Κολοκυθόριζο το… απλόν

Σύμφωνα με… έγκυρες πηγές, από προχθές το βραδάκι στις 19.38 ώρα Ελλάδος έχουμε περάσει και επισήμως στην εποχή του χρόνου που λέγεται καλοκαίρι. Θερινό ηλιοστάσιο γαρ που σημαίνει ότι βιώσαμε ήδη την μεγαλύτερη μέρα του χρόνου. Το καλοκαίρι είναι λέξη μεσαιωνική και την ετυμολογία της την καταλαβαίνουμε αμέσως. Πράγματι, προέκυψε «εκ συναρπαγής» που λένε και οι φιλόλογοι, δηλαδή από συγχώνευση σε μια λέξη της φράσης «καλός καιρός». Ήδη σε κάποιο ελληνολατινικό γλωσσάρι της ύστερης αρχαιότητας παραδίδεται ο τύπος «καλόκαιρος», ενώ σε κείμενο του 9ου αιώνα απαντά ο τύπος «καλοκαίριον» -από εκεί είναι εύκολο, καλοκαίριν, καλοκαίρι. Το πιάσαμε το υπονοούμενο, το καλοκαίρι κάνει καλό καιρό!

Κολοκυθόριζο το... απλόν - 15

Η αρχαία λέξη έχει διατηρηθεί κι αυτή, θέρος. Είναι ήδη ομηρική. Διαβάζουμε στην Οδύσσεια : « ουτ’ εν θέρει, ουδ’ εν οπώρη» όπου οπώρα σημαίνει το φθινόπωρο. Η λέξη θέρος προέρχεται από ινδοευρωπαϊκή ρίζα που δηλώνει τη ζέστη και τη θερμότητα -από την οποία άλλωστε προέρχεται και η λέξη «θερμός». Θέρος όμως είναι και ο θερισμός: «θέρος-τρύγος-πόλεμος» λέει η παροιμία για τις τρεις μεγάλες αναστατώσεις της παλιάς εποχής…

Κολοκυθόριζο το... απλόν - 19

Άραγε να ονομάστηκε το καλοκαίρι από τον θερισμό, να σημαίνει «εποχή του θερισμού»; Όχι, το αντίστροφο συνέβη. Η αρχική σημασία του ρήματος «θερίζω» ήταν «περνώ το καλοκαίρι» και μετά πήρε τη σημασία «δρέπω». Σας ζάλισα; Τι να κάνω; Παρασύρομαι και δεν έχω και κανένα δίπλα μου να με διακόψει. Καλοκαιράκι λοιπόν παντού, στη φύση, στην καρδιά, στο μυαλό και κατά συνέπεια και στην κουζίνα μας. Διότι ετούτη η εποχή η ευλογημένη με τη αφόρητη ζέστη, που δεν ήρθε ακόμα αλλά είναι προ των πυλών, καλεί για ελαφριές συνταγές. Και μιας και τα κολοκυθάκια είναι στα καλύτερά τους αυτήν την εποχή (μόλις μάζεψα τα πρώτα από το κηπάκι μας, τρυφερά , τρυφερά, με επιδερμίδα βελούδινη) και έφτιαξα αυτό το καθημερινό, εύκολο, ελαφρύ, νόστιμο καλοκαιρινό φαγητό! Κολοκυθόρυζο. Βγήκε τέλειο! Το τιμήσαμε δεόντως. Είναι ένας από τους πολλούς τρόπους για να μαγειρέψετε τα κολοκυθάκια ίσως ο πιο ελαφρύς.

Κολοκυθόριζο το... απλόν - 17

Τι θα χρειαστείτε:

– 1 κιλό κολοκυθάκια μικρά
– 1 φλυτζ. τσαγ. ρύζι καρολίνα ή νυχάκι για πιο σπυρωτό αποτέλεσμα
– 1/2 κούπα ελαιόλαδο
– 2 και 1/2 κούπες ζεστό νερό
– 1 ξερό κρεμμύδι ψιλοκομμένο
– 2-3 φρέσκα κρεμμυδάκια
– 1 πιπεριά κέρατο
– δυόσμο ή άνιθο
– μαϊντανό (ένα φλυτζ. τσαγιού)
– Αλάτι, πιπέρι

Για το σερβίρισμα:

– Φρεσκοστυμμένο χυμό λεμονιού
– Γιαούρτι

Πώς θα το φτιάξετε:

Κολοκυθόριζο το... απλόν - 2

Συνεχίστε την ανάγνωση Κολοκυθόριζο το… απλόν

Λικέρ Καρύδι, το Ιαματικό…

Δεν φέρθηκε καλά ετούτη η Άνοιξη στις καρυδιές μας. Τις πέτυχε η ανοιξιάτικη παγωνιά επάνω στη ανθοφορία τους και τις τσάκισε. Για ένα διάστημα στέκονταν εκεί με τα γυμνά κλαδιά τους, υψωμένα προς τον ουρανό, χωρίς ίχνος ζωής, σαν μάνες που θρηνούσαν τα παιδιά τους. Με το που ζέστανε όμως ο καιρός, ω του θαύματος, μικρά πράσινα φυλλαράκια άρχισαν να ξεπετιούνται, εδώ κι εκεί στην αρχή, και σιγά, σιγά φούντωσαν και γέμισαν ζωή και ομορφιά. Εντάξει, μπορεί εφέτος να μην έχουμε τη σοδειά που περιμέναμε αλλά λιγοστά καρυδάκια βρήκα προστατευμένα κάτω από το πυκνό φύλλωμα και τα μάζεψα ίσα, ίσα για να φτιάξω υπέροχο λικέρ.

Το λικέρ καρύδι είναι ένα λικέρ ξεχωριστό, φίνο, αριστοκρατικό, με πολύ ιδιαίτερη γεύση και χαρακτήρα μοναδικό, όχι πολύ συνηθισμένο τα τελευταία χρόνια. Όμως πρέπει να γνωρίζετε πως είναι γνωστό από την αρχαιότητα για τις θεραπευτικές του ιδιότητες. Ένα ποτό από καρύδια το χρησιμοποιούσαν σαν αντίδοτο κατά των δηλητηριάσεων. Κατά τη διάρκεια του μεσαίωνα Ιταλοί μοναχοί εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο τις θεραπευτικές ιδιότητες των καρυδιών και δημιούργησαν ένα απολαυστικό γλυκό ποτό που θεωρείται πρόγονος του σημερινού λικέρ. Θυμάμαι πως όταν είχαμε κοιλόπονο η γιαγιά Αθηνά μας έδινε να πιούμε μονοκοπανιά ένα σφηνάκι καρυδάτο λικεράκι και ο πόνος έκανε φτερά . Η μαμά μου το έφτιαχνε κάθε χρόνο με τσίπουρο αλλά εγώ το δοκίμασα με βότκα και πρόσθεσα και λίγο κονιάκ. Κατά την άποψή μου βγήκε καλύτερο . Το τσίπουρο έχει έντονη μυρωδιά και γεύση και καπελώνει αυτήν του καρυδιού σε αντίθεση με την βότκα που είναι άοσμη.

Προλαβαίνετε να το φτιάξετε. Δεν χρειάζονται ειδικές ικανότητες. Γίνεται πολύ εύκολα, και γρήγορα αρκεί να βρείτε καρυδάκια. Επιβάλλεται να είναι τρυφερά και μικρά στο μέγεθος μεγάλης ελιάς. Και με λίγο μεγαλύτερα όμως θα γίνει η δουλειά, μόνο που το αποτέλεσμα γευστικά θα έχει μεγαλύτερη ένταση. Δείτε και τις συνταγές για λικέρ μανταρίνι, λικέρ φράουλα, λικέρ ρόδι, λικέρ αρμπαρόριζαΣυνεχίστε την ανάγνωση Λικέρ Καρύδι, το Ιαματικό…

Χρυσαφένια Μαρμελάδα Βερίκοκο στα Χρώματα του Καλοκαιριού

Αγαπημένο φρούτα, τα βερίκοκα φίλες μου. Δύο γεμάτους καλοκαιρινούς μήνες, Ιούνιο και Ιούλιο, έχουμε στη διάθεσή μας για να τα απολαύσουμε Πέρα από τη μεταξωτή πορτοκαλοκίτρινη σάρκα τους, το άρωμά και τη γλυκιά και ελαφρώς όξινη γεύση τους, τα βερίκοκα έχουν σοβαρή προσφορά από διατροφική άποψη: περιέχουν βιταμίνες Α, C και Β, το περίφημο αντιοξειδωτικό λυκοπένιο και πάμπολλα άλλα καροτονοειδή (β–καροτένιο, λουτεΐνη και ζεαξανθίνη),  Όλα αυτά τα συστατικά, εκτός από το όμορφο χρώμα του βερίκοκου, είναι υπεύθυνα και για τις σοβαρές αντιοξειδωτικές ιδιότητες του φρούτου, που προστατεύουν τα μάτια και την καρδιά και προλαμβάνουν διάφορες μορφές καρκίνου.

Μαρμελάδα Βερίκοκο - 1α

Με σχετικά λίγες θερμίδες (51 θερμίδες στα 3 μέτρια βερίκοκα) και πολλές ίνες, κερδίζουν άνετα μια γερή θέση στο καλοκαιρινό διαιτολόγιο. Να φανταστείτε ότι στην Κίνα, φτιάχνουν ένα φάρμακο  από το πυρήνα του βερίκοκου, παγκοσμίως γνωστό με την ονομασία  «χρυσός του βερίκοκου». Είναι πανάκριβο και  θεωρείται ελιξίριο  μακροζωίας, νεότητας  και ομορφιάς.  Δεν ξέρω πόσο αξιόπιστη είναι αυτή η πληροφορία. Εκείνο που μπορώ να βεβαιώσω με σιγουριά είναι πως το ζουμί από τα βρασμένα κουκούτσια του βερίκοκου είναι ένα και ένα για την ευκοίλια λόγω της πηκτίνης που περιέχουν, ότι είναι ισάξιο του συκωτιού ως προς την παραγωγή αιμοσφαιρίνης και ότι ο φρέσκος χυμός των φύλλων της βερικοκιάς,  θεραπεύει  τις  δερματικές παθήσεις και δρα ευεργετικά  στην ψώρα, στο  έκζεμα και  στα ηλιακά εγκαύματα . (Αυτά όλα από τις περίφημο τετράδιο της σοφής γιαγιάς  Αθηνάς).

Μαρμελάδα Βερίκοκο - 6α

Μιας και έκαναν την εμφάνισή τους στις αγορές θα ήταν κρίμα να μην εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία  για να φτιάξουμε ωραιότατη μαρμελάδα ή γλυκό, ή και γιατί όχι να τα αποξηράνουμε κιόλας για να τα απολαμβάνουμε σκέτα ή σε κομπόστα τις κρύες μέρες του χειμώνα. Αν σας αρέσουν οι σπιτικές μαρμελάδες δείτε και τις συνταγές για μαρμελάδα φράουλα ή για μαρμελάδα ροδάκινο. Συνεχίστε την ανάγνωση Χρυσαφένια Μαρμελάδα Βερίκοκο στα Χρώματα του Καλοκαιριού

Λικέρ Φράουλα

Κλείστε την άνοιξη σε ένα μπουκάλι με ένα εύκολο, υπέροχο , αρωματικό λικέρ φράουλα!

Λικέρ Φράουλα - 7β

«Ένα λικεράκι θα το πάρετε δεν μπορεί». Με αυτή τη φράση η γιαγιά Αθηνά ξεκίναγε να περιποιείται του επισκέπτες της και δε δεχόταν αντίρρηση.  Παλαιότερα θυμάμαι  στις ονομαστικές γιορτές , στις τυπικές επισκέψεις, σε κάθε εκδήλωση χαράς,αρραβώνες, γάμους βαφτίσεις, το πρώτο κέρασμα ήταν πάντα λικέρ σερβιρισμένο σε δίσκο ασημένιο, στο μικρό κρυστάλλινο ποτηράκι,  με το  σοκολατάκι πάντα δίπλα , απαραίτητη συνοδεία.

Θυμάμαι δεκάδες μπουκάλια με λικέρ κάθε χρώματος που στόλιζαν παλιά τους μπουφέδες. Εμείς μπουφέ δεν είχαμε. Είχαμε όμως ένα μεγάλο εντοιχισμένο ντουλάπι με τζαμωτές πορτούλες και κουρτινάκια πλεχτά με έρωτες και νύμφες, που ήταν πάντα κλειδωμένο γιατί η μαμά μου εκεί μέσα έκρυβε τους θησαυρούς της, τα λικέρ τα γλυκά κουταλιού τα σοκολατάκια και κάθε λιχουδιά που κινδύνευε να πέσει θύμα των δικών μας ορέξεων. «Σου έρχεται κάποιος άξαφνα. Να μην έχουμε να κεράσουμε τίποτα; Ντροπή!». Αυτή ήταν η φιλοσοφία της γιαγιάς Αθηνάς, της μαμάς και τώρα πια είναι και  η δική μου.

Λικέρ φράουλα - 7

Ένα λικεράκι  σερβιρισμένο στο σκαλιστό κρυστάλλινο ποτηράκι με το σοκολατάκι είναι ένας παραδοσιακός τρόπος και κλασικός συνάμα για να περιποιηθείς τον επισκέπτη σου και σήμερα. Και αν σκοντάφτετε στη σκέψη πως είναι δύσκολο να φτιαχτεί ένα λικέρ και ακόμα δυσκολότερο να πετύχει, φτιάξτε αυτό εδώ. Είναι εύκολο, αρωματικό, υπέροχο στη γεύση, κρυστάλλινο στην εμφάνιση  και κουβαλάει  μνήμες ανοιξιάτικες. Δείτε και τις συνταγές για μαρμελάδα φράουλα και γλυκό φράουλα. Επίσης για άλλες γεύσεις λικέρ δείτε τις συνταγές για λικέρ ρόδι, λικέρ μανταρίνι, λικέρ αρμπαρόριζα Συνεχίστε την ανάγνωση Λικέρ Φράουλα

Γλυκό Φράουλα

Εμφανίστηκαν οι πρώτες! Τις είδα στην αγορά αραδιασμένες στα καφάσια, κατακόκκινες, πανέμορφες, προκλητικές και δεν αντιστάθηκα, με πήρε το άρωμα τους κι όλοι οι δισταγμοί κάμφθηκαν μεμιάς. Νωρίς ξενωρίς τις αγόρασα. Μικρές, σφικτές, τραγανές, ζουμερές φραουλιτσες. Κάμποσες έφαγα πρόχειρα ξεπλυμένες στη βρύση .Με τις υπόλοιπες έφτιαξα ωραιότατο γλυκό και μαρμελάδα φράουλα μούρλια και λικεράκι να το… πιείς στο ποτήρι!

Γλυκό Φράουλα - 1Γλυκό Φράουλα - 1β

Η αλήθεια είναι πως το συγκεκριμένο γλυκό αν και απλό απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή . Οι φράουλες είναι φρούτο ντελικάτο, ευαίσθητο και πρέπει να τις χειριστούμε με λεπτότητα. Το περιθώριο λάθους είναι πολύ μικρό, γιατί αν βράσουν λίγο παραπάνω λιώνουν, ενώ αν τις βγάλουμε νωρίς, δε θα σιροπιαστούν αρκετά και θα ξινίζουν. Όμως μη μου ανησυχείτε έχω κάνει πολλές δοκιμές και μπορώ με σιγουριά να σας εγγυηθώ την επιτυχία.

Μη διστάσετε να το φτιάξετε αυτό το γλυκό κουταλιού. Στο πατρικό μου τα γλυκά του κουταλιού ήταν ανέκαθεν το κέρασμά μας και εγώ συνεχίζω την παράδοση. Τα απολαμβάνουμε σκέτα με ένα ποτήρι δροσερό νερό ή δίνουμε επί πλέον γεύση στο γιαούρτι, στις τάρτες και τα κέικ. Κάθε εποχή, η φύση φροντίζει να μας προσφέρει φρούτα και λαχανικά που μπορούμε να τα κάνουμε γλυκό ή μαρμελάδα απλά με τη προσθήκη ζάχαρης και ενός μυρωδικού της αρεσκείας μας.

Απλά συστατικά που χαρίζουν αυθεντικές γεύσεις επειδή το βασικό τους άρωμα προέρχεται από τη φύση. Με «σύμμαχο» έναν λοβό βανίλιας που, κατά τη γνώμη μου, ταιριάζει πολύ με τη μυρωδιά και τη γεύση της φράουλας , το έφτιαξα και σας το παρουσιάζω με χαρά…

Γλυκό Φράουλα - 18

Τι θα χρειαστείτε:

– 1 κιλό φράουλες
– 700 γρ. ζάχαρη
– Χυμός από δύο λεμόνια
– Βανίλια προαιρετικά

Πώς θα τη φτιάξετε:

Συνεχίστε την ανάγνωση Γλυκό Φράουλα

Μαρμελάδα Φράουλα

Δεν το θέλω αλλά θα το παινευτώ φίλες μου. Ετούτη εδώ η μαρμελάδα φράουλα είναι η καλύτερη μαρμελάδα που έχετε ποτέ δοκιμάσει. Δεμένη όσο πρέπει, με χρώμα λαμπερό, ευωδιά ανεπανάληπτη και γεύση …μμμμμ δεν σας λέω τίποτα.  Και είναι εύκολη όσο δεν πάει. Τώρα που οι φράουλες, οι δικές μας φράουλες, οι Φλωρινιώτισσες, με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα, την ευωδιά που τους χαρίζει η γη και ο αέρας του Βιτσίου είναι στην πιο καλή τους ώρα, εκμεταλλευτείτε το και φτιάξτε την. Και φτιάξτε μπόλικη. Θα με θυμηθείτε όταν θα την απολαμβάνετε μέσα στο καταχείμωνο αλειμμένη επάνω στο ψωμί σας. Θα είναι σαν να φέρνετε μια μικρή ανοιξιάτικη ανάσα  μέσα στη μουντάδα του χειμώνα. (Δείτε και τη συνταγή για γλυκό φράουλα, απο εκεί μπορείτε να κρατήσετε το μισό σιρόπι για να φτιάξετε και λικέρ φράουλα)

Μαρμελάδα Φράουλα - 18

Τι θα χρειαστείτε:

– 1 κιλό φράουλες
– 700 γρ. ζάχαρη
– χυμός από δύο  λεμόνια
– Άρωμα βανίλιας προαιρετικά

Πώς θα τη φτιάξετε:

Συνεχίστε την ανάγνωση Μαρμελάδα Φράουλα

Γλυκό Σύκο (Συκαλάκι)

Η συκιά της οποίας τα σύκα έγιναν το ωραιότατο γλυκό συκαλάκι, φύτρωσε από μόνη της σε μια γωνιά του δρόμου, ακριβώς κάτω από το σπίτι μου στο χωριό, σαν να την έσπειρε ένα αόρατο χέρι. Διόλου παράξενο γιατί έτσι, σαν σπαρμένα από το χέρι του Θεού, φυτρώνουν στην παρθένα Δροσοπηγιώτικη φύση ένα σωρό οπωροφόρα, αγριοκαστανιές, κορομπουλιές, μουριζιές, γκορτσιές και άλλα αγριόδεντρα που δίνουν ωραιότατους, μοσχομυριστούς καρπούς, χάρμα γεύσης και χρωμάτων, τους οποίους καρπούς οι μερακλίτισσες νοικοκυρές απλά τους μαζεύουν και κάνουν γλυκά, κομπόστες και μαρμελάδες που όμοιές τους δε συναντάς ούτε στα ζαχαροπλαστεία πολυτελείας.

Η συκιά μας που λέτε, φύτρωσε και μεγάλωνε και ψήλωνε και «άπλωνε φύλλα και κλαδιά και σκέπαζε τη γειτονιά». Μόνο φύλλα και κλαδιά όμως, συκαλάκι ούτε ένα για δείγμα. Ώσπου πριν από τρία χρόνια παρατηρήσαμε, εκεί στις αρχές του Ιούλη ανάμεσα στα πλατιά φύλλα, κάτι μικρά ολοστρόγγυλα καταπράσινα συκαλάκια, σα μικρά σφιχτά μπαλάκια. Η συκιά μας αποφάσισε να καρπίσει. Μα Ιούλη μήνα κάρπισε η ευλογημένη, θα αναρωτηθείτε, και με το δίκιο σας. Τα σύκα Ιούνιο, βία βία Ιούλιο, είναι ήδη ώριμα και μελωμένα και πλημμυρίζουν τις αγορές. Ε, τι να σας πω; Η δική μας η συκιά, δεν ήταν σαν τις άλλες, έκανε του κεφαλιού της, δε βιαζόταν καθόλου. Δεν την ενδιέφεραν οι ημερομηνίες. «Προχωρούσε με το πάσο της» που λένε και στο χωριό μου.

Όλοι εμείς στη γειτονιά, με αγωνία σχεδόν, παρατηρούσαμε τα συκαλάκια κάθε τόσο και περιμέναμε να ωριμάσουν για να δοκιμάσουμε τους πρώτους της καρπούς. Η τρελή συκιά, όμως, μας αγνοούσε. Είχε το δικό της πρόγραμμα. Πέρασε ο Ιούλης, ήρθε ο Αύγουστος, πέρασε κι αυτός, ήρθε το Φθινόπωρο, έπεσε και το πρώτο χιόνι, τα συκαλάκια εκεί, σφιχτά-σφιχτά, αρνούνταν να ωριμάσουν. Τελικά έγιναν θυσία στον παγωμένο βωμό του Δροσοπηγιώτικου χειμώνα που ενέσκυψε βαρύς ως συνήθως. Την επόμενη χρονιά, δεν περίμενα καθόλου. Τα μάζεψα μόλις άρχισαν να φουσκώνουν, άγουρα και σφιχτά, και έφτιαξα ένα γλυκό συκαλάκι, μμμμ μούρλια. Άλλο να σας το λέω και άλλο να το τρώτε.

Από τότε το φτιάχνω κάθε χρόνο και το γευόμαστε όλοι στη γειτονιά. Άλλωστε, η περίεργη συκιά που μια μέρα καλή την έσπειρε το χέρι του Θεού, δεν είναι ιδιοκτησία κανενός, ανήκει σε όλους. Η συνταγή για το γλυκό συκαλάκι είναι δοκιμασμένη και πετυχαίνει πάντα. Την πήρα από την αδερφούλα μου τη μικρή, (είμαστε τρεις ζωή να ’χουμε), που έχει και το όνομα της γιαγιάς Αθηνάς. Μόνο που η γιαγιά Αθηνά που τα ήξερε όλα από γλυκό συκαλάκι μάλλον δε σκάμπαζε γρι, γιατί στο χωριό συκιές δεν υπήρχαν και τα μόνα σύκα που ξέραμε παλιά, ήταν τα ξερά, αυτά που της έφερναν οι κόρες, τα εγγόνια, τα δισέγγονα, τα ανίψια και τα παρανίψια όταν έρχονταν να την επισκεφτούν, να της φιλήσουν το χέρι και να πάρουν την ευχή της…

Υλικά:

– 50 σύκα μέτρια
– 1 κιλό ζάχαρη
– 3 ποτήρια νερό
– Χυμός ενός λεμονιού
– 1-2 βανίλιες

Εκτέλεση:

Συνεχίστε την ανάγνωση Γλυκό Σύκο (Συκαλάκι)

Ρυζόγαλο της γιαγιάς Αθηνάς

Δεν ξέρω αν θα συμφωνήσετε μαζί μου αλλά πιστεύω πως υπάρχουν γεύσεις που σε ηρεμούν και σε ανακουφίζουν. Μια από αυτές είναι η γεύση του ρυζόγαλου. Δεν νομίζω  να υπάρχει άνθρωπος, από τη δικιά μας γενιά τουλάχιστον που να μπορεί να πει όχι σε ένα μπολ ρυζόγαλο πασπαλισμένο με μπόλικη μυρωδάτη κανελίτσα.

Είναι ένα γλυκό παραδοσιακό, μαμαδίστικο, λιτό και απέριττο που κουβαλάει μνήμες από χρόνια παιδικά και ανέμελα και μπορώ να βεβαιώσω με το χέρι στην καρδιά πως έχει κατευνάσει άπειρες φορές το στομάχι μας από πείνα ή από απλή επιθυμία για κάτι γλυκό.  Απλά πράματα, σπιτίσια, λίγο γαλατάκι λίγη ζαχαρίτσα ρυζάκι  και το γλυκάκι είναι έτοιμο. Οι  νεότεροι δεν το πολυσυνηθίζουν  γιατί εν τω μεταξύ μπήκαν ένα σωρό άλλα μοντέρνα και πολύπλοκα και πιο φανταχτερά εδέσματα στη ζωή μας και το ταπεινό ρυζόγαλο όπως και άλλα πολλά παραδοσιακά μπήκαν στο περιθώριο.

Να λοιπόν, είναι ευκαιρία να το γνωρίσουν και να το εντάξουν στη διατροφή τους γιατί εκτός από γεύση προσφέρει και ποιότητα. Έχω δοκιμάσει άπειρα ρυζόγαλα εδώ και αλλού, με κορν φλάουρ, σοκολάτα κ.τ.λ. αλλά τολμώ να πω πως σαν αυτό της γιαγιάς Αθηνάς δεν υπάρχει . Φτιάξτε το. Τέσσερα υλικά και λίγη υπομονή αρκούν για να συνθέσουν αυτό το τέλειο  ρυζόγαλο!

Τι θα χρειαστείτε:

– 1 ½  λίτρο γάλα
– 3/4 φλιτζ. τσαγ. (165 γραμμάρια) κρυσταλλική ζάχαρη
– 220 γραμ. μικρόκοκκο ρύζι
– 1 κουτ. γλυκ. εκχύλισμα βανίλιας
– Κανέλα και φλούδα από 1 λεμόνι (προαιρετικά)

Πώς θα το φτιάξετε:

Συνεχίστε την ανάγνωση Ρυζόγαλο της γιαγιάς Αθηνάς

Γλυκό Κυδώνι

Αν για κάτι ζήλευε η γιαγιά Αθηνά την γειτόνισσα, αυτό ήταν η κυδωνιά που είχε σε μιαν άκρη στην αυλή της. Τι κι αν είχαμε ότι λαχταρούσε η ψυχή της στο κήπο που ήταν μπροστά στην αυλή μας. Και μια κερασιά πανύψηλη είχαμε και μηλίτσες φουντωτές και παινεμένες και μια αχλαδιά και δυο αγριοροδακινιές -που ήταν τα καμάρια της– είχαμε, αλλά το μάτι της εκεί, στην κυδωνιά της γειτόνισσας. «Μια κυδωνιά δεν αξιώθηκαν να μου φυτέψουν» μουρμούριζε συνεχώς. Η αλήθεια είναι ότι  η εν λόγω κυδωνιά ήταν όντως αξιοζήλευτη. Πραγματικό στολίδι. Φούντωνε και καμάρωνε με άνθη μεγάλα, λευκορόδινα την άνοιξη και εκεί γύρω στις αρχές του φθινόπωρου λύγιζαν τα κλαδιά της από το βάρος των μυρωδάτων κυδωνιών τυλιγμένων στο ασημένιο χνούδι τους.

Όχι βέβαια πως της έλειψαν ποτέ τα κυδώνια της γιαγιάς μου. Η καλή γειτόνισσα όταν έκανε τη συγκομιδή, γέμιζε την ποδιά της και της τα έφερνε έτοιμα. «Σου τά’φερα με το κλωνάρι τους Αθηνά μου, όπως τα θέλεις. Άιντε καλό χειμώνα να’χουμε». Χαμογελούσαν και τα μουστάκια της γιαγιάς «Α, σε ευχαριστώ .Μα δεν ήταν ανάγκη» καμωνόταν, τάχαμου, πως δεν τα ήθελε. «Μπήκες τώρα στον κόπο. Κάτσε να ψήσω καφέ να τα πούμε. Να σε κεράσω και ένα γλυκό κυδώνι από το περσινό. Τέτοια κυδώνια σαν τα δικά σου, δεν υπάρχουν στο ντουνιά». Και δώστου παινέματα για να εξασφαλίσει και τα κυδώνια της επόμενης χρονιάς, η γιαγιά Αθηνά.

Μετά  τα έπαιρνε  και τα κρέμαγε στο ξύλινο ταβάνι του κελαριού και μοσχομύριζε το σύμπαν. Το χειμώνα τα έψηνε στο φούρνο της ξυλόσομπας με κρασί και ζάχαρη και κανέλα, να γλύφεις τα δάχτυλά σου. Τη συνταγή για τα ψητά κυδώνια σας την έχω δώσει. Άλλοτε πάλι τα μαγείρευε με κρέας χοιρινό και ήταν, μμμμμ… «λουκούμι», πεντανόστιμα. Έφτιαχνε επίσης υπέροχη μαρμελάδα και  εκείνο δε που δεν έλειπε ποτέ από το ντουλάπι μας ήταν το γλυκό κυδώνι.

Τη συνταγή της γιαγιάς Αθηνάς θα φτιάξουμε σήμερα. Απλή, απλούστατη και εύκολη. Θυμάμαι  την πρώτη φορά που είδε το δικό μου το γλυκό και με κατσάδιασε: «Αχ, αχ, αχ, πολύ το έβρασες! Το άφησες και πήρε χρώμα. Κοκκίνισε, δεν έπρεπε!». Για τη γιαγιά μου πετυχημένο γλυκό κυδώνι ήταν εκείνο που διατηρούσε ένα γλυκό χρυσαφί χρώμα. Εμένα πάλι καθόλου δε με πειράζει να κοκκινίσει και λίγο το γλυκάκι. Είναι το ίδιο νόστιμο  μη σας πω ότι είναι και πιο γιορτινό. Όμως μια και η γιαγιά το ήθελε «να χρυσίζει το γλυκό» θα σας πω το μυστικό της και με λίγη προσοχή θα καταφέρουμε και θα το πετύχουμε μια χαρά! Συνεχίστε την ανάγνωση Γλυκό Κυδώνι

Κομπόστα Ροδάκινο & Μαρμελάδα Ροδάκινο

Καλοκαιρινή λαγνεία σε ανεπαίσθητα χνουδωτό περιτύλιγμα ή βορά στις χωματερές της βόρειας Ελλάδας, το ροδάκινο, είναι ο ελληνικός Αύγουστος: άρωμα ραστώνης και σπατάλη των κόπων μιας ολόκληρης χρονιάς, ένα φρούτο που ωριμάζει απότομα και διαρκεί λίγο. Δροσερό, ζουμερό και γεμάτο άρωμα, το ροδάκινο, θεωρείται το φρούτο της αγνότητας και της αθανασίας, σύμφωνα με κάποιες ανατολίτικες παραδόσεις. Φθαρτό και ευαίσθητο, αντέχει λίγο στη φρουτιέρα του  τραπεζιού και στο ψυγείο η τρυφερή του σάρκα πληγώνεται και μαυρίζει.

Μπορούμε όμως να φυλακίσουμε το άρωμα και τη γεύση αυτής της καλοκαιρινής ομορφιάς μέσα σε βάζα, σαν μαρμελάδα η κομπόστα και να την απολαύσουμε όταν πιάσουν τα μεγάλα κρύα φέρνοντας το καλοκαίρι μέσα στο χειμώνα. Προμηθευτείτε τα, γερά,  ώριμα, ζουμερά και γλυκά και ελάτε να φτιάξουμε κομπόστα  και μαρμελάδα. Η συνταγή είναι της γιαγιάς μου. Αυτό σημαίνει ότι είναι πολύ παλιά, εύκολη και πετυχαίνει πάντα. Τα υλικά που σας δίνω είναι για ένα κιλό ροδάκινα καθαρισμένα και απαλλαγμένα από το κουκούτσι τους. Εσείς προσαρμόστε την στην ποσότητα που θέλετε να φτιάξετε. Αν σας αρέσουν οι σπιτικές μαρμελάδες δείτε και τις συνταγές για μαρμελάδα φράουλα και μαρμελάδα βερίκοκο. Συνεχίστε την ανάγνωση Κομπόστα Ροδάκινο & Μαρμελάδα Ροδάκινο