Πίτσα της Αυγής

Αν υπάρχει, φίλες μου, ένα φαγητό που δεν μπορεί να του αντισταθεί κανείς, αυτό είναι η πίτσα.  Γιατί η πίτσα δε είναι απλά φαγητό, είναι μια πανδαισία χρωμάτων, αρωμάτων και γεύσεων. Ένας πίνακας ζωγραφικής. Η φύση διαθέτει τα υλικά και την παλέτα και εμείς, τα πινέλα την έμπνευση και την τέχνη. Δε χορταίνεις να τη βλέπεις αλλά και να την… τρως.

Μια τέτοια πίτσα θα φτιάξουμε σήμερα, υπέροχα απλή, όσο πρέπει τραγανή, αφράτη εκεί που χρειάζεται, πλούσια αφού θα βάλουμε ότι δια θέτει το ψυγείο μας, πολύχρωμη, λαχταριστή, χάρμα των οφθαλμών και μαγεία του ουρανίσκου.

Καταγράψτε τη συνταγή που σας δίνω για μια τέλεια ζύμη πίτσας στα μαγειρικά σας κατάστιχα και σημειώστε επάνω ένα μεγάλο S.O.S. Σαν εκείνο που σημειώναμε όταν ήμασταν μαθήτριες επάνω στα κεφάλαια που θεωρούσαμε ότι ήταν S.O.S για τις εξετάσεις.

Υλικά: για τη ζύμη:

– 50 γρ μαγιά νωπή
– 1 κούπα  ( 250 γρ ) νερό χλιαρό και λίγο για να διαλύσετε την μαγιά
– 1 κοφτή κουταλιά του γλυκού ζάχαρη και
– 1 κουταλιά του γλυκού  αλάτι.
– 2-3 κουταλιές ελαιόλαδο
– 3 κούπες αλεύρι για όλες τις χρήσεις

Για τη γέμιση:

– Σάλτσα ντομάτας
– 2 πιπεριές κόκκινες ή πράσινες κομμένες σε λεπτές ροδέλες
– 250 γρ. πάριζα κομμένη σε λεπτές φέτες
– 400 γρ. διάφορα  τριμμένα τυριά που λιώνουν
– Μπούκοβο γλυκό ή καυτερό (προαιρετικά)
– Μανιτάρια

Για τη σάλτσα:

Για τη σάλτσα-βάση της πίτσας χρησιμοποίησα τη σάλτσα από τα κανελόνια σπέσιαλ

Εκτέλεση:

Συνεχίστε την ανάγνωση Πίτσα της Αυγής

Κανελόνια Σπέσιαλ

Μμμμμ… Κανελόνια με πλούσια κρέμα… θα γλύφετε και το πιάτο!

Τα κανελόνια είναι ίσως  μία από τις πρώτες μορφές ζυμαρικών που σκέφτηκαν οι άνθρωποι. Ήδη από τις  μακρινές εποχές παρασκεύαζαν μια ζύμη  από ένα μείγμα νερού σιταριού και αλατιού.  Άπλωναν  τη φρέσκια ζύμη σε φύλλο και μετά την έκοβαν σε ορθογώνιο σχήμα. Στη συνέχεια  για να γεμίσει, την έκαναν ρολό και την έψηναν. Ως εκ τούτου τα κανελόνια μπορεί να πει κανείς ότι ανήκουν στα γεμιστά ζυμαρικά.

Μπορούν επίσης  να χαρακτηριστούν και ως μια  διαφορετική εκδοχή του παστίτσιου. Όμως  τα κανελόνια  έχουν τη δική τους μοναδική γεύση που τα κάνει ξεχωριστά και αγαπημένα. Παρέα με μια σαλάτα σαλάτα εποχής είναι και ένα πρώτης τάξεως νόστιμο ελαφρύ χορταστικό κυρίως πιάτο. Έτσι, δε όπως τα μαγειρεύω εγώ με την απλή, απλούστατη αλλά πλούσια κρεμώδη μπεσαμέλ , τα τυριά και την εύκολη  αλλά υπέροχη σάλτσα ντομάτας είμαι σίγουρη ότι  θα τα λατρέψετε!

ΥΛΙΚΑ:

  • Μια συσκευασία κανελόνια ( 25 κομμάτια)

Υλικά για την εύκολη σάλτσα ντομάτας:

  • 1 μέτριο κρεμμύδι
  • 1 σκελίδα σκόρδο
  • 2 κουτιά ντοματάκια ή κονκασέ
  • ½ φλ. Καφέ ελαιόλαδο1 κοφτή κουτ.γλυκ. ζάχαρη
  • Αλάτι πιπέρι

Υλικά για τη γέμιση του κιμά:

  • ½ κιλ. κιμά
  • ¾  φλυτ. καφέ ελαιόλαδο
  • 1 κρεμμύδι μέτριο
  • 2 κουτ. σουπ. ντοματοπελτέ
  • 1 καρότο τριμμένο
  • 2-3 μανιτάρια ψιλοκομμένα
  • ½  κρασοπότηρο κρασί κόκκινο
  • 1 φύλλο δάφνης
  • Αλάτι και πιπέρι κατά βούληση

Υλικά για την εύκολη μπεσαμέλ:

  • 1 λιτρο γάλα
  • 4 κ. σουπ. Κορν φλάουρ
  • 2 κ. σούπ. Βούτυρο
  • Μια πρέζα μοσχοκάρυδο
  • 1 αυγό (προαιρετικά)
  • 1 φλυτ. τσαγιού τριμμένη κεφαλογραβιέρα ή άλλο τυρί που λιώνει
  • αλάτι

ΕΚΤΕΛΕΣΗ:

Συνεχίστε την ανάγνωση Κανελόνια Σπέσιαλ

Μανιταρόσουπα με τραχανά

Τα είδα στο ψυγείο του γειτονικού σούπερ μάρκετ, ολοστρόγγυλα, τρυφερά σαν μωρά, βελούδινα  και μυρωδάτα, αραδιασμένα με προσοχή και τάξη στο καφασάκι τους και τα λιμπίστηκα.

Εκτός αυτού θυμήθηκα τα παλιά. Τότε που μικρά παιδιά, μετά τη βροχή, ξαμολιόμασταν στις δασωμένες πλαγιές και τα λιβάδια του πατρογονικού μου Βιτσίου, μικροί… αλιείς μανιταριών και τα ξεκολλούσαμε με προσοχή από την αγκαλιά της μάνας γης, γεμίζαμε τα καλάθια μας και τα πηγαίναμε στη δική μας μάνα.

Τα μαγείρευε με χίλιους δυο τρόπους. Εγώ τα προτιμούσα ψημένα επάνω στη σόμπα με λίγο αλατάκι στη ροζ κοιλίτσα τους που γέμιζε καθώς ψήνονταν, με ένα καφετί, πεντανόστιμο ζουμάκι. Άφηναν ένα γύρω στο μικρό κουζινάκι, μια ευωδιά ιδιαίτερη, φίνα και ντελικάτη και είχαν μια γεύση … δεν ξέρω πώς να την περιγράψω…  χάρμα και όνειρο.

Για αυτό και θυμώνω όταν στα διάφορα φαγάδικα σερβίρουν τα μανιτάρια με ένα σωρό πρόσθετα, κασέρια, λάδια, βούτυρα, πιπέρια, ρίγανες και σάλτσες και αλλαντικά και το μόνο που καταφέρνουν είναι να  καλύπτουν αυτή την εύθραυστη χαρακτηριστική ευωδιά και τη λεπτή, την ιδιαίτερη γεύση που από μόνη της είναι αρκετή για να κάνει τον ουρανίσκο σας να ριγήσει από ευχαρίστηση.

Θα μου πείτε, «Άλλο τα μανιτάρια του Βιτσιού και άλλο τα καλλιεργημένα» και θα έχετε δίκιο. Όμως εγώ θα επιμένω: Την επόμενη φορά ζητήστε να σας τα ψήσουν σκέτα, μόνο με λίγο χοντρό αλατάκι στην κοιλίτσα τους. Θα εκπλαγείτε από την μοναδική νοστιμιά τους και στην τελική θα καταλάβετε ποια είναι η πραγματική γεύση και ευωδιά του μανιταριού. Μετά φτιάξτε και τη μανιταροσουπίτσα με τον τραχανά και τα λέμε. Συνεχίστε την ανάγνωση Μανιταρόσουπα με τραχανά