Γλυκό Κυδώνι

Αν για κάτι ζήλευε η γιαγιά Αθηνά την γειτόνισσα, αυτό ήταν η κυδωνιά που είχε σε μιαν άκρη στην αυλή της. Τι κι αν είχαμε ότι λαχταρούσε η ψυχή της στο κήπο που ήταν μπροστά στην αυλή μας. Και μια κερασιά πανύψηλη είχαμε και μηλίτσες φουντωτές και παινεμένες και μια αχλαδιά και δυο αγριοροδακινιές -που ήταν τα καμάρια της– είχαμε, αλλά το μάτι της εκεί, στην κυδωνιά της γειτόνισσας. «Μια κυδωνιά δεν αξιώθηκαν να μου φυτέψουν» μουρμούριζε συνεχώς. Η αλήθεια είναι ότι  η εν λόγω κυδωνιά ήταν όντως αξιοζήλευτη. Πραγματικό στολίδι. Φούντωνε και καμάρωνε με άνθη μεγάλα, λευκορόδινα την άνοιξη και εκεί γύρω στις αρχές του φθινόπωρου λύγιζαν τα κλαδιά της από το βάρος των μυρωδάτων κυδωνιών τυλιγμένων στο ασημένιο χνούδι τους.

Όχι βέβαια πως της έλειψαν ποτέ τα κυδώνια της γιαγιάς μου. Η καλή γειτόνισσα όταν έκανε τη συγκομιδή, γέμιζε την ποδιά της και της τα έφερνε έτοιμα. «Σου τά’φερα με το κλωνάρι τους Αθηνά μου, όπως τα θέλεις. Άιντε καλό χειμώνα να’χουμε». Χαμογελούσαν και τα μουστάκια της γιαγιάς «Α, σε ευχαριστώ .Μα δεν ήταν ανάγκη» καμωνόταν, τάχαμου, πως δεν τα ήθελε. «Μπήκες τώρα στον κόπο. Κάτσε να ψήσω καφέ να τα πούμε. Να σε κεράσω και ένα γλυκό κυδώνι από το περσινό. Τέτοια κυδώνια σαν τα δικά σου, δεν υπάρχουν στο ντουνιά». Και δώστου παινέματα για να εξασφαλίσει και τα κυδώνια της επόμενης χρονιάς, η γιαγιά Αθηνά.

Μετά  τα έπαιρνε  και τα κρέμαγε στο ξύλινο ταβάνι του κελαριού και μοσχομύριζε το σύμπαν. Το χειμώνα τα έψηνε στο φούρνο της ξυλόσομπας με κρασί και ζάχαρη και κανέλα, να γλύφεις τα δάχτυλά σου. Τη συνταγή για τα ψητά κυδώνια σας την έχω δώσει. Άλλοτε πάλι τα μαγείρευε με κρέας χοιρινό και ήταν, μμμμμ… «λουκούμι», πεντανόστιμα. Έφτιαχνε επίσης υπέροχη μαρμελάδα και  εκείνο δε που δεν έλειπε ποτέ από το ντουλάπι μας ήταν το γλυκό κυδώνι.

Τη συνταγή της γιαγιάς Αθηνάς θα φτιάξουμε σήμερα. Απλή, απλούστατη και εύκολη. Θυμάμαι  την πρώτη φορά που είδε το δικό μου το γλυκό και με κατσάδιασε: «Αχ, αχ, αχ, πολύ το έβρασες! Το άφησες και πήρε χρώμα. Κοκκίνισε, δεν έπρεπε!». Για τη γιαγιά μου πετυχημένο γλυκό κυδώνι ήταν εκείνο που διατηρούσε ένα γλυκό χρυσαφί χρώμα. Εμένα πάλι καθόλου δε με πειράζει να κοκκινίσει και λίγο το γλυκάκι. Είναι το ίδιο νόστιμο  μη σας πω ότι είναι και πιο γιορτινό. Όμως μια και η γιαγιά το ήθελε «να χρυσίζει το γλυκό» θα σας πω το μυστικό της και με λίγη προσοχή θα καταφέρουμε και θα το πετύχουμε μια χαρά! Συνεχίστε την ανάγνωση Γλυκό Κυδώνι