Εύκολο Γιαουρτογλυκό

Πριν δυο τρεις μέρες  διάβασα ένα άρθρο σε κάποιο περιοδικό που αναφερόταν σε  ένα από τα πιο παραδοσιακά προϊόντα μας, το γιαούρτι. Το άρθρο ανάμεσα στα άλλα πληροφορούσε ότι το γιαούρτι, είναι στη μόδα διεθνώς και ότι τα τελευταία χρόνια στην Αμερική κάνει θραύση το greek yoghurt, το ελληνικό γιαούρτι. Μάλιστα ετοιμάζονται να το βάλουν στα σχολεία τους σαν κολατσιό των μαθητών!

Το καλό γιαούρτι, το γνωρίζετε  άλλωστε φίλες μου, είναι πηγή υγείας και ευεξίας. Είναι αξεπέραστο σκέτο ή σερβιρισμένο με μέλι και λίγα καρύδια, ή με κάποιο από τα υπέροχα γλυκά μας του κουταλιού. Όμως ήδη από τη δεκαετία του 1960 οι νοικοκυρές το συνδυάζουν με διάφορα  προϊόντα της αγοράς  όπως τον ζελέ, το ζαχαρούχο γάλα τις κομπόστες κ.α και φτιάχνουν δροσερά γλυκάκια, απολύτως καλοκαιρινά. Να μην ξεχνάμε και το γιαουρτοπαγωτό που είναι και πολύ της μόδας τώρα τελευταία!

Εγώ πολύ συχνά συνδυάζω το γιαούρτι με  ζαχαρούχο γάλα και φτιάχνω μια εύκολη, την ευκολότερη ίσως, γλυκόξινη κρέμα του κόσμου. Ειδικά την καλοκαιρινή περίοδο  όταν έχω τραπέζι και δεν θέλω να κουραστώ με κάτι πολύπλοκο, αυτή η δροσιστική κρεμούλα με βγάζει ασπροπρόσωπη γιατί τρώγεται ευχάριστα από όλους. Δοκιμάστε να την φτιάξετε.  Αν η ποσότητα των υλικών σας φαίνεται μεγάλη δοκιμάστε με την μισή. Αν σας αρέσει το γιαούρτι δείτε και αυτό το ελαφρύ γλυκό γιαουρτιού στο πι και φιΣυνεχίστε την ανάγνωση Εύκολο Γιαουρτογλυκό

Γλυκό Πορτοκάλι

Θα σας φτιάξω την κρύα χειμωνιάτικη μέρα σας, σήμερα, φίλες μου, είμαι σίγουρη! Και να πως: Θα  ξεκινήσω πρώτα- πρώτα με ένα παραμυθάκι. Το διάβαζα στα παιδάκια μου της πρώτης Δήμοτικού, όταν ήθελα να τους μιλήσω για το πορτοκάλι. Μετά θα φτιάξουμε γλυκό πορτοκάλι μυρωδάτο και πεντανόστιμο και μετά… θα καθίσουμε να το απολαύσουμε με παρεούλα, ή και μόνες, γιατί όχι; Καμιά φορά η καλύτερη παρέα είναι ο εαυτός μας.

Μια φορά και ένα καιρό, που λέτε, ήταν  μια  μικρή ηλιαχτίδα. Μικρή, μα πολυταξιδεμένη. Και  πού δεν είχε πάει! Είχε ταξιδέψει μέχρι τα πιο μακρινά αστέρια. Είχε διασχίσει το  διάστημα, σκαρφαλωμένη πάνω σε βιαστικούς γαλαξίες. Μα πάντα γυρνούσε πίσω. Στη ζεστή αγκαλιά του ήλιου. Ώσπου μια μέρα αποφάσισε να έρθει στη Γη. Και  ήρθε! Έπαιξε με τα κύματα! Κρύφτηκε μέσα στα σκοτεινά φυλλώματα των δέντρων. Δροσίστηκε στα νερά των ποταμών. Κουβέντιασε καθισμένη πάνω στα πέταλα μιας μαργαρίτας, με τις μέλισσες και τις πεταλούδες. Ακούμπησε πάνω στις φτερούγες ενός αηδονιού και τραγούδησε μαζί του.

Οι μέρες περνούσαν. «Πότε θα γυρίσεις πίσω;» τη ρωτούσε ο ήλιος. «Αχ , είναι όμορφη η γη, άσε με να μείνω για πάντα!», του απαντούσε εκείνη. Ο ήλιος δεν της χάλασε το χατίρι. « Μείνε!» της είπε. Κι η ηλιαχτίδα, χαρούμενη, άρχισε να ψάχνει να βρει, πού θα έστηνε το νέο σπιτικό της. Έψαξε εκεί που φυτρώνουν τα λουλούδια. Έψαξε κι εκεί που υψώνονται τα πεύκα. Εκεί που κοιμούνται τα ελάφια. Εκεί που ξεδιψούνε τα πουλιά. Παντού ήταν όμορφα! Ποιο μέρος να πρωτοδιαλέξει; Ώσπου μια μέρα συνάντησε ένα δέντρο. Μικρό ήταν. Μα είχε καταπράσινα φύλλα, με όμορφη μυρωδιά. Είχε και  κάτι ολοστρόγγυλους, πράσινους καρπούς, που κρεμόντουσαν από τα κλαδιά του. Κάτω από τη φλούδα τους – κι αυτή μυρωδάτη ήταν –η ηλιαχτίδα άκουσε τους χυμούς να την προσκαλούνε: «Σ’ εμάς μείνε!», της έλεγαν. «Πώς σας λένε;» ρώτησε η ηλιαχτίδα. «Μας λένε  πορτοκάλια» της ααπάντησαν. Κι έτσι έκανε.

Από τότε είναι που τα πορτοκάλια έχουν αυτό το λαμπερό χρυσαφένιο χρώμα. Όταν τα πιάνεις στα χέρια σου, λες και κρατάς τον ήλιο. Ίδια μ’ αυτόν λάμπουν. Σας άρεσε; Πάμε τώρα να κλείσουμε τον ήλιο μέσα σε βαζάκια φτιάχνοντας ένα λαχταριστό γλυκό πορτοκάλι…! Συνεχίστε την ανάγνωση Γλυκό Πορτοκάλι

Γλυκό Ακτινίδιο Μοναδικό!

Η παροιμία που αναφέρεται στο μήλο αλλά και στο ακτινίδιο ταιριάζει γάντι: «Ένα ακτινίδιο την ημέρα τον γιατρό τον κάνει πέρα» γιατί πρόκειται για ένα φρούτο σωστή «βόμβα» βιταμινών. Το ακτινίδιο έχει μεγάλη περιεκτικότητά σε βιταμίνη  C, τριπλάσια σχεδόν από αυτήν του πορτοκαλιού, είναι Πλούσιο σε φυτικές ίνες, βοηθάει στη λειτουργία του εντέρου, επιπλέον, περιέχει φώσφορο, κάλιο, μαγνήσιο και ιχνοστοιχεία, είναι ένα όπλο προστασίας και αντιμετώπισης των κάθε λογής μικροβίων, και εκτός όλων αυτών γίνεται και καταπληκτικό γλυκό κουταλιού. Και μη βιαστείτε να ξινίσετε τα μούτρα σας και να ψιθυρίσετε «Μα γλυκό κουταλιού με ακτινίδια; Είναι δυνατόν;» γιατί ναι, είναι δυνατόν.  Και για του λόγου το αληθές σας προκαλώ να το φτιάξετε.

Είναι από τα πιο εύκολα γλυκά κουταλιού και ίσως από τα πιο ιδιαίτερα και εύγευστα.   Για να είμαι ειλικρινής, αυτή η συνταγή, τυχαία μου προέκυψε. Είχα αφήσει στο πανέρι κάμποσα ακτινίδια αρκετό καιρό και είχαν παραωριμάσει. Ετοιμάστηκα να τα πετάξω αλλά σκέφτηκα ότι οι καιροί είναι  δύσκολοι και είναι κρίμα να πάνε χαμένα.  Αποφάσισα λοιπόν να πειραματιστώ  και να δοκιμάσω να τα κάνω γλυκό.  Τα καθάρισα, τα ανακάτεψα με ζαχαρίτσα και σε μία ωρίτσα είχα φτιάξει αυτό το  ωραιότατο, γευστικότατο γλυκό κουταλιού. Μη φοβηθείτε και  φτιάξτε το!.

Όπως προανέφερα είναι ένα γλυκό χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις, με σίγουρη επιτυχία.  Αν εξακολουθείτε να έχετε κάποιες αμφιβολίες  κάντε πρώτα μια μικρή ποσότητα  Σας λέω με βεβαιότητα πως όταν το δοκιμάσετε θα ξαναφτιάξετε αμέσως και άλλη. Συνεχίστε την ανάγνωση Γλυκό Ακτινίδιο Μοναδικό!

Πεντανόστιμο Πρασόρυζο

Οι περισσότεροι θεωρούν το  πρασόρυζο  ένα από τα πλέον ταπεινά φαγητά της ελληνικής κουζίνας, αλλά για μένα είναι ένα γαστρονομικά κορυφαίο πιάτο. Για να είμαι ειλικρινής είναι απ’ τα φαγητά που δεν μαγειρεύω και πολύ συχνά αλλά μια δυο φορές το μήνα σίγουρα θα υπάρχει στο τραπέζι. Το αστείο είναι πως  κάθε φορά που ΄σερβίρω πρασόρυζο θα το σχολιάσουν θετικά και πάντα με την ίδια  έκπληξη, για  το πώς ένα τόσο απλό φαγητό καταφέρνει να είναι τόσο νόστιμο.

Ομολογώ  ότι είχα ένα προβληματισμό για το αν αξίζει τον κόπο να σας δώσω την συνταγή μου. Αλλά τελικά το αποφάσισα για τον εξής λόγο. Ψάχνοντας  στο διαδίκτύο για  συνταγές πρασόρυζου, διαπίστωσα  ότι οι περισσότερες είχαν μακρινή σχέση με τη δική μου. Με λίγα λόγια είδα πολλά υλικά, όπως σέλινο, ντομάτα, καρότα, τυρί, αλλαντικά, και κάθε λογής εξωτικά ή βαριά καρυκεύματα όπως κάρδαμο, μπαχάρι και δάφνη και άλλα.

Το δικό μου πρασόρυζο,  είναι συνταγή της γιαγιάς Αθηνάς. Μια συνταγή απλή και απέριττη,  σοφή και κομψή, παραδοσιακή και είναι γνωστό πως η παραδοσιακή κουζίνα διέπρεψε γιατί έδειχνε μεγάλο σεβασμό στα υλικά και στους συνδυασμούς τους. Έτσι, τίποτα δεν έμπαινε τυχαία και ποτέ δεν προστίθεντο στοιχεία και γεύσεις σε ένα πιάτο, αν δεν υπήρχε λόγος. Κάθε παραδοσιακό πιάτο είναι η γιορτή ενός ή δύο κεντρικών υλικών και ό,τι άλλο μπει στη συνταγή, στόχο έχει μόνον να αναδείξει ή να συμπληρώσει αυτά τα κεντρικά υλικά.

Για αυτήν την απλότητα αποφάσισα  να σας κάνω γνωστή τη συνταγή. Έτσι σας προκαλώ και σας προσκαλώ, αν δεν το ξέρετε έτσι το πιάτο ή αν ποτέ ως σήμερα δεν σας ήρθε η όρεξη για πρασόρυζο, να δοκιμάσετε την απλή αυτή συνταγή . Εύκολη και απλή παραδοσιακή ελληνική συνταγή με την ετοιμασία να παίρνει περί τα 15 λεπτά και το μαγείρεμα περί τη μισή ώρα. Αποτελεί ιδανική συνταγή για όλες τις εποχές του χρόνου. Ελπίζω να σας εκπλήξει ευχάριστα! Συνεχίστε την ανάγνωση Πεντανόστιμο Πρασόρυζο

Χταποδάκι στο αλουμινόχαρτο

Διανύουμε περίοδο Μεγάλης Σαρακοστής, φίλες μου και λόγω των ημερών τα διάφορα νηστίσιμα δίνουν και παίρνουν. Μέχρι να φτάσουμε στο αρνί του Πάσχα, τα θαλασσινά παίζουν και αυτά  πρωταγωνιστικό ρόλο στο τραπέζι και τα απολαμβάνουν όλοι ανεξαιρέτως, νηστεύοντες και μη. Λόγω των ημερών λοιπόν τα χταπόδια έχουν την τιμητική τους.

Το λαχταριστό χταποδάκι, μέχρι να φτάσει στο πιάτο μας περνάει  των παθών του τον τάραχο.  Προηγείται μια προετοιμασία οδυνηρή η οποία μεταξύ άλλων περιλαμβάνει και ανελέητο χτύπημα στα βράχια. Πάνω από εβδομήντα χτυπήματα απαιτούνται, για να μαλακώσει η σάρκα  τους και να φύγει η μελανίνη. Αυτό, τουλάχιστον, λένε οι ειδήμονες. Από εδώ βγήκε και η γνωστή φράση « Θα σε χτυπήσω σαν χταπόδι»  κοινώς, αν  σε πιάσω στα χέρια μου θα σε «γουλίσω», θα σε σε χτυπήσω αλύπητα. . Αυτή είναι μια από τις εμβληματικές τιμωρίες που αφήνουν κάποιοι θερμόαιμοι  να αιωρείται σαν απειλή κρεμασμένη στον αέρα.

Τώρα το βασικό ερώτημα είναι «τι αξιόπιστο μπορεί να ξέρει μια ορεσίβια σαν εμένα για τα χταπόδια;». Η απάντηση: ό,τι έμαθα για τα χταπόδια προέρχεται από τον γαμπρό μου δεινό μάγειρα και από τους συχνούς πειραματισμούς μου, καθ’ ότι και όπως έχω δηλώσει επανειλημμένα, έχω μια τρέλα με την μαγειρική. Το χταπόδι, λοιπόν μπορεί να σερβιριστεί μόνο του σαν μεζές ή να γίνει κανονικό φαγητό. Συνοδεύεται άριστα με λαχανικά, ρύζι, πατάτες ή ζυμαρικά. Ανάλογα με τα υλικά που θα προσθέσει κανείς και την αναλογία κρασιού – ξυδιού, μπορεί να το κάνει ξυδάτο ή κρασάτο, να προσθέσει ντομάτα για να βγει κοκκινιστό ή να το κάνει στιφάδο κ.α.

Ένας ευκολότατος τρόπος  να μαγειρευτεί είναι στο φούρνο τυλιγμένο στο αλουμινόχαρτο.  Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα γιατί δε θα σας πάρει πάνω δέκα λεπτάκια για το ετοιμάσετε και μιάμιση ώρα για να ψηθεί στο φούρνο. Γενικά το χταπόδι είναι νοστιμότατο έδεσμα, αρκεί να έχει μαγειρευτεί όπως πρέπει τουτέστιν να  του δοθεί ο χρόνος να ψηθεί αργά, αργά  και καρτερικά στα υγρά του, με τη συνοδεία βέβαια και των κατάλληλων μπαχαρικών.

Όπως στα περισσότερα θαλασσινά, δεν προσθέτουμε αλάτι εκτός κι αν είμαστε πολύ του αλμυρού αλλά και πάλι καλό είναι να το δοκιμάσουμε, όπως κάνουμε άλλωστε και με όλα τα φαγητά. Αν θέλετε να του  δώσετε μια πιο έντονη γεύση, μπορείτε να το ετοιμάσετε από την προηγούμενη και να το αφήσετε στο λαδολέμονο η το λαδόξιδο και τα μπαχαρικά όλο το βράδυ… Συνεχίστε την ανάγνωση Χταποδάκι στο αλουμινόχαρτο

Παραδοσιακή Γκίζα (Μυζήθρα)

«Γκίζα» στα βλάχικα ονομάζεται η μυζήθρα. Είναι ένα πανάρχαιο είδος τυριού που προέρχεται από τα υγρά που προκύπτουν από την παρασκευή της φέτας και άλλων σκληρών τυριών. Στο χωριό μου αλλά και σε ορισμένα  χωριά του κάμπου  την  έφτιαχναν (και κάποιοι μερακλήδες τη φτιάχνουν ακόμα)  από ξινόγαλο.

Παραδοσιακή μυζήθρα - 1α

Η συγκεκριμένη γκίζα  είναι λευκότερη, ξυνίζει ελαφρώς, είναι  καλύτερη σε ποιότητα και πιο νόστιμη. Για να φτιάξουν παλιότερα το ξινόγαλο, έβαζαν το γάλα, κυρίως κατσικίσιο ή πρόβειο,  αμέσως μετά το άρμεγμα μέσα σε πήλινα κιούπια και το άφηναν να ωριμάσει, να ξινίσει. Το γάλα φούσκωνε και δημιουργούσε ένα πηχτό λιπαρό στρώμα στην επιφάνεια και τότε ήταν έτοιμο να « χτυπηθεί». Το έβαζαν σε ένα στενόμακρο σκεύος  την « τρομπολίτσα» – έτσι το λένε οι βλάχοι, « ματενίτσα» η «ματένκα»  έχω ακούσει να το αποκαλούν οι ντόπιοι πληθυσμοί – και με ένα μακρύ κοντάρι που στο ένα άκρο του ήταν σφηνωμένο κάτι σαν ρόδα, χτυπούσαν  αλύπητα το ξινισμένο γάλα για αρκετή ώρα και ω του θαύματος εμφανίζονταν στην επιφάνεια το βούτυρο, φρέσκο, φρέσκο και λαχταριστό.

Παραδοσιακή μυζήθρα - 5α

Αφαιρούσαν το βούτυρο και έμενε το ξινόγαλο που το έπιναν σαν δροσιστικό, ή συνόδευαν με αυτό ορισμένα φαγητά, ιδιαίτερα τους θερμούς μήνες. Πολλές φορές πρόσθεταν μπουκιές μπαγιάτικου ψωμιού, έφτιαχναν ένα είδος παπάρας και την κατανάλωναν για πρωινό.  Οι βλαχαρβανήτες μαζί με την πίτα σέρβιραν απαραίτητα ξινόγαλο. Από  το ξινόγαλο, όταν το είχαν σε μεγάλες ποσότητες  έπαιρναν, την γκίζα ή  ούρδα.

Παραδοσιακή μυζήθρα - 2α

Το  έβραζαν σε μεγάλα  καζάνια επάνω στην σόμπα ή στο τζάκι και όταν άρχιζαν να εμφανίζονται πήγματα στην επιφάνεια  το στράγγιζαν σε τουλουπάνια που τα λέγανε τσαντίλες και παίρνανε το κατάλευκο πεντανόστιμο προϊόν που το ανακάτευαν με χόρτα ή αυγά και έφτιαχναν τις πίτες τους. Η γιαγιά μου,  συντηρούσε το βούτυρο και τη μυζήθρα σε πήλινα κιούπια. Είχαμε μυζήθρα και  βούτυρο για τα ζυμαρικά και τις πίτες μας όλο το χειμώνα. Όταν δε, θέλαμε να φάμε κάτι πρόχειρο μας έφτιαχνε αυγά με μυζήθρα και φρέσκο βούτυρο στο τηγάνι. Δοκιμάστε το με τη μυζήθρα που θα φτιάξουμε μαζί και θα γλείφετε τα δάχτυλά σας. Εγώ θα σας δείξω  δυο τρόπους για να φτιάξετε τη δική σας μυζήθρα επιλέξτε όποιον εσείς θέλετε το αποτέλεσμα θα σας αποζημιώσει. Συνεχίστε την ανάγνωση Παραδοσιακή Γκίζα (Μυζήθρα)

Μπακαλιάρος με πατάτες στη κατσαρόλα

Για τον μπακαλιάρο και τη θρεπτική του αξία έχουμε ξαναμιλήσει στο παρελθόν αγαπημένοι φίλοι και φίλες… Αναφέρομαι στον παστό μπακαλιάρο αυτόν που το βάζουμε στο νερό και τον ξαρμυρίζουμε και η ξερή του σάρκα γίνεται τρυφερή έτοιμη να μαγειρευτεί με χίλιους δυο τρόπους.

Ο μπακαλιάρος βέβαια έχει συνδεθεί με συγκεκριμένες ημέρες του χρόνου την όπως την 25η  Μαρτίου και την ημέρα των «Βαΐων», ημέρες νηστειών όπου και μαγειρεύεται με συγκεκριμένο επίσης τρόπο, τηγανιτός, βουτηγμένος στο κουρκούτι  με τη συνοδεία της πικάντικης και ευωδιαστής σκορδαλιάς. (Δείτε και τον Μπακαλιάρο Σκορδαλιά)

Η γιαγιά μου όμως, εκτός από τηγανητό, έφτιαχνε υπέροχες θρεπτικές σούπες με μπακαλιάρο και διάφορα λαχανικά. Το μαγείρευε επίσης με ρύζι στο ταψί, αλλά και πλακί στο φούρνο, ή στην κατσαρόλα με πατάτες και μπόλικο λεμόνι. Δεν ξέρω πώς αλλά κάθε φορά κατάφερνε να αναδείξει με διαφορετικό τρόπο τη νοστιμιά του. Η γιαγιά εκτός του ότι ήταν καλοφαγού, πρόσεχε πάρα πολύ τη δίαιτά της, γι’ αυτό  ήταν πάντα λεπτή και έζησε μέχρι τα 97 της χρόνια χωρίς να πάρει ούτε ασπιρίνη.

Κάποιες συμβουλές και μικρά μυστικά της μαγειρικής της τα έχω συγκρατήσει και λέω να τα μοιραστώ μαζί σας  . Έτσι σήμερα λέω να μαγειρέψουμε μπακαλιάρο με πατατούλες στην κατσαρόλα, φαγάκι ελαφρύ θρεπτικό, διαιτητικό εύκολο και νόστιμο όπως ακριβώς το έφτιαχνε η γιαγιά μου… Συνεχίστε την ανάγνωση Μπακαλιάρος με πατάτες στη κατσαρόλα