτε, φάτε λίγες φέτες αγγουριού. Ναι, ναι, ναι, διότι το ταπεινό αγγουράκι θα σας δώσει αρκετά σάκχαρα, βιταμίνες και ηλεκτρολύτες ώστε ο οργανισμός σας θα αναπληρώσει τα πολύτιμα συστατικά και παράλληλα θα καταπολεμήσει την αφυδάτωση, που προκαλεί το αλκοόλ.

Αγγούρι τουρσί - 15

Και έχουμε και συνέχεια: Μήπως έχετε πρόβλημα με την κακοσμία του στόματος; Η λύση είναι το αγγούρι. Έχετε δυσκοιλιότητα; Το αγγουράκι θα σας βοηθήσει να την αντιμετωπίσετε. Καταπολεμά επίσης τον καρκίνο διότι περιέχει πινορεσινόλη, λαρισιρεσινόλη και σεκοϊσολαρισιρεσινόλη. Οι τρεις αυτές λιγνάνες μειώνουν τον κίνδυνο αρκετών τύπων καρκίνου, όπως των ωοθηκών, του μαστού και του καρκίνου της μήτρας. Το αγγούρι σας χαρίζει και γερά νύχια. Δυναμώνει και μακραίνει τα μαλλιά και βελτιώνει την υγεία των δοντιών και των ούλων. Μπορεί να αντιστρέψει τη δράση του ουρικού οξέος, που είναι υπεύθυνο για τις φλεγμονές στις αρθρώσεις. Μπορεί επίσης να αποδειχθεί αποτελεσματικό και σε άλλες παθήσεις, όπως στο άσθμα και στην ουρική αρθρίτιδα.

Αγγούρι τουρσί - 4

Και σαν καλλυντικό όμως λειτουργεί θαυμάσια.Είναι ένα κι ένα για τα πρησμένα μάτια και τους μαύρους κύκλους. Απλά τοποθετήστε δύο φέτες αγγουριού στα μάτια σας και αφήστε τις να δράσουν για 10 λεπτά. Κι αν παρακαθήσατε στο ήλιο και καήκατε, περάστε απαλά επάνω στο ηλιακό έγκαυμα φέτα αγγουριού. Πέρα από τις θεραπευτικές του ιδιότητες θα σας δροσίσει και θα σας ανακουφίσει.

Αγγούρι τουρσί - 16

Και αν δεν σας φτάνουν τα παρά πάνω σας έχω και συνταγή της γιαγιάς Αθηνάς: Το βραστό αγγούρι είναι μια φυσική μέθοδος να αντιμετωπίσουμε τα τεντωμένα νεύρα μας και γενικά το στρές. Όπως επίσης – και αυτό συνταγή της γιαγιάς Αθηνάς – το αγγουράκι γίνεται εξαιρετικό γρήγορο και βιαστικό τουρσάκι, ότι πρέπει για το τσίπουρο και το ουζάκι και με εξαιρετικά χωνευτικές ιδιότητες.

Αγγούρι τουρσί - 17

Με όλα αυτά ελπίζω το ταπεινό αγγουράκι να ανέβηκε λιγουλάκι στην εκτίμησή σας. Τρώτε πολλά αγγούρια λοιπόν για να είστε υγιείς και όμορφες, και αν σας περισσέψουν ή αν διαθέτετε μποστανάκι και έχετε μεγάλη παραγωγή, φτιάξτε αυτό το δροσερό αγγουροτουρσάκι της γιαγιάς Αθηνάς. Θα το έχετε έτοιμο σε ένα πεντάλεπτο και μέσα σε μια ωρίτσα θα μπορείτε να το δοκιμάσετε κιόλας. Εννοείται πως όσο περισσότερο κάθεται γίνεται καλύτερο. Διατηρείται μέχρι ένα χρόνο ή και περισσότερο… Συνεχίστε την ανάγνωση Αγγουρο-τουρσάκι… γρήγορο, δροσερό, εύκολο!

Παραδοσιακές Τσιγαρίδες (Τζουμπερίγκες)

« …Τα χριστούγεννα για τους γεωργούς ήταν ξεκούρασμα , γι αυτούς και για τα ζώα τους, καλοπέραση! Την παραμονή έσφαζαν τα γουρούνια που τα έτρεφαν ως επί το πλείστον με βελάνι (βαλανίδια) και καλαμπόκι. Και ο φτωχότερος ακόμη είχε στο σπίτι του γουρούνι τουλάχιστον 50 οκάδων για τα Χριστούγεννα. Η σφαγή των γουρουνιών ήτο έθιμον παλαιόν, σχετιζόμενον με τα Κρόνια των αρχαίων, κατά τα οποία έσφαζαν χοίρους, θυσία στον Κρόνον. Κατά το σφάξιμο του γουρουνιού,  φρόντιζε ο σφαγεύς να μη σκούξει το γουρούνι και το ακούσει ο εχθρός και πει κακά λόγια, γιατί τότε το κρέας θα μύριζε και θα σκουλίκιαζε…»

Αυτά γράφει ο λαογράφος Φίλιππος Αφένδρας για το έθιμο της σφαγής του γουρουνιού ή γουρουνοχαράς , το οποίο έχει φτάσει μέχρι τις μέρες μας, αν και τηρείται  πια μόνο από λίγους μερακλήδες. Παλιά κάθε οικογένεια είχε τουλάχιστον ένα γουρούνι στην αυλή. Το έπαιρναν από μικρό, ένα χρόνο πριν και το τάιζαν έτσι ώστε να καταφέρουν να το παχύνουν  όσο το δυνατόν περισσότερο. Με φροντίδα και καλό τάισμα το γουρουνάκι γινόταν…θρεφτάρι. «Καλό» θεωρούνταν ένα γουρούνι που έφτανε τις 100 οκάδες.

Ζωοτροφές σαν αυτές που υπάρχουν σήμερα  δεν υπήρχαν τότε. Το τάιζαν με βελανίδια , τσουκνίδες,  χόρτα  και αποφάγια ως την παραμονή των Χριστουγέννων, οπότε και ξεκινούσε το έθιμο της  χοιροσφαγής.  Μαζεύονταν 3-4 άνδρες, συνήθως γείτονες  και με τη χρήση βαριοπούλας ,το χτυπούσαν στο μέτωπο, το ζάλιζαν, το  έριχναν κάτω για να μπορέσουν να το σφάξουν. Βάρβαρη μέθοδος, αλλά το κρέας του πεντανόστιμο. Αφού το έσφαζαν, το έγδερναν και το κρεμούσαν σε τσιγγέλι,  για να στραγγίξει και μετά το τεμάχιζαν .

Άφθονο και νόστιμο χοιρινό κρέας σε αναμμένα τζάκια, εύφραινε τους πιστούς μετά την πολυήμερη νηστεία  και έδινε πανηγυρική ατμόσφαιρα στο δωδεκαήμερο των γιορτών. Ένα σημαντικό όμως μέρος του κρέατος έπρεπε να διατηρηθεί για τους ερχόμενους μήνες μέσα σε κιούπια σκεπασμένο με καυτό λίπος. Η σπατάλη ήταν γνωστή μόνο σαν λέξη, εκείνη την εποχή, όχι σαν νοοτροπία. Τίποτα από το σφάγιο δεν πετιόταν. Όλα, μα όλα τα μέρη του ζώου τα αξιοποιούσαν οι ντόπιες καλονοικοκυρές. Με τα αυτιά και τα πόδια έφτιαχναν την περίφημη πηχτή. Με το δέρμα του, που το ξύριζαν και το στέγνωναν, νοστίμιζαν τα όσπρια και άλλα φαγητά και με τα έντερα του, έφτιαχναν νοστιμότατα λουκάνικα.

Αυτό που χρειάζονταν όμως περισσότερο ήταν το πολύτιμο ζωικό λίπος  και τις θερμίδες του γιατί  ο Φλωρινιώτικος χειμώνας ήταν βαρύς και διαρκούσε πολλούς μήνες. Έκοβαν το λιπώδη ιστό  σε μικρά κομματάκια και τα έλιωναν σε μεγάλα καζάνια. Αφού έλιωνε ένα τμήμα από το λίπος, έμεναν στο καζάνι μικρά τραγανά κομματάκια από λίπος και κρέας. Αυτά ήταν οι περίφημες «τσιγαρίδες» ή «τζουμπερίγκες», το αγαπημένο φαγητό μικρών και μεγάλων. Μετά το ψήσιμο στα καζάνια άρχιζε το τσιμπούσι με άφθονο κρασί αλλά και χορό. Το υπόλοιπο λίπος το στράγγιζαν σε τενεκέδες και το χρησιμοποιούσαν  όλο το χρόνο στο μαγείρεμα. Έφτιαχναν  πίτες  (ζέλνικ και μάζνικ) τηγανίτες και μπουκουβάλα ή το άλειφαν πάνω σε φέτες ψωμιού.

Μέρες που είναι, λοιπόν, λέω να θυμηθούμε λίγο τα παλιό  έθιμο και να  φτιάξουμε τσιγαρίδες. Σπιτικές, παραδοσιακές τσιγαρίδες, ξεροψημένες και λαχταριστές από έξω και ζουμερές από μέσα,  με τον αυθεντικό τρόπο του παρελθόντος αλλά σε μικρή ποσότητα. Η συνταγή απλή, αλλά  είναι κάπως κουραστική γιατί τα κομμάτια του λίπους χρειάζονται ανακάτεμα συνεχώς για να μην κολλήσουν. Το αποτέλεσμα όμως σε αποζημιώνει.  Εγώ το τηρώ το έθιμο και φτιάχνω τσιγαρίδες κάθε χρόνο, παραμονές των Χριστουγέννων και μοσχομυρίζει το σύμπαν . Πιστέψτε με, γίνονται ανάρπαστες και είναι το πιο περιζήτητο έδεσμα.

Κρατάω και το λίπος, γιατί  είμαι από αυτούς που πιστεύω ότι τα ζωικό λίπος ( όχι μόνο το χοιρινό ) είναι πολύτιμο και υγιεινό αν καταναλωθεί με μέτρο. Μετά τον ανελέητο πόλεμο που δέχτηκε από τις βιομηχανίες παραγωγής, (δήθεν φυτικών) λιπαρών, με χημικό τρόπο, οι οποίες το ενοχοποίησαν και το εξοβέλισαν από το τραπέζι μας, είναι καιρός να ξαναπάρει τη θέση που του αξίζει  στην κουζίνα γιατί όπως έλεγε και η γιαγιά Αθηνά, ότι παράγεται στο εργοστάσιο της μητέρας φύσης, δεν μπορεί να σε βλάψει περισσότερο από αυτό που παράγεται  στο  εργοστάσιο από τους ανθρώπους. Συνεχίστε την ανάγνωση Παραδοσιακές Τσιγαρίδες (Τζουμπερίγκες)

Φακές Σούπα

Ένα πλούσιο γεύμα με ένα …..«ταπεινό» υλικό!

Μια μέρα ο Διογένης, ο γνωστός κυνικός φιλόσοφος, έτρωγε ένα πιάτο φακή καθισμένος έξω από το πιθάρι του. Εκείνη την ώρα έτυχε να περνάει από εκεί ένας απεσταλμένος του άρχοντα. Κοντοστάθηκε, λοιπόν και του είπε: «Α! Διογένη, αν μάθαινες να μην είσαι ανυπότακτος και αθυρόστομος και αν κολάκευες λιγάκι τον άρχοντα δε θα ήσουν τώρα αναγκασμένος να τρως συνέχεια φακές.» ο Διογένης σταμάτησε να τρώει, σήκωσε το βλέμμα του και κοιτάζοντας τον πλούσιο στα μάτια του αποκρίθηκε. «Α, φουκαρά αδερφέ μου! Αν μάθαινες να τρως λίγες φακές, δεν θα ήσουν αναγκασμένος να υπακούς και να κολακεύεις συνεχώς τον άρχοντα.»

Από αυτήν τη μικρή ιστοριούλα συμπεραίνουμε πολλά αλλά κρατάμε αυτό: η ταπεινή φακή ταΐζει τον κόσμο εδώ και χιλιάδες χρόνια. Πράγματι η καλλιέργειά της ήταν ευρύτατα διαδεδομένη στην αρχαία Ελλάδα και στη Ρώμη σύμφωνα με αναφορές κειμένων του Ηρόδοτου, Θεόφραστου, Αριστοφάνη, Διοσκουρίδη, Κολουμέλα, Πλίνιου και Βιργίλιου και ήταν γνωστή ως φακός εσθιόμενος. Η καλλιέργεια της φακής ήταν γνωστή και στην αρχαία Αίγυπτο.

Αντικείμενα από φακές και υπολείμματα της τροφής έχουν βρεθεί στην περιοχή της Μεσοποταμίας σε αρχαιολογικές ανασκαφές που χρονολογούνται εδώ και 8000 χρόνια. Άλλωστε δεν ξεχνάμε και την ιστορία της Βίβλου που αναφέρει πως  ο Ησαύ εγκατέλειψε τα πρωτοτόκια του για ένα πιάτο νόστιμη ευωδιαστή σούπα από κόκκινες φακές που μαγείρεψε ο αδελφός του ο Ιακώβ και ένα καρβέλι ψωμί. Την παροιμιώδη έκφραση «αντί πινακίου φακής»,  τη λέμε όταν κάποιος παραχωρεί ένα πολύτιμο αγαθό για ένα ευτελές αντάλλαγμα.

Η φακή ήταν και εξακολουθεί να είναι συνώνυμο της ταπεινότητας και της πενίας. Κάποτε οι ευγενείς καλοφαγάδες δεν την έβαζαν στο τραπέζι τους. Την απαξίωναν γιατί θεωρούνταν «το φαΐ του φτωχού», καθώς ήταν ανέκαθεν πολύ φτηνή. Σήμερα, η  αξία της ταπεινής φακής έχει αναγνωριστεί διεθνώς και τη συναντάμε ακόμα και σε επίσημα γεύματα και σε γκουρμέ εκδοχές.  Είναι ένας γαστρονομικός και διατροφικός θησαυρός, γιατί τα έχει όλα: Είναι φτηνή,  είναι εύκολη στο μαγείρεμα, είναι θρεπτική και πάνω απ’ όλα νόστιμη. Η πιο νόστιμη από όλα τα όσπρια. Συνεχίστε την ανάγνωση Φακές Σούπα

Υπέροχο Γιουβέτσι

Είναι κάποια φαγητά που στο άκουσμά τους και μόνο ανακαλείς εικόνες από παλιές αγαπημένες Κυριακές όπως αυτό εδώ το γιουβετσάκι, αυτό το παραδοσιακό μαμαδίστικο φαγητό με το καλοβρασμένο κρέας, το σπυρωτό κριθαράκι και τη μελωμένη σάλτσα. Κυριακές με φαγητό ιδιαίτερο, ξεχωριστό, φροντισμένο, διαφορετικό. Κυριακές με χαλαρές στιγμές στον καναπέ, με μεγάλα τραπέζια και την οικογένεια γύρω από αχνιστές πιατέλες και καράφες με ροζέ κρασί και τσουγκρίσματα και γέλια. Μιλάγαμε, λέγαμε, φωνάζαμε, τσακωνόμασταν και βέβαια στο τέλος δίκιο είχε πάντα η μαμά! Και έτσι έμπαιναν τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις για να ξέρουμε και ποιός κάνει κουμάντο δηλαδή. Να, γιατί αυτές οι Κυριακές μένουν ανεξίτηλες στο μυαλό και την καρδιά γιατί ήταν η αφορμή  για τρυφερά μοιράσματα. Και το φαγητό, το σπιτικό φαγητό,  για μένα ήταν και πάντα θα είναι  μια καλή ευκαιρία για μοίρασμα, αγάπη και επικοινωνία.

Υλικά:

– 1.200 γρ. μοσχάρι κομμένο σε μερίδες (κατά προτίμηση ελιά  ή σπάλα)
– 500 γρ. κριθαράκι χοντρό (2 κούπες)
– 1/2 φλ. ελαιόλαδο
– 1  κρεμμύδι
– 3 σκελ. σκόρδο
– 1 καρότο
– 1 πιπεριά
– 2 -3 κλωνάρια μαϊντανό
– 1 κουτ.σουπ. τοματοπελτέ
– 1/2 κρασοπότηρο κόκκινο ξηρό κρασί
– 2 συσκευασίες ντοματάκια ολόκληρα αποφλειωμένα (ή τριμμένη ντομάτα)
– 1 πρέζα ζάχαρη
– 1 δαφνόφυλλο
– Αλάτι,  πιπέρι κόκκινο και μαύρο
– Κεφαλοτύρι τριμμένο (προαιρετικά)
– 6 κούπες νερό

Εκτέλεση:

Συνεχίστε την ανάγνωση Υπέροχο Γιουβέτσι

Γλυκό Κυδώνι

Αν για κάτι ζήλευε η γιαγιά Αθηνά την γειτόνισσα, αυτό ήταν η κυδωνιά που είχε σε μιαν άκρη στην αυλή της. Τι κι αν είχαμε ότι λαχταρούσε η ψυχή της στο κήπο που ήταν μπροστά στην αυλή μας. Και μια κερασιά πανύψηλη είχαμε και μηλίτσες φουντωτές και παινεμένες και μια αχλαδιά και δυο αγριοροδακινιές -που ήταν τα καμάρια της– είχαμε, αλλά το μάτι της εκεί, στην κυδωνιά της γειτόνισσας. «Μια κυδωνιά δεν αξιώθηκαν να μου φυτέψουν» μουρμούριζε συνεχώς. Η αλήθεια είναι ότι  η εν λόγω κυδωνιά ήταν όντως αξιοζήλευτη. Πραγματικό στολίδι. Φούντωνε και καμάρωνε με άνθη μεγάλα, λευκορόδινα την άνοιξη και εκεί γύρω στις αρχές του φθινόπωρου λύγιζαν τα κλαδιά της από το βάρος των μυρωδάτων κυδωνιών τυλιγμένων στο ασημένιο χνούδι τους.

Όχι βέβαια πως της έλειψαν ποτέ τα κυδώνια της γιαγιάς μου. Η καλή γειτόνισσα όταν έκανε τη συγκομιδή, γέμιζε την ποδιά της και της τα έφερνε έτοιμα. «Σου τά’φερα με το κλωνάρι τους Αθηνά μου, όπως τα θέλεις. Άιντε καλό χειμώνα να’χουμε». Χαμογελούσαν και τα μουστάκια της γιαγιάς «Α, σε ευχαριστώ .Μα δεν ήταν ανάγκη» καμωνόταν, τάχαμου, πως δεν τα ήθελε. «Μπήκες τώρα στον κόπο. Κάτσε να ψήσω καφέ να τα πούμε. Να σε κεράσω και ένα γλυκό κυδώνι από το περσινό. Τέτοια κυδώνια σαν τα δικά σου, δεν υπάρχουν στο ντουνιά». Και δώστου παινέματα για να εξασφαλίσει και τα κυδώνια της επόμενης χρονιάς, η γιαγιά Αθηνά.

Μετά  τα έπαιρνε  και τα κρέμαγε στο ξύλινο ταβάνι του κελαριού και μοσχομύριζε το σύμπαν. Το χειμώνα τα έψηνε στο φούρνο της ξυλόσομπας με κρασί και ζάχαρη και κανέλα, να γλύφεις τα δάχτυλά σου. Τη συνταγή για τα ψητά κυδώνια σας την έχω δώσει. Άλλοτε πάλι τα μαγείρευε με κρέας χοιρινό και ήταν, μμμμμ… «λουκούμι», πεντανόστιμα. Έφτιαχνε επίσης υπέροχη μαρμελάδα και  εκείνο δε που δεν έλειπε ποτέ από το ντουλάπι μας ήταν το γλυκό κυδώνι.

Τη συνταγή της γιαγιάς Αθηνάς θα φτιάξουμε σήμερα. Απλή, απλούστατη και εύκολη. Θυμάμαι  την πρώτη φορά που είδε το δικό μου το γλυκό και με κατσάδιασε: «Αχ, αχ, αχ, πολύ το έβρασες! Το άφησες και πήρε χρώμα. Κοκκίνισε, δεν έπρεπε!». Για τη γιαγιά μου πετυχημένο γλυκό κυδώνι ήταν εκείνο που διατηρούσε ένα γλυκό χρυσαφί χρώμα. Εμένα πάλι καθόλου δε με πειράζει να κοκκινίσει και λίγο το γλυκάκι. Είναι το ίδιο νόστιμο  μη σας πω ότι είναι και πιο γιορτινό. Όμως μια και η γιαγιά το ήθελε «να χρυσίζει το γλυκό» θα σας πω το μυστικό της και με λίγη προσοχή θα καταφέρουμε και θα το πετύχουμε μια χαρά! Συνεχίστε την ανάγνωση Γλυκό Κυδώνι

Κολοκυθάκια Γεμιστά στη Κατσαρόλα

Το καλοκαίρι φίλες μου έχει τις δικές του γεύσεις, τις δικές του μυρουδιές. Ερεθίζει τα πιο αρχέγονα αισθητήρια. Σ’ εμάς τους μεγαλωμένους στην ύπαιθρο, που σκαλίσαμε κάποτε το χώμα, που βυθίσαμε σ’ αυτό σπόρους γόνιμους, που το μυρίσαμε και το  ποτίσαμε, ανακαλεί ολοζώντανους κήπους παιδικής ηλικίας, ξεχασμένους -θαρρείς- παραδείσους, και όλα τα φέρνει πάλι μπροστά. Σαν αστραπή, σαν πυροτέχνημα, σαν φως. Φως αναλυμένο, όμοιο μ’  αυτό που περνάει μέσα από μια σταγόνα βροχής, και ξεχύνεται  στα εκτυφλωτικά χρώματα του ουράνιου τόξου.

Σκέφτομαι λοιπόν , μια και σήμερα θα  μαγειρέψουμε κολοκυθάκια, δεν θα υπήρχε λόγος να μιλάω γι’ αυτά,  αν δεν είχα ζήσει εκείνα τα παιδικά καλοκαίρια, να τα βλέπω, να παίζουν κρυφτό με το φλογερό ήλιο, κάτω από τα πλατιά φύλλα της μάνας τους, να τα παίρνει η ζέστη , να τα μεγαλώνει από τη μια στιγμή στην άλλη και μετά  να τα μαζεύω, με δέρμα ανοιχτοπράσινο, δέρμα στιλπνό. Να τα μαζεύω στο πανέρι μωρά κι ολάνθιστα, γιατί όπως έλεγε η γιαγιά μου: « Μάζεψέ τα ζωντανά, με τον ανθό. Το κολοκυθάκι χωρίς ανθό δε λέει!».

Η αλήθεια είναι πως, ο όποιος μύθος, φήμη ή γοητεία των κολοκυθιών, σ’ αυτόν τον κιτρινοπορτοκαλί ανθό οφείλεται. Σ’ αυτόν το λαμπερό και αυθάδη ανθό, που σε κοιτάει ολάνοιχτος, σαν κάτι μυστικό να έχει εκραγεί μέσα του και του χάρισε σχήμα, και χρώματα και μυρουδιές. Σ’ αυτόν τον ανθό, η γιαγιά μου, γνωστή για τις μαγειρικές της ικανότητες, φέρονταν τρυφερά, καθώς ξεδίπλωνε με ευγένεια περισσή, τα βελουδένια πέταλα, ξερίζωνε του στήμονες και το παραγέμιζε με ρύζια κιμάδες, μυρωδάτους δυόσμους, άνηθους  και μπαχαρικά.

Δεν πιστεύω όμως να υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει λιγουρευτεί, μια τηγανιά ροδοτηγανισμένα,  κολοκυθένια μπαστουνάκια, περασμένα πρώτα από το αλεύρι. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει άνθρωπος που να μην υπέκυψε στον πειρασμό να δοκιμάσει  χρυσές κολοκυθένιες ροδέλες, με τη συνοδεία γιαουρτιού, αρωματισμένου με  σκόρδο και ψιλοκομμένο δυόσμο ή  γεμιστά κολοκυθάκια περιχυμένα με βελούδινη σάλτσα αυγολέμονου.  Όμως μια και τα τηγανιτά δεν θέλουν και πολλά- πολλά για να τα καταφέρει κανείς σήμερα ετοιμαστείτε για γεμιστά κολοκυθάκια αυγολέμονο στην κατσαρόλα… Συνεχίστε την ανάγνωση Κολοκυθάκια Γεμιστά στη Κατσαρόλα

Πισπιλίτα (Αρβανίτικη Καλαμποκόπιτα)

Η Πισπιλίτα, φίλες μου, είναι μια πίτα που φτιάχνεται με καλαμποκάλευρο. Στο σπίτι μας δεν τη φτιάχναμε πολύ συχνά γιατί  έμεινε να θεωρείται φαγητό της κατοχής και της πείνας. «Κατοχικό φαγητό θα σας ταΐσω παιδάκι μου;;;» Έλεγε η συγχωρεμένη η γιαγιά μου, όταν την παρακαλούσαμε να μας τη φτιάξει.

Για να είμαι ειλικρινής η πισπιλίτα εμένα, κάθε άλλο παρά φαγητό της πείνας μου φαίνεται. Είναι πεντανόστιμη, λαδωμένη, χορταστική, με πλούσια γέμιση από αγριόχορτα, τσουκνίδες ή πράσα, αυγά και μπόλικο τυρί. Όπως και να’χει, είναι μια πίτα που συνήθιζαν να την φτιάχνουν σε πολλές περιοχές της Ελλάδος, την περίοδο της κατοχής, για να ξεγελάσουν την πείνα τους. Μια πίτα που έβγαζε ασπροπρόσωπες τις νοικοκυρές όταν γύριζαν αργά από τα χωράφια και έπρεπε να ετοιμάσουν για την πολυμελή  οικογένεια, εύκολο και γρήγορο φαγητό.

Και επειδή το σταρένιο αλεύρι ήταν δυσεύρετο, το αντικαθιστούσαν με καλαμποκάλευρο. Αυτήν την πίτα σε κάθε περιοχή τη συναντάμε με άλλο όνομα. Πλαστός ή πλασταριά στην Ήπειρο, στους βλαχαρβανίτικους πληθυσμούς πισπιλίτα, στην Πιερία και τη Θεσσαλία μπατσαρό, αλλού πλατσάρο. Μπομπότα στα περισσότερα μέρη της Ελλάδας… Κάθε τόπος κι άλλο όνομα, κάθε τόπος και μια παραλλαγή στον τρόπο κατασκευής και στα υλικά. Σαν λιπαρή ουσία αλλού χρησιμοποιούσαν λάδι, αλλού βούτυρο, αλλού χοιρινό λίπος, ανάλογα με τον τόπο και την εποχή.

Τώρα τελευταία (λέτε να φταίει η κρίση;), η «πισπιλίτα της κατοχής», έχει γίνει της μόδας και όλο και περισσότερες νέες νοικοκυρές στο χωριό μου τη φτιάχνουν. Μου αρέσει αυτό γιατί θαρρώ ότι ήρθε ο καιρός να επιστρέψουμε στις ρίζες. Να ανακαλύψουμε και πάλι, την υπέροχη γεύση  φαγητών που είναι φτιαγμένα με  απλά υλικά, όπου κανείς μπορεί να αναγνωρίσει τη ξεχωριστή γεύση και τη μυρουδιά του κάθε υλικού.

Πάμε λοιπόν, να φτιάξουμε την παραδοσιακή πισπιλίτα όπως την έφτιαχναν  οι παλιές νοικοκυρές και όπως την έφτιαξε για χάρη της ιστοσελίδας μας (για το χατήρι σας δηλαδή),  η ξαδέρφη μου η Στεριανή, καλονοικοκυρά και προκομμένη, εύκολα και γρήγορα σαν παιχνίδι. Μη διστάζετε, άλλωστε, δε χρειάζονται ιδιαίτερες ικανότητες για να την πετύχετε.  Για το ταψί της κουζίνας θα χρειαστείτε: Συνεχίστε την ανάγνωση Πισπιλίτα (Αρβανίτικη Καλαμποκόπιτα)

Τουρσί Πολύχρωμο

Είμαι σίγουρη, φίλες μου, ότι μόλις διαβάσετε το τίτλο της σημερινή συνταγής θα αναρωτηθείτε! Μα Ποιος φτιάχνει τώρα τουρσί;  Μπελάς δεν είναι; Ναι, είναι! Το τουρσί είναι μπελάς και μεγάλος, μάλιστα… Αλλά όχι το συγκεκριμένο τουρσί. Άλλωστε όσες παρακολουθείτε και μπαίνετε στον κόπο να εκτελέσετε κάποιες από τις συνταγές που σας προτείνω, θα έχετε διαπιστώσει πως δεν σας …βάζω δύσκολα. Για να πω την αλήθεια,  εμένα μου αρέσει η ιδέα να εγκλωβίζω στα βάζα προϊόντα εποχικά, δίνοντάς τους μια άλλη έκφραση. Και πρέπει να σας διαβεβαιώσω, χωρίς ίχνος παραξενιάς και υπέρμετρης νοικοκυροσύνης ή ιδεοληψίας, ότι τα παρεμφερή έτοιμα βαζάκια με τουρσί  ή το χύμα, που πουλάνε όλα τα σούπερ-μάρκετ, ουδεμία σχέση έχουν με αυτό που φτιάχνει κανείς στο σπίτι.

Ιδίως αυτό το πολύχρωμο γλυκόξινο τουρσάκι, θα το φτιάξετε μέσα σε λίγη ώρα, θα το απολαύσετε δυο τρεις ώρες αφού το φτιάξετε και πιστέψτε με, κανείς μα κανείς δεν πρόκειται όταν το δοκιμάσει  να… ξινίσει τα μούτρα του! Τώρα μεταξύ μας, αν δεν στήσεις μεζέ για τσίπουρο, πού να το φας το τουρσί; Πέρασαν κι εκείνες οι εποχές που το οικογενειακό τραπέζι στρωνόταν Τετάρτη και Παρασκευή με όσπρια, όπου ένα τουρσάκι ταίριαζε δίπλα στη ρέγκα και τις ελιές… Τώρα τρώμε βέβαια όσπρια, αλλά σχεδόν σαν φάρμακο της μεσογειακής υγιεινής διατροφής.

Αυτό όμως το τουρσί επιμένω, εκτός από ότι είναι χάρμα οφθαλμών, εκτός ότι συνοδεύει άριστα το τσίπουρο, θα αντικαταστήσει, κάλλιστα, τη σαλάτα στο καθημερινό σας τραπέζι. Τρώγεται ευχάριστα και από τα παιδιά! Αν δε ενδιαφέρει το τουρσί δες και τη συνταγή μου για Πιπεριές κόκκινες γεμιστές τουρσί. Συνεχίστε την ανάγνωση Τουρσί Πολύχρωμο

Γλυκό Πορτοκάλι

Θα σας φτιάξω την κρύα χειμωνιάτικη μέρα σας, σήμερα, φίλες μου, είμαι σίγουρη! Και να πως: Θα  ξεκινήσω πρώτα- πρώτα με ένα παραμυθάκι. Το διάβαζα στα παιδάκια μου της πρώτης Δήμοτικού, όταν ήθελα να τους μιλήσω για το πορτοκάλι. Μετά θα φτιάξουμε γλυκό πορτοκάλι μυρωδάτο και πεντανόστιμο και μετά… θα καθίσουμε να το απολαύσουμε με παρεούλα, ή και μόνες, γιατί όχι; Καμιά φορά η καλύτερη παρέα είναι ο εαυτός μας.

Μια φορά και ένα καιρό, που λέτε, ήταν  μια  μικρή ηλιαχτίδα. Μικρή, μα πολυταξιδεμένη. Και  πού δεν είχε πάει! Είχε ταξιδέψει μέχρι τα πιο μακρινά αστέρια. Είχε διασχίσει το  διάστημα, σκαρφαλωμένη πάνω σε βιαστικούς γαλαξίες. Μα πάντα γυρνούσε πίσω. Στη ζεστή αγκαλιά του ήλιου. Ώσπου μια μέρα αποφάσισε να έρθει στη Γη. Και  ήρθε! Έπαιξε με τα κύματα! Κρύφτηκε μέσα στα σκοτεινά φυλλώματα των δέντρων. Δροσίστηκε στα νερά των ποταμών. Κουβέντιασε καθισμένη πάνω στα πέταλα μιας μαργαρίτας, με τις μέλισσες και τις πεταλούδες. Ακούμπησε πάνω στις φτερούγες ενός αηδονιού και τραγούδησε μαζί του.

Οι μέρες περνούσαν. «Πότε θα γυρίσεις πίσω;» τη ρωτούσε ο ήλιος. «Αχ , είναι όμορφη η γη, άσε με να μείνω για πάντα!», του απαντούσε εκείνη. Ο ήλιος δεν της χάλασε το χατίρι. « Μείνε!» της είπε. Κι η ηλιαχτίδα, χαρούμενη, άρχισε να ψάχνει να βρει, πού θα έστηνε το νέο σπιτικό της. Έψαξε εκεί που φυτρώνουν τα λουλούδια. Έψαξε κι εκεί που υψώνονται τα πεύκα. Εκεί που κοιμούνται τα ελάφια. Εκεί που ξεδιψούνε τα πουλιά. Παντού ήταν όμορφα! Ποιο μέρος να πρωτοδιαλέξει; Ώσπου μια μέρα συνάντησε ένα δέντρο. Μικρό ήταν. Μα είχε καταπράσινα φύλλα, με όμορφη μυρωδιά. Είχε και  κάτι ολοστρόγγυλους, πράσινους καρπούς, που κρεμόντουσαν από τα κλαδιά του. Κάτω από τη φλούδα τους – κι αυτή μυρωδάτη ήταν –η ηλιαχτίδα άκουσε τους χυμούς να την προσκαλούνε: «Σ’ εμάς μείνε!», της έλεγαν. «Πώς σας λένε;» ρώτησε η ηλιαχτίδα. «Μας λένε  πορτοκάλια» της ααπάντησαν. Κι έτσι έκανε.

Από τότε είναι που τα πορτοκάλια έχουν αυτό το λαμπερό χρυσαφένιο χρώμα. Όταν τα πιάνεις στα χέρια σου, λες και κρατάς τον ήλιο. Ίδια μ’ αυτόν λάμπουν. Σας άρεσε; Πάμε τώρα να κλείσουμε τον ήλιο μέσα σε βαζάκια φτιάχνοντας ένα λαχταριστό γλυκό πορτοκάλι…! Συνεχίστε την ανάγνωση Γλυκό Πορτοκάλι

Κόκκινες Πιπεριές Γεμιστές Τουρσί

Έκανα τη συνηθισμένη μου βολτίτσα στην λαϊκή την προηγούμενη Τετάρτη φίλες μου και διαπίστωσα ότι πρωτεύουσα θέση ανάμεσα στα άλλα λαχανικά έχουν ακόμα, οι κόκκινες πιπεριές. Και ξέρετε τι παθαίνω κάθε φορά που αντικρίζω κόκκινες πιπεριές; Το μυαλό μου γεμίζει εικόνες. Τις βλέπω πότε κρεμασμένες στα χαγιάτια σε αρμαθιές να φλερτάρουν με τον ήλιο, πότε ξαπλωμένες στις ταράτσες, να ξεραίνονται υπομονετικά για να καταναλωθούν τις βαριές χειμωνιάτικες μέρες που λείπουν τα φρέσκα λαχανικά, πότε λουσμένες στο λαδόξυδο (μεταξύ μας δεν υπάρχει πιο γευστική σαλάτα), πότε γεμιστές με ρύζι και μυρωδικά στον ταβά (Θεέ μου τι γεύση!!), πότε σαν συμπληρωματικό συστατικό σε άλλες συνταγές, πότε αλεσμένες με σκόρδο και λάδι, υπέροχο άλειμμα πάνω σε φρυγανισμένο ψωμί.

Οι κόκκινες πιπεριές, οι πιπεριές Φλωρίνης, είναι το σήμα κατατεθέν της ακριτικής μας  Φλώρινας και με αυτό το όνομα είναι γνωστές σε ολόκληρη την επικράτεια. Πιπεριές κόκκινες, λοιπόν, πιπεριές Φλωρίνης τουρσί και μάλιστα γεμιστές με λάχανο, καρότο και μυρωδικά έχει το μενού για σήμερα φίλες μου. Αν σας ενδιαφέρει το τουρσί δείτε και την άλλη μου συνταγή για τουρσί πολύχρωμο. Πάμε λοιπόν να φτιάξουμε ένα τουρσάκι εύκολο, γρήγορο και ονειρεμένο… Συνεχίστε την ανάγνωση Κόκκινες Πιπεριές Γεμιστές Τουρσί