Παστίτσιο το τέλειο αλλά και το… θερμιδοφόρο

Τώρα για να λέμε αλήθειες, αν αποφασίσετε να μαγειρέψετε παστίτσιο, πρέπει να το πάρετε απόφαση, πρώτον ότι θα κουραστείτε λιγουλάκι γιατί, μεταξύ μας, είναι ένα φαγητό μπελάς – τρεις κατσαρόλες και ένα ταψί και μερικά άλλα ψιλολόγια για καθάρισμα, δεν είναι και μικρό πράγμα- και δεύτερον ότι θα βάλετε στη μπάντα τις λάιτ εκδοχές, τις δίαιτες, το μέτρημα θερμίδων και τα συναφή, διότι δίαιτα και παστίτσιο δεν συμβιβάζονται. Ή που θα το μαγειρέψεις όπως πρέπει, πλούσιο πλούσιο ή που μην το μαγειρεύεις καθόλου. Διότι θα το πω και αμαρτίαν ουκ έχω, το παστίτσιο είναι μεν μπελάς αλλά ωραίος μπελάς, γευστικά υπέροχος μπελάς, απολαυστικός μπελάς, μπελάς που λες μακάρι παναγίτσα μου να ήταν έτσι όλοι του κόσμου οι μπελάδες.

Παστίτσιο το τέλειο αλλά και το... θερμιδοφόρο - 31

Το παστίτσιο το… θερμιδοφόρο παίζει κι έναν μυστήριο, ανεξήγητο, συμβολικό ρόλο στη ζωή της Ελληνίδας. Αποτελεί, μάλλον λόγω της πολυπλοκότητά του και ένα τεστ, ας πούμε, αξιοσύνης, που αν δεν καταφέρεις και το περάσεις, μέχρι που και ο…. γάμος σου, πάει περίπατο. Αυτό το κατάλαβα προχθές όταν άκουσα χωρίς να το θέλω κάτι σκόρπιες κουβέντες από το κουτσομπολιό που είχε στηθεί στο απέναντι μπαλκόνι. «Τι λες Κούλα μου; Χώρισε η Λέτα; Εμ βέβαια πώς να μην χώριζε… Καλέ αυτή ούτε ένα παστίτσιο της προκοπής δεν ήξερε να κάνει. Είδε και απόειδε ο άνθρωπος και τη χώρισε».

Παστίτσιο το τέλειο αλλά και το... θερμιδοφόρο - 32

Και αν αυτά έπαθε η καημένη η Λέτα, δείτε τώρα τι παθαίνω εγώ όταν αποφασίζω να μαγειρέψω παστίτσιο. Τι συνειρμοί ανακαλούνται από τα βάθη του νου μου: Η σχέση της γιαγιάς μου Αθηνάς με το παστίτσιο ήταν από την πρώτη στιγμή της γνωριμίας τους εχθρικές. Το παστίτσιο ήρθε σχετικά αργά στην κουζίνα μας μαζί με τον μουσακά οπότε, η καημένη η γιαγιάκα μου, συνηθισμένη στην λιτή καθημερινότητά μας δεν μπορούσε να χωνέψει το γεγονός ότι τόσα πολλά υλικά μπορούν να ξοδευτούν για να μαγειρευτεί ένα μόνο φαγητό που το λένε παστίτσιο. Όταν λοιπόν η μαμά μου άρχισε να το μαγειρεύει αυτή αρνούνταν να υποκύψει στις προκλήσεις μια σπάταλης μαγειρικής. Ούτε καν το δοκίμαζε. Έβραζε το μακαρονάκι της, το ράντιζε με λίγο σκορδόλαδο, πάντα μετρημένο με το κουτάλι, έτριβε και λίγη κατσικίσια φετούλα, πετούσε και δυο τρία φυλλαράκια μυρωδάτο, φρεσκοκομμένο δυόσμο από το κηπάκι μας και όλα καλά όλα ωραία.

Παστίτσιο το τέλειο αλλά και το... θερμιδοφόρο - 30

Ώσπου στα 97 της όταν πια λόγω αδυναμίας εναπόθεσε την διατροφή της στα χέρια της μαμάς μου, οι άμυνές της έπεσαν, ενέδωσε, και παραδόθηκε ολοκληρωτικά στα θέλγητρα του παστίτσιου. «Πότε θα κάνεις εκείνη την παστίτσα;» τη ρωτούσε. «Το παστίτσιο γιαγιά, όχι η παστίτσα. Δεν είναι θηλυκό είναι ουδέτερο…» τη διορθώναμε εμείς αλλά εκείνη επέμενε: «Η παστίτσα, ξέρω εγώ τι λέω. Δεν μπορεί ένα τέτοιο φαγητό με τόσα πλούσια τα ελέη να είναι ουδέτερο. Θηλυκό είναι και θηλυκό του διαβόλου».

Παστίτσιο το τέλειο αλλά και το... θερμιδοφόρο - 34

Αυτό, λοιπόν, το διαβολικά νόστιμο παστίτσιο έφτιαξα σήμερα και το μοιράζομαι μαζί σας… Συνεχίστε την ανάγνωση Παστίτσιο το τέλειο αλλά και το… θερμιδοφόρο

Μουσακάς, ο υπέροχος, ο Ελληνικός (;;;)

Ο μουσακάς αναμφισβήτητα είναι ένα πιάτο πεντανόστιμο. Ένα πιάτο γιορτινό, ένα πιάτο που μπαίνει σε τραπέζι όπου χωράνε πολλοί. Κομματάκι, πολύπλοκο, κομματάκι δύσκολο, κομματάκι μπελαλίδικο, κομματάκι βαρύ και παχυντικό, είναι η αλήθεια, αλλά δε βαριέσαι. Άλλωστε, για όλους τους παραπάνω λόγους, δεν τον μαγειρεύουμε συχνά οπότε αξίζει το κόπο, μια στο τόσο, να τον απολαύσουμε και ας πάει και το παλιάμπελο που λένε. Για να είμαι ειλικρινής παλιά στο πατρικό μου σπίτι και σε όλα τα σπίτια του χωριού δηλαδή, δεν τον μαγειρεύαμε καθόλου γιατί, όσο και αν ακούγεται παράξενο, αγνοούσαμε εντελώς την ύπαρξή του. Η κουζίνα των ορεινών πληθυσμών, το έχω αναφέρει και σε άλλα σημειώματα, ήταν λιτή, σχεδόν δωρική,. Όσπρια, χόρτα άγρια, λαχανικά εποχής, γαλακτοκομικά και κρέας αραιά και πού, αυτά ήταν όλα και όλα. Τέτοια πλούσια πιάτα, μουσακάδες, παστίτσια, σουφλέδες και άλλα παρόμοια μπήκαν στη κουζίνα μας από τότε που οι γυναίκες του χωριού άρχισαν να παρακολουθούν μαθήματα μαγειρικής στο «σπίτι του παιδιού» που είχε ιδρύσει στο χωριό η βασίλισσα Φρειδερίκη.

Εκεί λοιπόν ανάμεσα στα άλλα, ομολογουμένως χρήσιμα, έμαθαν οι γυναίκες του χωριού να μαγειρεύουν και τον μουσακά . Ο μουσακάς, λοιπόν, μαζί με τη φέτα βέβαια, λόγω της νοστιμιάς του κατέληξε να είναι ο βασικός τουριστικός μας εκπρόσωπος, ειδικά στην κονσερβαρισμένη εκδοχή του φέιμους γκρικ μουζάκα . Υπάρχει όμως και η….. ανθελληνική αμφιβολία για την καταγωγή της σκούφιας του γιατί αν…. σκαλίσουμε λίγο το πιάτο θα βρούμε κάτω κάτω την πατάτα, που από το δημοτικό μαθαίναμε για εκείνο το λαϊκό μύθο με τον Καποδίστρια και τις κλεψιμαίικες νεοφερμένες πατάτες. Η ντομάτα όμως; Νοείται ελληνικό φαγητό χωρίς ντομάτα; Η βάση της μεσογειακής μας (sic) διατροφής; Και όμως, η ντομάτα μας ήρθε από την Αμερική αφού την ανακάλυψε εκείνος ο «καταραμένος» ο Κολόμβος.

Μουσακάς, ο υπέροχος, ο Ελληνικός (;;;) - Συνταγή - ηχωμαγειρέματα

Και η μελιτζάνα, από την Ινδία ξεκίνησε, κάπου στα χρόνια του Βυζαντίου έφτασε στα μέρη μας. Για να μην αναφερθούμε τέλος και στη λόγια φράγκικη μπεσαμέλ. Κοντολογίς, οι αρχαίοι έλληνες τα μόνα από τα συστατικά του μουσακά που γνώριζαν ήταν το κρέας, το κρεμμύδι και το σκόρδο . Εμείς όμως δεν θέλουμε να φιλοσοφίσουμε πάνω από ένα πιάτο μουσακά. Εμείς θέλουμε να τον φάμε. Οπότε Έλληνας η ξένος, ποσώς μας ενδιαφέρει. Εκείνο που τελικά κρατάμε είναι το «νόστιμος». Συνεχίστε την ανάγνωση Μουσακάς, ο υπέροχος, ο Ελληνικός (;;;)

Πιπεριές Γεμιστές (Γεμιστά της γιαγιάς Αθηνάς)

Όταν ακούτε τη λέξη γεμιστά, ποιο λαχανικό σας έρχεται στο νου; Φυσικά οι πιπεριές και μάλιστα οι κοντούλες και χοντρούλες με τη  μεγάλη άδεια κοιλίτσα, οι «μπούφκες όπως τις λέμε στο χωριό μου. Βέβαια δεν γεμίζουμε μόνο πιπεριές αλλά και ντομάτες, μελιτζάνες, κολοκυθάκια, κρεμμύδια, κολοκυθανθούς, αγκινάρες, πατάτες, κλπ.  Όμως, σε αυτήν την περίπτωση δεν λέμε απλά «γεμιστά» αλλά «ντομάτες γεμιστές» «κρεμμύδια γεμιστά», «μελιτζάνες γεμιστές», «αγκινάρες γεμιστές».

Τα γεμιστά, πιπεριές με κανά δυο ντομάτες ανάμεσα, είναι ένα πιάτο που «φωνάζει» ελληνικό καλοκαίρι.  Οι ντομάτες, κατ΄ εξοχήν καλοκαιρινή άφιξη, συν τις πιπεριές δικαιολογούν την αύρα θερινού φαγητού που συνοδεύει  αυτό το έξοχο φαγητό,  ενώ το ρύζι, το ελαιόλαδο, ο δυόσμος και ο μαϊντανός είναι τα τελείως απαραίτητα συστατικά τους. Τα γεμιστά, και εδώ δεν θέλω διαμαρτυρίες, δεν  είναι ελληνική πατέντα.  Θα τα συναντήσει κανείς σε όλες τις κουζίνες των χωρών της Μεσογείου και βέβαια, η γέμιση μαγειρεύεται  με πολλούς τρόπους και πολλά και διαφορετικά υλικά. Εκτός από το ρύζι, ο τραχανάς, το πληγούρι, η φέτα, η γαλέτα, ο κιμάς, ακόμα και θαλασσινά και μανιτάρια κ.λ.π. είναι υλικά με τα οποία μπορεί κανείς να γεμίσει τις πιπεριές και τις ντομάτες.

Τα γεμιστά της γιαγιάς Αθηνάς είναι  υπέροχα και εύκολα ακόμα και για τις πιο αρχάριες γιατί η σοφή γιαγιάκα μου απέφευγε τα πολύπλοκα, τα τσιγαριστά και τα βαριά γι αυτό και έζησε μέχρι τα 97, ακμαιότατη και υγιής.  Γίνονται ωραιότατα με τον κιμά αλλά είναι εξ’ ίσου νόστιμα και «ορφανά» με  σκέτο ρύζι.

Τι θα χρειαστείτε:

Για 12-14 πιπεριές μετρίου μεγέθους:

– Ρύζι καρολίνα  (υπολογίστε μια γεμάτη κουταλιά της σούπας  για κάθε πιπεριά)
– Περίπου 3οο γρ.  κιμάς μοσχαρίσιος
– 2 μέτρια ξερά κρεμμύδια
– 1 σκελίδα σκόρδο
– 1 κούπα ελαιόλαδο
– 4-5  ώριμες ντομάτες μεγάλες
– 1 κουτ. σουπ. ρίγανη
– 1 φλυτζ. τσαγ. μαϊντανό ψιλοκομμένο
– 2-3   κλαδάκια φρέσκο δυόσμο ή 1 κουταλάκι ξερό
– Αλάτι
– Κόκκινο και μαύρο πιπέρι
– Προαιρετικά 2-3 πατάτες

Πώς θα τις φτιάξετε:

Συνεχίστε την ανάγνωση Πιπεριές Γεμιστές (Γεμιστά της γιαγιάς Αθηνάς)

Μελιτζάνες Παπουτσάκια

Η μελιτζάνα φίλες μου είναι της κουζίνας η εξωτική καλλονή. Μια καλλονή από λουστρίνι μωβ, του πανσέ, της βιολέτας, της παπικής μελάνης, μωβ του πένθους και ακόμη πιο εντατικά βαθύχρωμη σχεδόν μαύρη. Και άσπρη, με μια χλωμάδα  ρομαντική. Στο μάτι και στο στόμα οι μελιτζάνες είναι κούκλες. Οι καχύποπτοι της δυτική κουζίνας όμως,  άργησαν να ενδώσουν στα κάλλη της, Τόσο δε, τους ταράζει το άγνωστο που βάφτισαν τη μελιτζάνα malum insanum = το μήλο της τρέλας.

Στη Ινδία και στην Κίνα,  ήταν γνωστή εκατοντάδες χρόνια πριν να γεννηθεί ο Χριστός. Οι πρώτοι που την καλλιέργησαν στη γηραιά ήπειρο, ήταν οι γείτονες  Ιταλοί, αλλά στους κήπους, σαν καλλωπιστικό φυτό. Βλέπετε, η πικρή της γεύση τους απέτρεπε να την εντάξουν στο διαιτολόγιό τους.  Μόλις το 18ο αιώνα άρχισαν  να την μαγειρεύουν και από τότε, έγινε ένα από τα πιο αγαπημένα καλοκαιρινά φαγητά.

Εν τω μεταξύ, εκατοντάδες ποικιλίες μελιτζάνας έχουν προκύψει. Κάποιες από αυτές εξακολουθούν να διατηρούν την πικρίλα της… προγιαγιάς τους, γι’ αυτό και πριν μαγειρευτούν, πρέπει να μείνουν με το αλάτι για δυο τρεις ώρες για να την αποδεσμεύσουν. Οι περισσότερες ποικιλίες σήμερα δίνουν καρπούς γλυκούς  και δε χρειάζονται τη διαδικασία του ξεπικρίσματος. Όπως και να έχει, η μελιτζάνα κατέληξε να θεωρείται  αναπόσπαστο κομμάτι της μεσογειακής κουζίνας. Μαγειρεύεται με χίλιους δυο τρόπους. Μέχρι και στη ζαχαροπλαστική φιγουράρει και κάνει αισθητή την παρουσία της ως «γλυκό μελιτζανάκι».  Η μελιτζάνα εκτός από την πλούσια γεύση  –  « χαβιάρι των φτωχών» την αποκαλούν οι εβραίοι  – διαθέτει  απαράμιλλη νοστιμιά. Συμπεριφέρεται σαν τις έξυπνες εκείνες γυναίκες, που έχουν επίγνωση της γοητείας τους. Αφήνουν τη σάρκα τους να λιώσει και  παραδίδονται προσδίδοντας αξία σε οτιδήποτε τις συνοδεύει , νόστιμο, άνοστο, πικάντικο: κρέας, τυριά, αβγά, ψάρια.

Γαργαλάει τον ουρανίσκο και προσφέρει τους θησαυρούς που κλείνει μέσα στο γλυκό καρπό της: βιταμίνη C , Β3 , ασβέστιο, κάλιο , μαγνήσιο, σίδηρο, φώσφορο και μια ισχυρή αντιοξειδωτική ουσία την nasunin.  Τρώγοντάς την,  λειτουργεί καλύτερα  ο εγκέφαλος, η καρδιά, το έντερο, διεγείρεται η λειτουργία του συκωτιού και των νεφρών. Τέλος, σας αποκαλύπτω  και ένα μυστικό της γιαγιά μου, η οποία με τα ξεραμένα  κοτσάνια και τα φύλλα της μελιτζανιάς, έφτιαχνε μια σκόνη, κάτι σαν πούδρα που βοηθούσε στην θεραπεία των αιμορροΐδων. Αυτά τα ολίγα για τη  μελιτζάνα, την κυρία της κουζίνας με τα μωβ. Πάμε τώρα να μαγειρέψουμε τα… γοβάκια της! Συνεχίστε την ανάγνωση Μελιτζάνες Παπουτσάκια

Κανελόνια Σπέσιαλ

Μμμμμ… Κανελόνια με πλούσια κρέμα… θα γλύφετε και το πιάτο!

Τα κανελόνια είναι ίσως  μία από τις πρώτες μορφές ζυμαρικών που σκέφτηκαν οι άνθρωποι. Ήδη από τις  μακρινές εποχές παρασκεύαζαν μια ζύμη  από ένα μείγμα νερού σιταριού και αλατιού.  Άπλωναν  τη φρέσκια ζύμη σε φύλλο και μετά την έκοβαν σε ορθογώνιο σχήμα. Στη συνέχεια  για να γεμίσει, την έκαναν ρολό και την έψηναν. Ως εκ τούτου τα κανελόνια μπορεί να πει κανείς ότι ανήκουν στα γεμιστά ζυμαρικά.

Μπορούν επίσης  να χαρακτηριστούν και ως μια  διαφορετική εκδοχή του παστίτσιου. Όμως  τα κανελόνια  έχουν τη δική τους μοναδική γεύση που τα κάνει ξεχωριστά και αγαπημένα. Παρέα με μια σαλάτα σαλάτα εποχής είναι και ένα πρώτης τάξεως νόστιμο ελαφρύ χορταστικό κυρίως πιάτο. Έτσι, δε όπως τα μαγειρεύω εγώ με την απλή, απλούστατη αλλά πλούσια κρεμώδη μπεσαμέλ , τα τυριά και την εύκολη  αλλά υπέροχη σάλτσα ντομάτας είμαι σίγουρη ότι  θα τα λατρέψετε!

ΥΛΙΚΑ:

  • Μια συσκευασία κανελόνια ( 25 κομμάτια)

Υλικά για την εύκολη σάλτσα ντομάτας:

  • 1 μέτριο κρεμμύδι
  • 1 σκελίδα σκόρδο
  • 2 κουτιά ντοματάκια ή κονκασέ
  • ½ φλ. Καφέ ελαιόλαδο1 κοφτή κουτ.γλυκ. ζάχαρη
  • Αλάτι πιπέρι

Υλικά για τη γέμιση του κιμά:

  • ½ κιλ. κιμά
  • ¾  φλυτ. καφέ ελαιόλαδο
  • 1 κρεμμύδι μέτριο
  • 2 κουτ. σουπ. ντοματοπελτέ
  • 1 καρότο τριμμένο
  • 2-3 μανιτάρια ψιλοκομμένα
  • ½  κρασοπότηρο κρασί κόκκινο
  • 1 φύλλο δάφνης
  • Αλάτι και πιπέρι κατά βούληση

Υλικά για την εύκολη μπεσαμέλ:

  • 1 λιτρο γάλα
  • 4 κ. σουπ. Κορν φλάουρ
  • 2 κ. σούπ. Βούτυρο
  • Μια πρέζα μοσχοκάρυδο
  • 1 αυγό (προαιρετικά)
  • 1 φλυτ. τσαγιού τριμμένη κεφαλογραβιέρα ή άλλο τυρί που λιώνει
  • αλάτι

ΕΚΤΕΛΕΣΗ:

Συνεχίστε την ανάγνωση Κανελόνια Σπέσιαλ

Κολοκυθάκια Γεμιστά στη Κατσαρόλα

Το καλοκαίρι φίλες μου έχει τις δικές του γεύσεις, τις δικές του μυρουδιές. Ερεθίζει τα πιο αρχέγονα αισθητήρια. Σ’ εμάς τους μεγαλωμένους στην ύπαιθρο, που σκαλίσαμε κάποτε το χώμα, που βυθίσαμε σ’ αυτό σπόρους γόνιμους, που το μυρίσαμε και το  ποτίσαμε, ανακαλεί ολοζώντανους κήπους παιδικής ηλικίας, ξεχασμένους -θαρρείς- παραδείσους, και όλα τα φέρνει πάλι μπροστά. Σαν αστραπή, σαν πυροτέχνημα, σαν φως. Φως αναλυμένο, όμοιο μ’  αυτό που περνάει μέσα από μια σταγόνα βροχής, και ξεχύνεται  στα εκτυφλωτικά χρώματα του ουράνιου τόξου.

Σκέφτομαι λοιπόν , μια και σήμερα θα  μαγειρέψουμε κολοκυθάκια, δεν θα υπήρχε λόγος να μιλάω γι’ αυτά,  αν δεν είχα ζήσει εκείνα τα παιδικά καλοκαίρια, να τα βλέπω, να παίζουν κρυφτό με το φλογερό ήλιο, κάτω από τα πλατιά φύλλα της μάνας τους, να τα παίρνει η ζέστη , να τα μεγαλώνει από τη μια στιγμή στην άλλη και μετά  να τα μαζεύω, με δέρμα ανοιχτοπράσινο, δέρμα στιλπνό. Να τα μαζεύω στο πανέρι μωρά κι ολάνθιστα, γιατί όπως έλεγε η γιαγιά μου: « Μάζεψέ τα ζωντανά, με τον ανθό. Το κολοκυθάκι χωρίς ανθό δε λέει!».

Η αλήθεια είναι πως, ο όποιος μύθος, φήμη ή γοητεία των κολοκυθιών, σ’ αυτόν τον κιτρινοπορτοκαλί ανθό οφείλεται. Σ’ αυτόν το λαμπερό και αυθάδη ανθό, που σε κοιτάει ολάνοιχτος, σαν κάτι μυστικό να έχει εκραγεί μέσα του και του χάρισε σχήμα, και χρώματα και μυρουδιές. Σ’ αυτόν τον ανθό, η γιαγιά μου, γνωστή για τις μαγειρικές της ικανότητες, φέρονταν τρυφερά, καθώς ξεδίπλωνε με ευγένεια περισσή, τα βελουδένια πέταλα, ξερίζωνε του στήμονες και το παραγέμιζε με ρύζια κιμάδες, μυρωδάτους δυόσμους, άνηθους  και μπαχαρικά.

Δεν πιστεύω όμως να υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει λιγουρευτεί, μια τηγανιά ροδοτηγανισμένα,  κολοκυθένια μπαστουνάκια, περασμένα πρώτα από το αλεύρι. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει άνθρωπος που να μην υπέκυψε στον πειρασμό να δοκιμάσει  χρυσές κολοκυθένιες ροδέλες, με τη συνοδεία γιαουρτιού, αρωματισμένου με  σκόρδο και ψιλοκομμένο δυόσμο ή  γεμιστά κολοκυθάκια περιχυμένα με βελούδινη σάλτσα αυγολέμονου.  Όμως μια και τα τηγανιτά δεν θέλουν και πολλά- πολλά για να τα καταφέρει κανείς σήμερα ετοιμαστείτε για γεμιστά κολοκυθάκια αυγολέμονο στην κατσαρόλα… Συνεχίστε την ανάγνωση Κολοκυθάκια Γεμιστά στη Κατσαρόλα

Χυλοπίτες με κεφτέδες στο φούρνο

«Κόρες», φίλες μου, όπως έχουμε πει είναι οι χυλοπίτες. «Κόρες με κεφτέδες» είναι παραδοσιακό φαγητό που το μαγείρευαν κυρίως οι ««ντόπιοι» πληθυσμοί  στην περιοχή της Φλώρινας και στη λεκάνη του Αμυνταίου. Το πρωτοέφαγα μαγειρεμένο από τα χεράκια της πεθεράς μου που είναι εξαιρετική μαγείρισσα  και από  τότε, το  έχω εντάξει  μαζί με  πολλά άλλα παραδοσιακά «ντόπια»  φαγητά  και στη δική  μου  κουζίνα. Είναι  κάτι σαν γιουβέτσι με χυλοπίτες νόστιμο, εύκολο, γρήγορο  και χορταστικό.

Οι Βλάχοι και οι Αρβανίτες  μαγειρεύουν τις χυλοπίτες με διαφορετικό τρόπο. Τις βράζουν απλά σε νερό με λίγο αλάτι. Αφού βράσουν τις περιχύνουν με φρέσκο ροδοκοκκινισμένο βούτυρο και πασπαλίζουν με άφθονο τυρί.  Ένας τρόπος μαγειρέματος που διαρκεί 10’ λεπτά περίπου. Σε κάποιες περιοχές στο νερό που βράζουν τις χυλοπίτες προσθέτουν και γάλα. Στη Λευκάδα  έφαγα χυλοπίτες μαγειρεμένες με κόκορα αλανιάρη  και έγλυφα και τα δάχτυλά μου.  Κάθε τόπος και ένας τρόπος  φίλες μου. Για τις « κόρες με κεφτέδες» θα χρειαστείτε… Συνεχίστε την ανάγνωση Χυλοπίτες με κεφτέδες στο φούρνο

Γιουβαρλάκια Αυγολέμονο

Τα γιουβαρλάκια είναι ένα φαγητό εύκολο νόστιμο υγιεινό και συνήθως αρέσει σε όλους, ακόμα και στα παιδιά. Προσωπικά δεν είχα και την καλύτερη σχέση με αυτό το φαγητό, γιατί οι εμπειρίες μου ήταν σχεδόν… τραυματικές. Το … κακό συνέβη όταν μαθήτρια του γυμνασίου είχα κατέβει στη Φλώρινα από το χωριό για να φοιτήσω στο γυμνάσιο . Νοικιάζαμε με τη φίλη μου την Αννέτα ένα δωματιάκι – ο Θεός να το κάνει- που έμπαζε από παντού. Τότε, όλα τα παιδιά που είχαν κατέβει από τα χωριά στην πόλη για να σπουδάσουν, πάνω κάτω στις ίδιες συνθήκες ζούσαν. Νοίκιαζαν μικρές καμαρούλες και έμεναν δυο – δυο , τρεις –τρεις, για να μοιράζονται το ενοίκιο. Φτώχια καταραμένη!

Τρώγαμε τότε σε κέντρα της πρόνοιας, που ονομάζονταν «κέντρα νεότητος». Ήμουν θυμάμαι, λιγόφαγη, ψηλή και αδύνατη σαν κλαράκι. Εκεί για πρώτη φορά με πίεσαν να αδειάσω ένα ολόκληρο πιάτο γιουβαρλάκια . Από τότε τα μίσησα . Ούτε τη μυρουδιά τους δεν άντεχα. Σε αντίθεση με τη φίλη μου την Αννέτα που τρελαίνονταν για το συγκεκριμένο φαγητό . Φροντίζαμε λοιπόν να καθόμαστε δίπλα –δίπλα στη τραπεζαρία και άδειαζε και το δικό μου πιάτο.

Τα χρόνια πέρασαν . Κάποια στιγμή παντρεμένη πια με παιδιά, δοκίμασα τη συνταγή που σας προτείνω σήμερα, στο σπίτι μιας φίλης και κουμπάρας και ξετρελάθηκα. Από τότε τα μαγειρεύω συχνά και τα απολαμβάνουμε όλοι! Συνεχίστε την ανάγνωση Γιουβαρλάκια Αυγολέμονο