Μαρμελάδα Σύκο… η Ερωτική!

ΕΧΕΤΕ ΠΟΤΕ σταθεί μπροστά από συκιά μήνα Αύγουστο; Αν ναι, απλά σκεφτείτε ότι η εικόνα που έχε­τε μπροστά σας εμπεριέχει χιλιάδες αναγωγές στην αρχαιότητα και στον ελληνικό πολιτισμό… Η συκιά είναι είναι ένα δέντρο με ιστορία χιλιάδων ετών μιας και είναι το πρώτο δένδρο που αναφέρεται στη Βί­βλο. Είναι γνωστή ακόμα από την δημιουργία του κόσμου αφού οι πρωτόπλαστοι Αδάμ και η Εύα μετά το προπατορικό αμάρτημα εφόρεσαν τα πλατιά φύλλα συκής σαν το πρώτο ένδυμα. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, που και ο Ιούδας σε συκιά κρεμάστηκε.

Μαρμελάδα σύκο - πρωτόπλαστοι - φύλλο συκής

Σκληρό δένδρο η συκιά, σαν πολεμιστής. Λέγεται ότι είναι η γήινη μορ­φή του Τιτά­να, του Συκέα, που όταν οι σύντροφοί του ηττήθηκαν από τους συμμάχους του Δία ήταν ο μόνος που κατόρθω­σε να ανέβει στη γη από τα Τάρταρα αλλά έγινε δένδρο, η γνωστή μας συκιά. Άλλη ιστορία αναφέρει ότι ο Διόνυσος και ο Πρίαπος είχαν ως αγαπημένο δένδρο τη συκιά. Μια άλλη πάλι λέει ότι η Δήμητρα ήταν αυτή που χάρισε τη συκιά στους Αθηναίους όταν περνούσε περίοδο πένθους λόγω της αρπαγής της Περσεφόνης από τον Πλούτωνα.

Μαρμελάδα συκαλάκι - 20

Στην Αθήνα, πάντως, το σύκο εθεωρείτο όχι μόνο ιερό αλλά και πολύτιμο για την υγεία φρούτο, αφού όπως αναφέρεται σε πηγές, οι Πελταστές που ήταν στρατιώτες με ελαφρύ οπλισμό, όταν περπατούσαν 10-15 παρασάγγες την ημέρα (1 παρασάγγης =5,5 χιλιόμε­τρα) κουβαλούσαν, μαζί με την ασπίδα, την περικεφαλαία και το δόρυ, οπωσδήποτε αποξηραμένα σύκα μαζί τους…

Μαρμελάδα συκαλάκι - 35

Το σύκο, να ξέρετε, είναι ένα φρούτο γεμάτο συμβολισμούς. Αυτή η μικρή πρασινωπή ή μαβιά φουσκίτσα είναι γεμάτη μικροσκοπικούς σπόρους που συμβολίζουν τη γονιμότητα και την ευημερία, την ενότητα και τη γνώση. Γονιμότητα επίσης συμβολίζει και το λευκό γαλακτώδες υγρό που στάζει από τον κορμό της συκιάς και που παραπέμπει, λέει, τόσο στο ανδρικό σπέρμα όσο και στο μητρικό γάλα.

Μαρμελάδα συκαλάκι - 33

Το σύκο από τον Όμηρο και τους προελληνικούς χρόνους είχε κεντρικό ρόλο στη διατροφή των αρχαίων Ελλήνων. Μάλιστα τάιζαν ορισμένα ζώα (χήνες και χοίρους) αποκλειστικά με σύκα προκειμένου να νοστιμίσουν το συκώτι τους. Αυτό το εκλεκτό έδεσμα ονομαζόταν «συκωτόν ήπαρ» και ήταν ανάλογο του σημερινού γαλλικού φουαγκρά. Από το σύκο λοιπόν προέρχεται και η λέξη συκώτι (βλ. Σαραντάκος). Έτσι λοιπόν αν θέλετε να «νοστιμίσετε το συκώτι σας» που ίσως το ταλαιπωρήσατε το προηγούμενο βράδυ με το κατιτίς παραπάνω που ήπιατε, φτιάξτε ένα γενναίο πρωινό που θα περιέχει απαραιτήτως αυτήν την λαμπερή μαρμελάδα σύκο.

Μαρμελάδα συκαλάκι - 22

Αλλά και για το εμπόριο τα σύκα στην αρχαία Αθήνα ήταν υπερπολύτιμα και ως εκ τούτου απαγορευόταν με ειδικό νό­μο η εξαγωγή των σύκων από την Αθήνα. Κατά τον Πλούταρχο, όπως αναφέρεται στο λεξικό Μπαμπινιώτη, συκοφάντης ήταν αυτός που κατήγγειλε τους παράνομους εξαγωγείς σύκων, αλλά η απλούστερη εξήγηση φαίνεσαι και λογικότερη, δηλαδή συκοφάντης ήταν αυτός που καταδεί­κνυε κάποιον που είχε κλέψει και κρύψει σύκα κάτω από τα ρούχα του, άρα αυτός που κατήγγειλε μικροκλοπές.

Μαρμελάδα συκαλάκι - 28

«Σύκον χειμώνος αιτώ» έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι και αναφέρονταν σε αυτούς που ζητούσαν πράγματα εκτός εποχής, και γενικά είχαν άκαιρες επιθυμίες. Γιατί το σύκο ως γνωστόν είναι αποκλειστικά καλοκαιρινό φρούτο και μέχρι σήμερα κανείς δεν έχει καταφέρει τεχνολογικά (ευτυχώς) να το ανατρέψει αυτό. Αυτό όμως που ανατρέψαμε και με μεγάλη επιτυχία μάλιστα είναι τη δυνατότητα να νιώθουμε στο καταχείμωνο την καλοκαιρινή γλύκα του μέσα από το γλυκό συκαλάκι και τη λαμπερή μαρμελάδα σύκο. Χρόνια τώρα εκεί στα τέλη Αυγούστου ετοιμάζω μαρμελάδα σύκο για να γεμίζω με καλοκαιρινό φως τα συννεφιασμένα χειμωνιάτικα πρωϊνά μας.

Μαρμελάδα συκαλάκι - 24

Μη διστάσετε να την φτιάξετε γιατί είναι μια από τις ευκολότερες μαρμελάδες και με σίγουρη επιτυχία. Και καθώς τη φτιάχνετε να σκέφτεστε πως αποταμιεύετε λίγο καλοκαίρι για τις μουντές χειμωνιάτικες μέρες και σε κάθε μπουκιά απλωμένη στο ψωμί σας θα θυμάστε τις Αυγουστιάτικες διακοπές σας και, γιατί όχι, κάτι έντονα ερωτικό που συνέβη σ’ αυτές…

Μαρμελάδα συκαλάκι - 34 Συνεχίστε την ανάγνωση Μαρμελάδα Σύκο… η Ερωτική!

Λαμπερή, γλυκόξινη μαρμελάδα κορόμπουλο

«Έχει πλούτο μεγάλο η φύση και σου τον προσφέρει χωρίς να σου ζητάει τίποτα. Δε θα σ’ αφήσει ποτέ να πεινάσεις. Πώς νομίζεις ότι επιζήσαμε στα μαύρα χρόνια της κατοχής; Μα μια τσουκνίδα από εδώ, μα ένα αγριόχορτο από εκεί, μα ένα βολβό από παραπέρα, όλο και κάτι θα βρίσκαμε να βάλουμε στο τσουκάλι. Δόξα σοι κύριε το μεγαλείο σου και τη σοφία σου! Άσε τα φρούτα… γεμάτος ο τόπος… αρκεί να απλώσεις το χέρι σου και να τα μαζέψεις…».

Μαρμελάδα κορόμπουλο - 34

Αυτά μας έλεγε συχνά πυκνά και με κάθε ευκαιρία η γιαγιά Αθηνά και αυτά σκεφτόμουν καθώς γέμιζα το καλάθι με ώριμα ζουμερά χρυσοκίτρινα αγριοκορόμπουλα. Παραδίπλα μου έγνεφε μια άλλη κορομπουλιά και με προέτρεπε να μην αγνοήσω και τα δικά της τα κατακκοκινα στο χρώμα του ρουμπινιού. Τα δέντρα είχαν τα κλαδιά τους χαμηλωμένα από το βάρος των καρπών, και έτσι καθώς αργοσάλευαν από το φύσημα του αγέρα ήταν σαν να με προέτρεπαν να τα απαλλάξω από το βαρύ αλλά πολύτιμο φορτίο που κουβαλούσαν.

Μαρμελάδα κορόμπουλο - 4Μαρμελάδα κορόμπουλο - 1Μαρμελάδα κορόμπουλο - 3

Είναι να απορεί κανείς πώς αυτά τα αγριόδεντρα επιβιώνουν χωρίς καμιά φροντίδα και φυτρώνουν και μεγαλώνουν και ανθίζουν και σου προσφέρουν τους καρπούς, πολύτιμους και αγνούς, χωρίς καμιά ανταμοιβή. Θυμάμαι τέτοια εποχή τη γιαγιά που εξορμούσε στις εξοχές με έναν υφαντό τορβά στον ώμο, προς άγραν αγριοκορόμπουλων. Ξωπίσω της κι εμείς σαν τα μανάρια και αυτή να μας δείχνει και να μας μιλά, πότε για το ένα και πότε για το άλλο, και να μας διδάσκει σαν έμπειρη δασκάλα. Και όταν ο τορβάς ξεχείλιζε, γυρίζαμε χορτάτες με τις κοιλιές πρησμένες και τη γιαγιά να ξεκαρδίζεται: «Σας το είπα, δε σας το είπα, να τα τρώτε με ρέγουλα;».

Μαρμελάδα κορόμπουλο - 2

Μετά τα χάραζε σταυρωτά, τα άπλωνε σε μεγάλα ταψιά και τα παρέδιδε στον καυτό αυγουστιάτικο ήλιο, να τα στεγνώσει καλά-καλά. Το ίδιο έκανε και με τα αγριόγκορτσα, τα μήλα και τα αγριοδαμάσκηνα. Και όταν πλάκωνε βαρύς ο χειμώνας και η φύση γύρω έπεφτε σε λήθαργο βαθύ, αυτά τα πολύτιμα ξερά φρούτα ήταν το κολατσιό μας για το σχολείο. Με αυτά έφτιαχνε υπέροχες κομπόστες και μερικές φορές τα πρόσθετε και στα λαδερά φαγητά. Το πράσο για παράδειγμα της γιαγιάς Αθηνάς ήταν ονομαστό και νομίζω ότι την ιδιαίτερη γεύση του την όφειλε στα κορόμπουλα που πρόσθετε.

Μαρμελάδα κορόμπουλο - 21

Τούτη την εποχή, αν απομακρυνθείτε λίγο έξω από την πόλη, όλο και κάποια αγριοκορομπουλιά θα συναντήσετε να σας κάνει σινιάλο για να δοκιμάσετε τους καρπούς της. Άλλοτε κατακόκκινοι, άλλοτε χρυσοκίτρινοι, άλλοτε σε βαθύ μπορντώ, οι καρποί της κορομπουλιάς είναι ένα πολύτιμο δώρο της φύσης. Ενδώστε στο κάλεσμά της (ιδίως όσοι έχετε προβληματάκια με το εντεράκι σας) και δε θα μετανιώσετε… Σήμερα θα φτιάξουμε λαμπερή, γλυκόξινη μαρμελάδα κορόμπουλο σε δυο εκδοχές. Χρυσοκίτρινη και Κατακόκκινη. Αν σας αρέσουν οι μαρμελάδες δείτε και τις συνταγές για μαρμελάδα βερίκοκο, μαρμελάδα φράουλα και μαρμελάδα ροδάκινο. Συνεχίστε την ανάγνωση Λαμπερή, γλυκόξινη μαρμελάδα κορόμπουλο

Τρυφερά λαδερά φασολάκια

Όπως και να το κάνουμε, φίλες μου τα λαδερά φαγητά , είναι η καρδιά της δικής μας, ελληνικής, σπιτίσιας, αγαπημένης κουζίνας. Μυρίζουν καλοκαίρι. Οι κλασσικές συνταγές λαδερών με τα φασολάκια, τα κολοκυθάκια, τις μπάμιες, τα γεμιστά, τα ντολμαδάκια, θα έπρεπε κατά τη γνώμη μου να βρίσκονται στην Βίβλο της Παγκόσμιας Κουζίνας γραμμένες με χρυσά γράμματα, γιατί περιέχουν εκείνη την  παραδοσιακή μαγειρική  σοφία που που παίρνει το ταπεινό υλικό και φτιάχνει το λιτό πλην όμως τέλειο  φαγάκι με την αρμονία των υλικών και το ανώτερο γευστικό τους αποτέλεσμα.

Τρυφερά φασολάκια λαδερά - 21

Κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα εδώ δεν υπάρχουν, παρά μόνο τα αυτονόητα, τουτέστιν: ολόφρεσκα λαχανικά, εξαιρετικό ελαιόλαδο και σερβίρισμα σε θερμοκρασία δωματίου.  Θυμάμαι την γιαγιά Αθηνά που μου έλεγε: «Μη τυχόν και δεν τα μαγειρέψεις αμέσως, θα στενοχωρηθώ»  και χώνονταν  ανάμεσα στις  πυκνές φασολιές για να μου μαζέψει φρέσκα φασολάκια και  καθώς μάζευε  μου έδινε και τις σχετικές οδηγίες. « Είναι πολύ τρυφερά, να δες» και έσπαζε ανάμεσά στα ροζιασμένα της δάχτυλα ένα φασολάκι. «Τέτοια φασολάκια δεν υπάρχουν κορίτσι μου. Είναι βραστερά, σκέτο βούτυρο, δεν έχουν κλωστές,  κόψε μόνο τις άκρες  τους. Μόνο κοίτα μην τα πνίξεις στο νερό και την ντομάτα. Τα φασολάκια αυτό που θέλουν είναι μπόλικο λαδάκι, κατάλαβες…»

Τρυφερά φασολάκια λαδερά - 17

Και βέβαια κατάλαβα γιαγιάκα και αυτό έκανα τότε και αυτό εξακολουθώ να κάνω και τώρα που έχω το δικό μου περιβολάκι και μαζεύω τα δικά μου τρυφερά φασολάκια. Ειρήσθω εν παρόδω  τα φασολάκια μου  είναι απόγονοι εκείνων των φασολακίων της γιαγιάς Αθηνάς, μιας και εξακολουθώ να φυτεύω τον ίδιο εκείνο παλιό σπόρο  κάθε χρόνο.   Τα μαγειρεύω αμέσως μετά το μάζεμα και τώρα το καλοκαίρι, απαραιτήτως μια φορά την εβδομάδα, γιατί σας βεβαιώνω πως δεν υπάρχει τίποτα πιο νόστιμο από το  φρέσκο προϊόν του κήπου και του κόπου σου. Και επειδή οι φασολιές μου είναι πολύ καρπερές και γεννοβολάνε ασταμάτητα φροντίζω να προμηθεύω γνωστούς και φίλους αλλά και να τα καταψύχω για να μπορώ να τα απολαμβάνω και μέσα στην βαρυχειμωνιά.

Τρυφερά φασολάκια λαδερά - 20

Η συνταγή είναι παραδοσιακή  και εύκολη τόσο, που απ’ τη πολύ ευκολία δεν της δίνουμε την δέουσα σημασία την παραμελούμε και συχνά βγαίνει κάπως υποδεέστερη της ιδανικής. Θα σας πάρει 15 λεπτά να καθαρίσετε τα φασολάκια και να  προετοιμάσετε τα υλικά και άλλα 45’ για το μαγείρεμα.  Όμως πρέπει να είστε από πάνω, μέχρι και το σοτάρισμα των φασολακίων και να ελέγχεται συχνά την πορεία του μαγειρέματος μια και το νερό που θα χρησιμοποιήσετε είναι ελάχιστο  και θέλει προσοχή. Το πόσο βρασμένα τα  θέλει ο καθένας τα φασολάκια του είναι υποκειμενικό. Εγώ τα θέλω  καλοβρασμένα αλλά ξέρω πολλούς που τα προτιμούν «αλ ντέντε»…

Τρυφερά φασολάκια λαδερά - 19 Συνεχίστε την ανάγνωση Τρυφερά λαδερά φασολάκια

Αρακάς ο λαδερός! Ένας… φίλος στο πιάτο μας

Η πριγκίπισσα έφτασε το βράδυ στο παλάτι. Είχε χάσει τη συνοδεία της μέσα στην καταιγίδα που άρχισε ξαφνικά. Ζήτησε να την φιλοξενήσουν.
«Είμαι πριγκίπισσα» είπε.
« Αληθινή πριγκίπισσα;».
«Ναι!» απάντησε αυτή.
Η βασίλισσα δεν την πίστεψε, όμως για να σιγουρευτεί, κάλεσε τις καμαριέρες και τους είπε:
«Θα βάλετε τα πιο χοντρά μας στρώματα στο κρεβάτι και από πάνω τα πιο μαλακά παπλώματα. Κάτω, κάτω, θα βάλετε αυτό το μπιζέλι»…
Και έβγαλε από το κομψό τσαντάκι της ένα καταπράσινο ξερό μπιζέλι και τους το έδωσε. Αυτές έκαναν όπως τους είπε η βασίλισσα και ετοίμασαν το δωμάτιο για την πριγκίπισσα.

Η πριγκίπισσα έκανε μπάνιο, έφαγε με όρεξη την πεντανόστιμη μπιζελόσουπα μαζί με το βασιλιά, τη βασίλισσα και το μονάκριβο γιο τους, τον νεαρό όμορφο πρίγκιπα. Μετά κουρασμένη έπεσε να κοιμηθεί . Κοιμήθηκε χαμογελαστή και ονειρεύτηκε μια βροχή από μπιζέλια…

Αρακάς Λαδερός - 22

Το παραπάνω είναι ένα απόσπασμα από το αγαπημένο παραμύθι του Χαν Κρίστιαν Άντερσεν. Όταν το διάβαζα μικρή με καταλάμβανε μια ειρωνική διάθεση απέναντι στην κακομαθημένη πριγκίπισσα που ακόμα και ένα τόσο δα μπιζελάκι, τοποθετημένο κάτω από μια ντουζίνα στρώματα ήταν ικανό να την ενοχλήσει τόσο ώστε να χάσει τον ύπνο της… Ωστόσο καθόλου δεν την ενόχλησε όταν κάθισε και γεύτηκε την πεντανόστιμη μπζελόσουπα. Ίσως γιατί είχε δίπλα της το πεντάμορφο βασιλόπουλο. Πάντα, ακόμα και στα παραμύθια, μια καλή παρέα γίνεται αιτία να βλέπουμε τα πράγματα με άλλο μάτι.

Ο αρακάς είναι όσπριο και όχι λαχανικό όπως νομίζουν οι περισσότεροι και αν σας μπερδεύει το διπλό όνομα αρακάς-μπιζέλι, ξεκαθαρίζω ότι πρόκειται για το ίδιο πράγμα, μόνο που μπιζέλι συνήθως αποκαλούμε το αποξηραμένο φασολάκι της μπιζελιάς ενώ αρακά το φρέσκο. Όμως οι… αμφιβολίες για τον αρακά σταματούν εδώ καθότι δεν νομίζω να υπάρχει κανείς που να αμφιβάλλει για τις γευστικές του ιδιότητες και κυρίως για τη μεγάλη θρεπτική αξία του, που τον κάνουν πραγματικό φίλο του οργανισμού μας. Έναν πραγματικά καλό φίλο στο πιάτο μας. Είναι σπουδαία πηγή βιταμίνης Α, Β1 και C. Οι φλούδες του αρακά είναι πλούσιες σε χλωροφύλλη, σίδηρο και ουσίες που ρυθμίζουν το ασβέστιο. Ο αρακάς είναι ελαφρά διουρητικός. Ανακουφίζει από τους πόνους του έλκους στομάχου, γιατί συμβάλλει στην εξουδετέρωση των γαστρικών υγρών. Στην ομοιοπαθητική χρησιμοποιούν ένα βάμμα από ώριμους σπόρους κατά των ασθενειών του νωτιαίου μυελού, της σπαστικής παραλύσεως, της μυελίτιδος και της κατά πλάκας σκλήρυνσης.

Ο αρακάς σαν φυτό δεν αγαπάει τη ζέστη. Αντέχει και ευδοκιμεί στο κρύο. Η συγκομιδή του γίνεται την άνοιξη . Τότε εμφανίζεται στις λαϊκές υπέροχος με λαμπερό χλωροπράσινο χρώμα. Ο φρέσκος αρακάς εξωτερικά μοιάζει με φρέσκο φασολάκι και στο εσωτερικό του έχει τουλάχιστον πέντε ολοστρόγγυλους σπόρους Οι πράσινες μπίλιες που κρύβονται μέσα στα τρυφερά φασολάκια τους μεταμορφώνονται σε υπέροχα πιάτα με ανοιξιάτικα αρώματα. Τον φρέσκο αρακά όταν είναι στην εποχή του και δεν τον χάνουμε με τίποτα. Ακόμα κι αν μας κουράζει η διαδικασία του καθαρίσματος. Είναι γλυκός, τρυφερός, ευκολόβραστος. Όμως είναι πάρα πολύ σύντομη η εποχή καρποφορίας του (2-3 εβδομάδες) και καλά-καλά δεν προλαβαίνουμε να τον φάμε φρέσκο. Έτσι αναγκαζόμαστε να καταφύγουμε στη λύση του κατεψυγμένου που είναι επίσης νόστιμος και φθηνότερος. Ο αρακάς ταιριάζει πολύ με τον άνηθο, το δυόσμο, και τα καρότα. Και όταν μαγειρεύονται μαζί, κάνουν ένα από τα πιο ωραία λαδερά φαγητά της ελληνικής κουζίνας…

Τι θα χρειαστείτε:

– 1 φλυτζ. ελαιόλαδο έξτρα παρεθένο
– 1½ κρεμμύδι ξερό
– 2 σκελίδες σκόρδο
– 1 πιπεριά κέρατο
– 3-4 φρέσκα κρεμμυδάκια
– 2 καρότα μέτρια
– 1 κιλό αρακά φρέσκο ή κατεψυγμένο
– 1 κουτί ντοματάκια ή τρεις ντομάτες ώριμες
– 1 φλυτζ. μυρωδικά άνηθος, μαϊντανός, φυλλαράκια δυόσμου, όλα ψιλοκομμένα
– Αλάτι, πιπέρι
– Νερό ζεστό

Πώς θα το φτιάξετε: Συνεχίστε την ανάγνωση Αρακάς ο λαδερός! Ένας… φίλος στο πιάτο μας

Ρεβυθόσουπα… υπέροχη, χειμώνα, καλοκαίρι!

Η σχέση μου με τα ρεβύθια ήταν παιδιόθεν η χειρότερη που μπορούσε να είναι. Άκουγα ρεβύθια και ανακατεύονταν το στομάχι μου. Ίσως γιατί στο σπίτι μας δεν τα μαγειρεύαμε καθόλου. Πίεσα τον εαυτό μου να τα δοκιμάσει, σε φιλικό σπίτι για να μην προσβάλλω την οικοδέσποινα και η έκπληξή μου ήταν θετικότατη. Γύρισα στο σπίτι και την επόμενη, προς έκπληξη σύμπασας της οικογένειας, σέρβιρα ρεβύθια. Μετά τα πρώτα αποδοκιμαστικά σχόλια, τα μπλιαχ γιαχ και άλλα, τέτοιου είδους επιφωνήματα απέχθειας, «θα κάνουμε το στομάχι μας πέτρα και θα τα δοκιμάσουμε» μου είπαν και τα δοκίμασαν. Τους άρεσαν και μάλιστα πολύ. Έκτοτε τα μαγειρεύω και όχι με έναν αλλά με πολλούς τρόπους τους οποίους έχω σκοπό να σας τους κάνω γνωστούς εν ευθέτω χρόνω.

Ρεβυθόσουπα - 1

Σούπες λευκές και κόκκινες, γιαχνί, φούρνου, ρεβυθοκεφτέδες , κρύες σαλάτες με κρεμμύδι και μαϊντανό, χούμους με ταχίνι και ελαιόλαδο και άλλα… Ναι, ναι , τόσους πολλούς τρόπους κατανάλωσης έχουμε για το ταπεινό ρεβύθι, τον αρχαίο ερέβυνθο, μια ταπεινότητα που αντανακλάται στις λαϊκές ρήσεις και τα κλασσικά παραμύθια, όπως εκείνο του κοντορεβυθούλη, που άφηνε πίσω του ρεβύθια για να μην χάσει το δρόμο στο πυκνό δάσος ή τις γλυκύτατες φωνές της Βάσιας Ζήλου και του Σταμάτη Κραουνάκη εκεί στις αρχές του ΄80…

Δυο κουκιά , δυο κουκιά , κι άλλα δυο ρεβύθια,
στο καζάνι μια βραδυά, λέγαν παραμύθια.
Πέρασε και η φακή, κάθησε κι εκείνη,
κι από πάνω ο μάγειρας το καπάκι κλείνει!

Ρεβυθόσουπα - 30

Καταναλώνω τα «ξεχασμένα» για πολλούς από εμάς ρεβύθια, σημαίνει ότι παίρνω εξαιρετικής ποιότητας φυτικές πρωτεΐνες, με ευεργετικά οφέλη για τη διατροφή και την υγεία. Για τούτο και πολλά έθνη ανατολικά της Μεσογείου έκαναν το ρεβύθι κύριο πιάτο. Η αξία του έφτασε ως την Ινδία, σ’ αυτόν τον αναδυόμενο καταναλωτικό γίγαντα που σύντομα θα ξεπεράσει το πληθυσμιακό μέγεθος της Κίνας. Εκεί στην Ινδία τα ρεβύθια είναι κύρια πηγή πρωτεϊνών. Έγιναν το «κρέας των φτωχών» της γης. Ειδικά για τους πληθυσμούς που λόγω θρησκείας απαγορεύεται η κατανάλωση βόειου και χοιρινού κρέατος, τα ρεβύθια έχουν γίνει πλέον εθνικό διατροφικό τους συστατικό.

Ρεβυθόσουπα - 11

Σε αυτό οφείλεται και η επισταμένη έρευνα του ρεβυθιού στην Ινδία. Μια έρευνα που οδήγησε στη βελτίωσή του ύστερα από πολλές διασταυρώσεις μεταξύ ποικιλιών και ειδών. Έτσι δημιουργήθηκαν και νέες ποικιλίες όπως το κίτρινο ρεβύθι, πορτοκαλί ρεβύθι ή μωβ ρεβύθια, που ήδη καλλιεργούνται στη χώρα μας και ανεβάζουν ακόμα πιο ψηλά τη διατροφική τους αξία. Ρεβυθόσουπα, λοιπόν με ρεβύθι καστοριανό οικολογικό και βραστερό όσο δε γίνεται… Συνεχίστε την ανάγνωση Ρεβυθόσουπα… υπέροχη, χειμώνα, καλοκαίρι!

Γλυκό βύσσινο, βυσσινάδα, λικέρ… Με ένα σμπάρο τρία τρυγόνια

Πιστεύω, φίλες μου,  πως η βυσσινάδα, μαζί με τη λεμονάδα, είναι τα καλύτερα σπιτικά αναψυκτικά!  Και το γλυκό βύσσινο, με το βελούδινο σιροπάκι του, ένα από τα πιο εύγευστα γλυκά κουταλιού. Λεμόνια βρίσκουμε σχεδόν όλο το χρόνο, βύσσινα όμως μπορούμε να βρούμε μόνο τώρα, Ιούνιο-Ιούλιο, γι αυτό πρέπει να βιαστείτε.  Εαρινό ηλιοστάσιο,  σήμερα, αρχή καλοκαιριού λέγανε οι παλιοί. Αυτό το γλυκό το έφτιαχνε ανέκαθεν, η γιαγιά Αθηνά, τέτοια εποχή μιας και τα βύσσινα περίσσευαν στο χωριό, τότε που σχεδόν κάθε σπίτι είχε και τη δική του βυσσινιά.

Όταν ωρίμαζαν τα βύσσινα και κρέμονταν ανάμεσα στα καταπράσινα φύλλα,  ώριμα, ώριμα, βαθυκόκκινα προκλητικά, η γιαγιά, έδινε το σύνθημα και   εμείς , παιδιά τότε, σκαρφαλώναμε, σαν αίλουροι  στα κλαδιά,  και  αφού γευόμασταν λαίμαργα τον ξινόγλυκο καρπό και πασαλείβαμε το πρόσωπό μας με τους χυμούς του, γεμίζαμε την ποδιά μας και την αδειάζαμε στη μεγάλη μπακιρένια κατσαρόλα,  που η γιαγιά τη χρησιμοποιούσε μόνο για να φτιάχνει γλυκά κουταλιού. Μετά,  άρχιζε η ιεροτελεστία του καθαρίσματος των κουκουτσιών με την ….παραμάνα.

Γλυκό βύσσινο - λικέρ βύσσινο - βυσσινάδα - 3

Από τότε, δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερο ξύπνημα, τώρα το καλοκαίρι, μετά το γλυκό μεσημεριανό ύπνο, από ένα ποτήρι παγωμένη βυσσινάδα.  Ούτε καλύτερο τονωτικό  από ένα ποτηράκι μυρωδάτο λικέρ. Αλλά και η ώρα του καφέ, άλλαζε διάσταση όταν συνοδευόταν από ένα πιατάκι με αυτό το εκθαμβωτικό σε χρώμα και  ανεπανάληπτη γεύση, γλυκό. Επίσης δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα πιο μεγαλοπρεπές,  από ένα  παγωτό κρέμα,  περιχυμένο με γλυκό βύσσινο. Απίστευτη χρωματική αντίθεση του βαθυκόκκινου, πάνω στην χρυσοκίτρινη κρέμα, στολισμένη εδώ κι εκεί με τραγανά βυσσινάκια!

Γλυκό βύσσινο - λικέρ βύσσινο - βυσσινάδα - 30

Το μεγάλο μυστικό  για ένα πετυχημένο γλυκό βύσσινο και κατά συνέπεια της βυσσινάδας, αλλά και του λικέρ  είναι,  πώς θα καταφέρεις να πετύχεις  να παραμείνει  το χρώμα  έτσι όπως το πετύχαινε πάντα η γιαγιά Αθηνά, λαμπερό  και κρυστάλλινο και  να μην περάσει σε πιο καφέ αποχρώσεις. Συνήθως το γλυκό σκουραίνει όταν παραβράσει και καραμελώσουν τα σάκχαρά του. Όταν  πάλι,  το σταματήσετε νωρίτερα απ’ ότι πρέπει , το χρώμα του είναι ξεπλυμένα φωτεινό και το σιρόπι υδαρές. Αν όμως το κατεβάσετε από τη φωτιά τη σωστή στιγμή, τότε ακριβώς που  η σταγόνα από το σιρόπι δεν θα απλώνει στο πιάτο θα έχετε ένα γλυκό απόλυτα πετυχημένο. Σας προτείνω λοιπόν να κάνετε το  τεστ  του «δεσίματος».

Γλυκό βύσσινο - λικέρ βύσσινο - βυσσινάδα - 40

 Αφού ξαφρίσετε προσεχτικά το γλυκό, φροντίστε να έχετε  δίπλα σας ένα λευκό πιάτο όπου επάνω θα στάξετε την τελευταία σταγόνα σιροπιού που θα στάξει  από την ξύλινη κουτάλα.  Ελέγξτε το χρώμα του σιροπιού αλλά και το πόσο απλώνει. Σε τακτά διαστήματα κάντε το ίδιο τεστ παρατηρώντας  τον κόμπο του σιροπιού, που σιγά σιγά  αρχίζει και αποκτά ύψος. Όταν το δέσιμο φτάσει στην πυκνότητα της τέταρτης σταγόνας, όπως  στη φωτογραφία, βγάλτε το γλυκό από τη φωτιά και βάλτε το στα βαζάκια.

Γλυκό Φράουλα - 14Γλυκό βύσσινο - λικέρ βύσσινο - βυσσινάδα - 42

Θυμάμαι ότι η γιαγιά Αθηνά  χρησιμοποιούσε πάντα μια  ξύλινη κουτάλα στα γλυκά κουταλιού, που την ονόμαζε  «μαρμελαδοκουτάλα». Κανείς  δεν τολμούσε να   χρησιμοποιήσει  αυτήν την κουτάλα για άλλη χρήση. «Το ξύλο» έλεγε, «απορροφά μυρωδιές». Επίσης, η ξύλινη κουτάλα ήταν για τη γιαγιά Αθηνά, δείκτης για το σωστό δέσιμο του γλυκού, γιατί  το ξύλο απορροφά το ζεστό υγρό και όταν το σιρόπι είναι ακόμα υδαρές, βγάζοντας την κουτάλα, το ξύλο δείχνει σχεδόν στεγνό. Όταν το σιρόπι έχει δέσει, το ξύλο της κουτάλας έχει αποκτήσει ένα λούστρο, το οποίο δεν απορροφάται, ακόμα κι αν είναι καυτό το σιρόπι…

Γλυκό βύσσινο - λικέρ βύσσινο - βυσσινάδα - 27

Αν σας αρέσουν τα γλυκά από φρούτα η διαδικασία είναι πάνω κάτη η ίδια. Δειτε και τις συνταγές για γλυκό βερίκοκο, γλυκό κυδώνι, γλυκό φράουλα, γλυκό σύκο, γλυκό πορτοκάλι ή γλυκό ακτινίδιο

Υλικά:

– 2 κιλά βύσσινα
– 1 κιλό ζάχαρη (δύο κιλά αν το θέλετε πιο γλυκό)
– Χυμός δύο λεμονιών
– 1 βανίλα (προαιρετικά)

Εκτέλεση:

Γλυκό βύσσινο - λικέρ βύσσινο - βυσσινάδα - 2

Συνεχίστε την ανάγνωση Γλυκό βύσσινο, βυσσινάδα, λικέρ… Με ένα σμπάρο τρία τρυγόνια

Παστίτσιο το τέλειο αλλά και το… θερμιδοφόρο

Τώρα για να λέμε αλήθειες, αν αποφασίσετε να μαγειρέψετε παστίτσιο, πρέπει να το πάρετε απόφαση, πρώτον ότι θα κουραστείτε λιγουλάκι γιατί, μεταξύ μας, είναι ένα φαγητό μπελάς – τρεις κατσαρόλες και ένα ταψί και μερικά άλλα ψιλολόγια για καθάρισμα, δεν είναι και μικρό πράγμα- και δεύτερον ότι θα βάλετε στη μπάντα τις λάιτ εκδοχές, τις δίαιτες, το μέτρημα θερμίδων και τα συναφή, διότι δίαιτα και παστίτσιο δεν συμβιβάζονται. Ή που θα το μαγειρέψεις όπως πρέπει, πλούσιο πλούσιο ή που μην το μαγειρεύεις καθόλου. Διότι θα το πω και αμαρτίαν ουκ έχω, το παστίτσιο είναι μεν μπελάς αλλά ωραίος μπελάς, γευστικά υπέροχος μπελάς, απολαυστικός μπελάς, μπελάς που λες μακάρι παναγίτσα μου να ήταν έτσι όλοι του κόσμου οι μπελάδες.

Παστίτσιο το τέλειο αλλά και το... θερμιδοφόρο - 31

Το παστίτσιο το… θερμιδοφόρο παίζει κι έναν μυστήριο, ανεξήγητο, συμβολικό ρόλο στη ζωή της Ελληνίδας. Αποτελεί, μάλλον λόγω της πολυπλοκότητά του και ένα τεστ, ας πούμε, αξιοσύνης, που αν δεν καταφέρεις και το περάσεις, μέχρι που και ο…. γάμος σου, πάει περίπατο. Αυτό το κατάλαβα προχθές όταν άκουσα χωρίς να το θέλω κάτι σκόρπιες κουβέντες από το κουτσομπολιό που είχε στηθεί στο απέναντι μπαλκόνι. «Τι λες Κούλα μου; Χώρισε η Λέτα; Εμ βέβαια πώς να μην χώριζε… Καλέ αυτή ούτε ένα παστίτσιο της προκοπής δεν ήξερε να κάνει. Είδε και απόειδε ο άνθρωπος και τη χώρισε».

Παστίτσιο το τέλειο αλλά και το... θερμιδοφόρο - 32

Και αν αυτά έπαθε η καημένη η Λέτα, δείτε τώρα τι παθαίνω εγώ όταν αποφασίζω να μαγειρέψω παστίτσιο. Τι συνειρμοί ανακαλούνται από τα βάθη του νου μου: Η σχέση της γιαγιάς μου Αθηνάς με το παστίτσιο ήταν από την πρώτη στιγμή της γνωριμίας τους εχθρικές. Το παστίτσιο ήρθε σχετικά αργά στην κουζίνα μας μαζί με τον μουσακά οπότε, η καημένη η γιαγιάκα μου, συνηθισμένη στην λιτή καθημερινότητά μας δεν μπορούσε να χωνέψει το γεγονός ότι τόσα πολλά υλικά μπορούν να ξοδευτούν για να μαγειρευτεί ένα μόνο φαγητό που το λένε παστίτσιο. Όταν λοιπόν η μαμά μου άρχισε να το μαγειρεύει αυτή αρνούνταν να υποκύψει στις προκλήσεις μια σπάταλης μαγειρικής. Ούτε καν το δοκίμαζε. Έβραζε το μακαρονάκι της, το ράντιζε με λίγο σκορδόλαδο, πάντα μετρημένο με το κουτάλι, έτριβε και λίγη κατσικίσια φετούλα, πετούσε και δυο τρία φυλλαράκια μυρωδάτο, φρεσκοκομμένο δυόσμο από το κηπάκι μας και όλα καλά όλα ωραία.

Παστίτσιο το τέλειο αλλά και το... θερμιδοφόρο - 30

Ώσπου στα 97 της όταν πια λόγω αδυναμίας εναπόθεσε την διατροφή της στα χέρια της μαμάς μου, οι άμυνές της έπεσαν, ενέδωσε, και παραδόθηκε ολοκληρωτικά στα θέλγητρα του παστίτσιου. «Πότε θα κάνεις εκείνη την παστίτσα;» τη ρωτούσε. «Το παστίτσιο γιαγιά, όχι η παστίτσα. Δεν είναι θηλυκό είναι ουδέτερο…» τη διορθώναμε εμείς αλλά εκείνη επέμενε: «Η παστίτσα, ξέρω εγώ τι λέω. Δεν μπορεί ένα τέτοιο φαγητό με τόσα πλούσια τα ελέη να είναι ουδέτερο. Θηλυκό είναι και θηλυκό του διαβόλου».

Παστίτσιο το τέλειο αλλά και το... θερμιδοφόρο - 34

Αυτό, λοιπόν, το διαβολικά νόστιμο παστίτσιο έφτιαξα σήμερα και το μοιράζομαι μαζί σας… Συνεχίστε την ανάγνωση Παστίτσιο το τέλειο αλλά και το… θερμιδοφόρο

Ντολμαδάκια Γιαλαντζί με κληματόφυλλα

Εδώ που τα λέμε τα σπιτικά ντολμαδάκια είναι άλλο πράγμα. Η γεύση τους, όπως και να το κάνουμε, δεν συγκρίνεται με κανένα ετοιματζίδικο. Για να είμαι ειλικρινής δεν τα μαγειρεύαμε στο σπίτι μας. Ίσως γιατί δεν είχαμε ποτέ κληματαριά στην αυλή. Τα είχα δοκιμάσει μόνο από κονσέρβα, είχα απογοητευτεί και τα είχα απορρίψει.  Ώσπου η…. μοίρα με έφερε μπροστά  στα ονειρεμένα ντολμαδάκια της Φρόσως. Η Φρόσω είχε καταγωγή από την πόλη.  Μέναμε στην ίδια πολυκατοικία, τα διαμερίσματά μας δίπλα, δίπλα.  Ήταν μια  πανέμορφη και άξια  γυναίκα η Φρόσω, θεός σχωρέστην . Έμαθα πολλά από αυτήν. «Φαρδυκάπουλη και μαρμαροστηθούσα» ξετρέλαινε  τον άντρα της με τα τσαλίμια  και με τη μαγειρική της. Ερωτευμένος μέχρι τα μπούνια ο κυρ Σωτήρης, γινόταν χαλί να την πατήσει. Χατίρι δεν της χάλαγε.  Τον θυμάμαι να βάζει στο κασετόφωνο  το τραγούδι του Βαμβακάρη και να της το τραγουδάει : «πολίτισσα μου έμορφη, γλυκιά μελαχρινή μου, μονάκριβό πουλί μου, είσαι για μένα ο θησαυρός, για μένα είσαι η ζωή μου…»

Αυτή ήταν που μου έμαθε να τα μαγειρεύω  και επέμενε πως «τα κληματόφυλλα  τα μαζεύεις ώρα  πολύ πρωινή, για να κρατάνε τη δροσιά της νύχτας» και  «και μη ξεχάσεις πως τα γιαλαντζί  θέλουν πολύ κρεμμύδι και ζαχαρίτσα για να γλυκάνει το ρύζι τους… και το ρύζι θέλει μούλιασμα να φύγει η κόλλα για να μη λασπώνουν».

Ντολμαδάκια Γιαλαντζί - 23

Την πρώτη φορά που προσπάθησα να τα τυλίξω, πάντα με τη Φρόσω πάνω από το κεφάλι μου τα έκανα μαντάρα. Τελικά σας το βεβαιώνω πως  δεν είναι  δα και πυρηνική φυσική το τύλιγμα. «Αν πάρεις τη ρέγουλα» , είναι απλή υπόθεση. Απλή και χαλαρωτική. Μάλιστα αποφάσισα πως  κάνει πάρα πολύ καλό στην ψυχική μου ηρεμία. Αυτή η επαναλαμβανόμενη χειρονακτική εργασία με ηρεμεί, με βοηθά να συγκεντρωθώ, να σκεφτώ, να πάρω αποφάσεις, να ξεφορτωθώ άγχος, να συνεχίσω με καλύτερη διάθεση την ημέρα μου. Τι λέτε; Σας έπεισα να δοκιμάσετε να φτιάξετε τα ντολμαδάκια γιαλαντζί  με τη συνταγή της Φρόσως της πολίτισσας;

Τι θα χρειαστείτε:

– 250 γρ. τρυφερά αμπελόφυλλα, (γύρω στα 40-50)
– 1 φλιτζάνι ρύζι καρολίνα
– 4-5  ξερά κρεμμύδια
– 1 δοντάκι σκόρδο
– 2-3  πράσινα κρεμμυδάκια, ψιλοκομμένα
– 1 ματσάκι μαϊντανό
– 10 κλαράκια δυόσμο (μόνο τα φύλλα, ψιλοκομμένα)
– 1 κουτ. σουπ. ζάχαρη
– Αλάτι και πιπέρι
– Χυμός από 1 λεμόνι
– 1 φλιτζάνι του τσαγιού εξαιρετικά παρθένο ελαιόλαδο

Πώς θα τα φτιάξετε:

Συνεχίστε την ανάγνωση Ντολμαδάκια Γιαλαντζί με κληματόφυλλα

Ανοιξιάτικο Φρικασέ με κατσικάκι γάλακτος

Το φρικασέ είναι ένα ελληνικό, ελληνικότατο φαγητό. Υπάρχει με άλλα λόγια σε όλες τις κουζίνες από τη Μακεδονία μέχρι την Πελοπόννησο και στα νησιά από το Ιόνιο, το Αιγαίο έως κάτω στην Κρήτη. Είναι, θα έλεγα, φαγητ …. παντός καιρού. Χειμωνιάτικο αν μαγειρευτεί με χοιρινό αλλά και ανοιξιάτικο, αφού τότε είναι η καλύτερη εποχή για τα αρνάκια και τα κατσικάκια του γάλακτος. Επίσης την άνοιξη τα μαρούλια και ο άνηθος μεγαλουργούν στους μπαξέδες και τα βρίσκεις πάμφθηνα  σε όλες τις λαϊκές αγορές Μπορεί όμως να μαγειρευτεί θαυμάσια και κατακαλόκαιρο με τρυφερό μοσχαράκι. Το φρικασέ  με λίγα λόγια είναι ένα κλασικό, αγαπημένο, μαμαδίστικο φαγητό.

Αρνάκι Φρικασέ - 23

Όμως, και εδώ είναι το μεγαλείο  της ελληνικής κουζίνας, κάθε μαμά  το μαγειρεύει με διαφορετικά υλικά. Η επιλογή των υλικών διαφέρει ανάλογα με την καταγωγή και την οικογενειακή μαγειρική παράδοση της κάθε μαμάς. Η μαμά μου το μαγειρεύει με σπανάκι. Στην Κρήτη το δοκίμασα σε δύο εκδοχές (και οι δύο υπέροχες):  με σταμναγκάθι η μία, μαγειρεμένο από τη  μαμά της φίλης μου της Φιλιώς και με αγριόχορτα, μυρώνια και καυκαλίθρες η άλλη. Εγώ πάλι το φτιάχνω κλασικά με κρεμμυδάκι και  μαρούλια αλλά μερικές φορές όταν με πιάνει το δημιουργικό μου ρίχνω και ότι λαχανικό μου περισσεύει και αντίδια και κολοκυθάκια τρυφερά έριξα  για παράδειγμα τις προάλλες και πηγαίνουν θαύμα. Το κοινό στοιχείο σε όλες τις εκδοχές είναι ότι όλες τελειώνουν πάντα με ένα ξινούτσικο αυγολέμονο.

Εδώ θα σας δείξω την παραδοσιακή  εκδοχή: Φρικασέ με κατσικάκι γάλακτος με μαρούλια και φρέσκο κρεμμυδάκι. Είναι ιδανική επιλογή για ένα γεύμα η και  για δείπνο στο σπίτι με παρέα, καθώς μπορείτε να το ετοιμάσετε από πιο νωρίς και να το ζεστάνετε μετά προσεκτικά, αλλά κυρίως επειδή η ασυνήθιστη γεύση του αρέσει πάντα πολύ σε όλους…

Τι θα χρειαστείτε:

– 1 κιλό κατσικάκι ή αρνάκι γάλακτος κομμένο σε 5-6 μερίδες
– 1 φλυτζ. του καφέ έξτρα παρθένο ελαιόλαδο
– 2 μαρούλια μεγάλα
– 5-6 φρέσκα κρεμμυδάκια
– 1 κρεμμύδι ξερό
– 1 λίτρο νερό βραστό
– Αλάτι  και πιπέρι
– Μια πρέζα κύμινο (προαιρετικά. Του πάει όμως πολύ)
– 1 φλυτζ. τσαγ. ψιλοκομμένο άνηθο (προαιρετικά)

Για το αυγολέμονο:

– 2 αυγά
– Χυμός από δύο λεμόνια
– Αλάτι πιπέρι
– Μια κουταλιά  κορν φλάουρ (προαιρετικά)

Πώς θα το φτιάξετε:

Αρνάκι Φρικασέ - 1 Συνεχίστε την ανάγνωση Ανοιξιάτικο Φρικασέ με κατσικάκι γάλακτος

Γλυκό Σύκο (Συκαλάκι)

Η συκιά της οποίας τα σύκα έγιναν το ωραιότατο γλυκό συκαλάκι, φύτρωσε από μόνη της σε μια γωνιά του δρόμου, ακριβώς κάτω από το σπίτι μου στο χωριό, σαν να την έσπειρε ένα αόρατο χέρι. Διόλου παράξενο γιατί έτσι, σαν σπαρμένα από το χέρι του Θεού, φυτρώνουν στην παρθένα Δροσοπηγιώτικη φύση ένα σωρό οπωροφόρα, αγριοκαστανιές, κορομπουλιές, μουριζιές, γκορτσιές και άλλα αγριόδεντρα που δίνουν ωραιότατους, μοσχομυριστούς καρπούς, χάρμα γεύσης και χρωμάτων, τους οποίους καρπούς οι μερακλίτισσες νοικοκυρές απλά τους μαζεύουν και κάνουν γλυκά, κομπόστες και μαρμελάδες που όμοιές τους δε συναντάς ούτε στα ζαχαροπλαστεία πολυτελείας.

Η συκιά μας που λέτε, φύτρωσε και μεγάλωνε και ψήλωνε και «άπλωνε φύλλα και κλαδιά και σκέπαζε τη γειτονιά». Μόνο φύλλα και κλαδιά όμως, συκαλάκι ούτε ένα για δείγμα. Ώσπου πριν από τρία χρόνια παρατηρήσαμε, εκεί στις αρχές του Ιούλη ανάμεσα στα πλατιά φύλλα, κάτι μικρά ολοστρόγγυλα καταπράσινα συκαλάκια, σα μικρά σφιχτά μπαλάκια. Η συκιά μας αποφάσισε να καρπίσει. Μα Ιούλη μήνα κάρπισε η ευλογημένη, θα αναρωτηθείτε, και με το δίκιο σας. Τα σύκα Ιούνιο, βία βία Ιούλιο, είναι ήδη ώριμα και μελωμένα και πλημμυρίζουν τις αγορές. Ε, τι να σας πω; Η δική μας η συκιά, δεν ήταν σαν τις άλλες, έκανε του κεφαλιού της, δε βιαζόταν καθόλου. Δεν την ενδιέφεραν οι ημερομηνίες. «Προχωρούσε με το πάσο της» που λένε και στο χωριό μου.

Όλοι εμείς στη γειτονιά, με αγωνία σχεδόν, παρατηρούσαμε τα συκαλάκια κάθε τόσο και περιμέναμε να ωριμάσουν για να δοκιμάσουμε τους πρώτους της καρπούς. Η τρελή συκιά, όμως, μας αγνοούσε. Είχε το δικό της πρόγραμμα. Πέρασε ο Ιούλης, ήρθε ο Αύγουστος, πέρασε κι αυτός, ήρθε το Φθινόπωρο, έπεσε και το πρώτο χιόνι, τα συκαλάκια εκεί, σφιχτά-σφιχτά, αρνούνταν να ωριμάσουν. Τελικά έγιναν θυσία στον παγωμένο βωμό του Δροσοπηγιώτικου χειμώνα που ενέσκυψε βαρύς ως συνήθως. Την επόμενη χρονιά, δεν περίμενα καθόλου. Τα μάζεψα μόλις άρχισαν να φουσκώνουν, άγουρα και σφιχτά, και έφτιαξα ένα γλυκό συκαλάκι, μμμμ μούρλια. Άλλο να σας το λέω και άλλο να το τρώτε.

Από τότε το φτιάχνω κάθε χρόνο και το γευόμαστε όλοι στη γειτονιά. Άλλωστε, η περίεργη συκιά που μια μέρα καλή την έσπειρε το χέρι του Θεού, δεν είναι ιδιοκτησία κανενός, ανήκει σε όλους. Η συνταγή για το γλυκό συκαλάκι είναι δοκιμασμένη και πετυχαίνει πάντα. Την πήρα από την αδερφούλα μου τη μικρή, (είμαστε τρεις ζωή να ’χουμε), που έχει και το όνομα της γιαγιάς Αθηνάς. Μόνο που η γιαγιά Αθηνά που τα ήξερε όλα από γλυκό συκαλάκι μάλλον δε σκάμπαζε γρι, γιατί στο χωριό συκιές δεν υπήρχαν και τα μόνα σύκα που ξέραμε παλιά, ήταν τα ξερά, αυτά που της έφερναν οι κόρες, τα εγγόνια, τα δισέγγονα, τα ανίψια και τα παρανίψια όταν έρχονταν να την επισκεφτούν, να της φιλήσουν το χέρι και να πάρουν την ευχή της…

Υλικά:

– 50 σύκα μέτρια
– 1 κιλό ζάχαρη
– 3 ποτήρια νερό
– Χυμός ενός λεμονιού
– 1-2 βανίλιες

Εκτέλεση:

Συνεχίστε την ανάγνωση Γλυκό Σύκο (Συκαλάκι)