Φέτα Σαγανάκι με Φύλλο Κρούστας & Μέλι

Αν αναζητάτε ένα ορεκτικό πρωτότυπο που να μπορεί  να συνοδέψει με την ίδια άνεση  οποιοδήποτε κρασί, λευκό , ροζέ, κόκκινο  αλλά και τη μπύρα, και το τσίπουρο και το ούζο,  όλες τις εποχές του χρόνου και  σερβίρεται πριν από σχεδόν κάθε είδους γεύμα, δοκιμάστε αυτό  το υπέροχο  σαγανάκι με φέτα. Και  μη βιαστείτε να πείτε, «έλα μωρέ τώρα, σαγανάκι; σιγά την πρόταση», γιατί αυτό εδώ δεν είναι ένα οποιοδήποτε σαγανάκι. Εδώ  έχουμε υπερπαραγωγή με τραγανό φύλλο, τέλεια τηγανισμένο, με τη φέτα μέσα να στέκει όσο πρέπει, και  από πάνω το μέλι σε συνδυασμό με το καβουρντισμένο σουσάμι  να απογειώνουν τη γεύση. Γίνεται εύκολα δεν χρειάζεται ιδιαίτερες  μαγειρικές ικανότητες  και -μα την αλήθεια, σας λέω-  δεν μένει ψίχουλο!

Υλικά:

– 2 κομμάτια φέτας κομμένα ορθογώνια πάχους μισού εκατοστού περίπου
– 1 φύλλο κρούστας
– 1 ασπράδι αυγού ελαφρά χτυπημένο
– 2 κουτ. γλυκ. σουσάμι
– 3-4 κουτ. γλυκ. καλό  μέλι
– 100 ml. ελαιόλαδο για το τηγάνισμα

Εκτέλεση:

Συνεχίστε την ανάγνωση Φέτα Σαγανάκι με Φύλλο Κρούστας & Μέλι

Σολωμός με μέλι

Ο σολομός φίλες μου είναι  ένα… γενναίο ψάρι. Όλη του η ζωή είναι ένα αδιάκοπο ταξίδι από τα γλυκά στα αλμυρά νερά. Γεννιέται και αναπτύσσεται σε γλυκό νερό, ωριμάζει σε αλμυρό νερό, όπου ζει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του και  τέλος,  μετά από ένα εξαιρετικά δύσκολο, επίπονο, μακρύ και επικίνδυνο ταξίδι, γυρίζει εκεί που γεννήθηκε. Γεννά και πεθαίνει.

Είναι Παραδοσιακό φαγητό της κουζίνας των Σκανδιναβικών χωρών και της Ρωσίας και gourmet καπνιστή λιχουδιά από τη Σκωτία. Κατάφερε όμως  να ξεπεράσει  τα τοπικά σύνορα και κερδίζει ολοένα και περισσότερο έδαφος στα  τραπέζια πολλών χωρών, ανάμεσα στις οποίες και η δική μας. Ο σολομός είναι ένα ιδιαίτερο έδεσμα θαλασσινής γεύσης. Μια πολύτιμη τροφή με τεράστια διατροφική αξία. Οι ευεργετικές του ιδιότητες.  χαρίζουν υγιή  επιδερμίδα, ισχυρό ανοσοποιητικό σύστημα, γερή καρδιά και  νου γεμάτο  διαύγεια.

Αποτελεί το Άλφα  και το Ωμέγα της διατροφής, αφού  είναι μια από τις καλύτερες πηγές ωμέγα-3 λιπαρών οξέων  που είναι απαραίτητα για τον οργανισμό μας και δημιουργούν μια φυσική ασπίδα προστασίας. Μαγειρεύεται με διάφορους τρόπους, ψητός, βραστός, τηγανητός, ή στο φούρνο, τυλιγμένος στη λαδόκολλα με διάφορα φρέσκα λαχανικά.  Η φίλη μου κ. Ιωάννα Κέκκου, το μαγειρεύει με μέλι κόκκινο πιπέρι και λεμόνι . Ξέρω , ξέρω,  έχετε τους ενδοιασμούς σας. Σίγουρα θα αναρωτιέστε, πώς είναι δυνατόν να ταιριάξουν δύο γεύσεις τόσο ξένες μεταξύ τους. Το ίδιο δύσπιστη ως προς το αποτέλεσμα ήμουν  και εγώ όταν πρωτοάκουσα γι αυτόν τον τρόπο μαγειρέματος. Άλλαξα  όμως γνώμη αφού το δοκίμασα.  Τολμήστε το, και θα με θυμηθείτε. Συνεχίστε την ανάγνωση Σολωμός με μέλι

Λαγκίτες (Αρβανιτοβλάχικα Πέτουλα)

Πέτουλα, φίλες μου, ονομάζουν οι βλαχαρβανίτες της Δροσοπηγής και του Φλαμπούρου (Φλώρινα), τις λαγκίτες ή λαλαγκίτες ή τηγανίτες ή πετουλίτσες όπως αποκαλούνται στα «ντόπια» χωριά. Τα πέτουλα ήταν παλαιότερα  συνυφασμένα με τα σημαντικότερα στάδια της  ζωής του ανθρώπου: Τον αρραβώνα και το  γάμο, τη  γέννηση και τη βάφτιση, το θάνατο και τα ταφικά έθιμα.

Τα αρραβωνιάσματα  και  ο «λόγος» που δίνονταν από τα σόγια και «έδενε» για πάντα  τις τύχες των παιδιών τους, σφραγίζονταν γύρω από ένα τραπέζι με ροδοτηγανισμένα πέτουλα, πασπαλισμένα με ζάχαρη και κανέλα, ενώ  στους γάμους προσφέρονταν σαν γλύκισμα, περιχυμένα με μέλι και καρύδια.

Και όταν με το καλό το ζευγάρι κάρπιζε και  έρχονταν τα παιδιά,  οι καλονοικοκυρές, μάνα και πεθερά, οι μαστόρισσες, έβαζαν το μεγάλο μαυρισμένο τηγάνι πάνω από την πυροστιά και μοσχομύριζε η γειτονιά. Τα πέτουλα  μοιράζονταν από σπίτι σε σπίτι και μ’ αυτόν τον τρόπο γίνονταν γνωστό το χαρμόσυνο γεγονός της γέννησης, σε όλο το χωριό. Και όταν έρχονταν η ώρα να πάρει το νεογέννητο τ’ όνομά του, να βαφτιστεί,  οι γονείς δεξιώνονταν τον νονό στο σπίτι,  λιτά, απλά, χωρίς περιττές πολυτέλειες, με πέτουλα, τσίπουρο, στραγαλοστάφιδα και φιστίκια με το τσόφλι. Και στο θάνατο όμως και σε κάθε ταφικό έθιμο, εκτός από τις κάθε λογής πίτες, γαλατόπιτες, μπουρέκια, ρεθανίκια κ.α., οι βλαχαρβανίτες, μοίραζαν πέτουλα για να αναπαύονται και  να είναι  χορτασμένες οι ψυχές των αγαπημένων που δεν βρίσκονταν πια στην ζωή.

Τα πέτουλα, είναι μια ακόμα έξυπνη  επινόηση των νοικοκυράδων εκείνης της εποχής, όπου τα υλικά που είχαν στη διάθεσή τους ήταν στοιχειώδη, και έπρεπε να βάλουν τη φαντασία τους να δουλέψει  για να δημιουργήσει από το τίποτα, κάτι που να ταιριάζει σε κάθε περίσταση και να είναι συνάμα, νόστιμο θρεπτικό και χορταστικό. Η συνταγή για τα πέτουλα, είναι της μαμάς μου που τα φτιάχνει  χρόνια τώρα, σε χαρές και σε λύπες, σε γιορτές και πανηγύρια. Ακόμα και  τις καθημερινές, όταν περιμένει τις φίλες της για καφέ, όταν  μαζευόμαστε γύρω της τα παιδιά και τα εγγόνια της και μπορώ να σας πω ότι το αποτέλεσμα το τιμάμε ιδιαίτερα.

Η συνταγή είναι εύκολη, γρήγορη και απλή, όπως απλοί ήταν οι άνθρωποι μιας άλλης εποχής, που με ότι είχε το ντουλάπι τους, κατάφερναν να κάνουν την  δύσκολη καθημερινότητά τους να μοιάζει με γιορτή! Φτιάξτε τα και θα με θυμηθείτε!  Σκέτα ή με τυρί, πασπαλισμένα με ζάχαρη κανέλα και καρύδια, περιχυμένα με μέλι, σιρόπι φράουλας, βύσσινου ή σοκολάτας, είναι πεντανόστιμα, σκέτος πειρασμός!

Για είκοσι (20) περίπου πέτουλα χρειαζόμαστε…: Συνεχίστε την ανάγνωση Λαγκίτες (Αρβανιτοβλάχικα Πέτουλα)