Μπακλαβάς της Τεμπέλας!

Ο μπακλαβάς είναι  υπέροχο παραδοσιακό γλυκό που έχει την τιμητική του  τα Χριστούγεννα. Τον έχουμε συνδέσει με τη λατρεμένη χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα, το χιόνι, το δέντρο, τα κάλαντα. Τότε κυρίως τον φτιάχνουμε, όσες τον φτιάχνουμε. Λέω «όσες το φτιάχνουμε» γιατί δεν είναι και από τα ευκολότερα γλυκά, οπότε οι περισσότερες προτιμούν αντί να μπλέξουν, να κάνουν μια βόλτα μέχρι το ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς και τον  προμηθευτούν έτοιμο.

Η αλήθεια είναι πως  δεν πετυχαίνει πάντα. Έχει τα μυστικά και τις παραξενιές του. Εγώ όμως, έχω μια θεωρία: Τίποτε δεν είναι ακατόρθωτο! Γι αυτό λέω,  ώσπου να χτυπήσουν την πόρτα μας τα Χριστούγεννα (οπότε επιφυλάσσομαι να σας δώσω μια συνταγή για παραδοσιακό μπακλαβά, μούρλια, σίγουρη εύκολη και γρήγορη), θα σας βάλω να κάνετε μια μικρή εξάσκηση φτιάχνοντας, ας  πούμε…  έναν ψευτομαπακλαβά ή  «μπακλαβά της τεμπέλας» όπως τον λέω εγώ, γιατί γίνεται ώσπου να πεις κύμινο.

Αυτόν τον μπακλαβά- σας το εγγυώμαι – μπορούν να τον φτιάξουν ακόμα και όσες δεν έχουν ασχοληθεί καθόλου με την κουζίνα ή φοβούνται να καταπιαστούν με τέτοιου είδους «δύσκολα γλυκά». Η γεύση του δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει αυτήν του κλασικού μπακλαβά και επί πλέον δεν χρειάζεται να ξοδέψετε και πολύ χρόνο στην κουζίνα για να τον ετοιμάσετε.  Το μόνο που φοβάμαι είναι πως, αν το φτιάξετε και το δοκιμάσετε θα σας αρέσει τόσο, που δεν πρόκειται  να καθίσετε να φτιάξετε παραδοσιακό μπακλαβά και κάτι τέτοιο δε θα το ήθελα. Συνεχίστε την ανάγνωση Μπακλαβάς της Τεμπέλας!

Μουσταλευριά

Η μουσταλευριά φίλες μου είναι ένα γλυκό απλό αγνό αρχέγονο, ιδιαίτερα  δημοφιλές το Φθινόπωρο, κατά την εποχή του τρύγου. Ένα παραδοσιακό, μυρωδάτο και πολύ γευστικό γλυκό. Οι ρίζες χάνονται στα αρχαία χρόνια όπου ήταν γνωστό σαν οινούτα, ονομασία που διατηρήθηκε στην βυζαντινή περίοδο μαζί με άλλα ονόματα όπως μουστόπιτα και πάστελλος.

Είναι ένα υπέροχο μαγειρικό δημιούργημα από μούστο και αλεύρι. Μούστος είναι ο φρέσκος γλυκός χυμός των σταφυλιών πριν αρχίσει η ζύμωση και γίνει κρασί. Για να πω την αλήθεια δεν την είχα φτιάξει ποτέ. Μου έφεραν όμως φίλοι μερακλήδες που διαθέτουν αμπέλι, μια νταμιτζάνα μούστο και αποφάσισα να τολμήσω να την φτιάξω. Λέω «τολμήσω» γιατί είχα την εντύπωση πως είναι κάτι δύσκολο και θέλει εμπειρία, τέτοια, που μόνο οι παλιές νοικοκυρές διέθεταν.

Τώρα μπορώ να σας πω με βεβαιότητα ότι η μουσταλευριά είναι η …ωδή στην απλότητα. Τουλάχιστον έτσι όπως την έφτιαξα εγώ. Στην αρχή κατέφυγα στο διαδίκτυο όπου μπορεί να βρει κανείς εκατοντάδες συνταγές για μουσταλευριά. Άλλες με μούστο και αλεύρι, άλλες με νισεστέ, άλλες με σιμιγδάλι και άλλες με κορν φλάουρ. Οι πιο πολλές προτείνουν το «κόψιμο» του μούστου, το βράσιμο δηλαδή του μούστου με στάχτη για 30- 35 λεπτά με και μετά το σούρωμα με λεπτό τουλουπάνι.

Εν πάση περιπτώσει εγώ απέφυγα τη διαδικασία του «κοψίματος» έβρασα κατευθείαν τον μούστο, χρησιμοποίησα αλεύρι και νισεστέ σε ίσες ποσότητες και το αποτέλεσμα ήταν υπέροχο. Μέσα σε ένα δεκαλεπτάκι είχα φτιάξει ένα ευωδιαστό γλυκό, ρόδινο, με βελουδένια υφή και υπέροχη φθινοπωρινή γεύση.  Βέβαια, πρόσθεσα και το κατιτίς μου λίγα φύλλα αρμπαρόριζας και δυο τρεις κουταλιές μέλι που απογείωσαν τη γεύση του στα ουράνια.  Πρέπει να σας πω πως το σταφύλι θα καθορίσει τη γεύση και το χρώμα. Όπως είναι αυτονόητο, τα μαύρα αρωματικά σταφύλια δίνουν πιο ενδιαφέρουσα γεύση, τα λευκά ανοιχτότερο χρώμα… Συνεχίστε την ανάγνωση Μουσταλευριά

Σαραγλί

Μπορεί ο καιρός φίλες μου, να μη θέλει να συμβαδίσει με το ημερολόγιο, αλλά όπως και να το κάνουμε, μπήκαμε πια στο Δεκέμβρη και Δεκέμβρης σημαίνει γιορτές, σημαίνει Χριστούγεννα! Δεν ξέρω αν κι εσείς νιώθετε κάπως… Πώς να το πω, κάπως διαφορετικά εφέτος. Λίγο μουδιασμένη, λίγο  σαν να λείπει ο παλιός ενθουσιασμός που με συνέπαιρνε άλλες χρονιές τέτοιες μέρες. Σαν το πνεύμα των Χριστουγέννων να μην θέλει να ξεμυτίσει, σαν  να φοβάται να κατέβει, από εκεί ψηλά  και να τ’ αλλάξει όλα με μιας!  Να τα κάνει χαρούμενα, όμορφα, αισιόδοξα και μαγικά.

«Κάθε πέρσι και καλύτερα» έλεγε η γιαγιά Αθηνά αλλά εγώ λέω να μη αφήσω τα γεγονότα που μαίνονται γύρω μου να με καταβάλλουν και  προτείνω  να κάνουμε  κάτι για να το προκαλέσουμε το πνεύμα το γιορτινό. Να ερεθίσουμε τις αισθήσεις του με μυρουδιές κανέλας βανίλιας και γαρύφαλλου, με τη γλύκα του μελιού και της άχνης, τη βελουδένια υφή της λιωμένης σοκολάτας. Να το ποτίσουμε μυρωδάτα λικέρ ροδιού και μανταρινιού . Είμαι σίγουρη πως στο τέλος θα καταφέρουμε να το συγκινήσουμε. Ας στρωθούμε στη δουλειά λοιπόν. Ας ξεκινήσουμε φτιάχνοντας  ένα  υπέροχο σιροπιαστό, μοσχομυριστό γλύκισμα . Ας φτιάξουμε παραδοσιακό σαραγλί. Τι λέτε; Θαρρώ πως είναι εύκολη  και ωραία ιδέα για αρχή… Συνεχίστε την ανάγνωση Σαραγλί

Μπακλαβάς της Αυγής

Η έκφραση «καβγάς για το πάπλωμα» είναι σε όλους γνωστή. Τον «καβγά για την εθνικότητα του μπακλαβά », ένα ακόμα θέμα που έχει διχάσει  δύο λαούς (τούρκους και Έλληνες) λίγοι το γνωρίζουν.  Σε πρωτοσέλιδό της η Τούρκικη εφημερίδα «Hurriyet» έγραφε: « Μαίνεται ο καβγάς του μπακλαβά» ενώ η «Μilliyet» είχε σαν τίτλο « Ο ισχυρισμός ότι ο μπακλαβάς είναι Ελληνικός, εξαγρίωσε πολύ τους τούρκους μπακλαβατζήδες».

Όλα ξεκίνησαν όταν σε ημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έγινε στην Κύπρο για την «Ημέρα της Ευρώπης» , διανεμήθηκαν μαζί με κομμάτια  μπακλαβά και φυλλάδια της Ε.Ε. όπου ο μπακλαβάς αναγνωρίζεται στο εξής, ως εθνικό κυπριακό γλυκό. Έγινε λοιπόν ο χαμός. Ο Τούρκικος τηλεοπτικός σταθμός TGR το πήρε πατριωτικά το θέμα. Σκάλισε, βρήκε και επιστράτευσε παλιό ρεπορτάζ που είχε προβάλει πριν από κάμποσα χρόνια, όπου ένας Δημοσιογράφος  πρόσφερε στη Μαργαρίτα Παπανδρέου, μπακλαβά, όταν αυτή είχε επισκεφτεί, τη γειτονική  μας χώρα.

Ο δε πρόεδρος της τουρκικής ένωσης παραγωγών μπακλαβά ( έχουν συνδικαλιστεί οι μπακλαβατζήδες στην Τουρκία δεν είναι παίξε γέλασε ) τόνισε ότι « Είναι παράλογη και αστεία η αναγνώριση του μπακλαβά σαν εθνικό γλυκό των ελληνοκυπρίων. Η Τουρκία πρέπει να διεκδικήσει τους εθνικούς της θησαυρούς» Έκανε μάλιστα και ένα μικρό μάθημα ιστορίας λέγοντας  «οι Τούρκοι έφεραν το μπακλαβά από την κεντρική Ασία και υπάρχουν ντοκουμέντα που το αποδεικνύουν. Θα πάμε στις Βρυξέλλες και θα πούμε στους ηγέτες της Ε.Ε να δοκιμάσουν πραγματικό μπακλαβά και όχι αυτές τις άνοστες απομιμήσεις που σερβίρουν οι Έλληνες».

Η απάντηση των ελλήνων έρχεται δια στόματος καθηγητή Βρυώνη ο οποίος  πληροφορεί ότι ο μπακλαβάς είναι πέρα για πέρα … Έλληνας. Ήταν το αγαπημένο γλυκό των Βυζαντινών και είχε την ονομασία «κοπή» ή «κοπτοπλόκους». Την «κοπή», το σημερινό δηλαδή μπακλαβά, το γνώριζε και ο Αθήναιος ο οποίος δίνει και  μια συνταγή στο έργο του «Δειπνοσοφισταί» που χρονολογείται από το 100 μ.χ και μας πληροφορεί ότι « η «κοπή» φτιάχνεται με φύλλα ζύμης μεταξύ των οποίων βάζουν κοπανισμένους ξηρούς καρπούς με μέλι, σουσάμι, πιπέρι, και παπαρουνόσπορο».

Ποια είναι η αλήθεια δεν τη γνωρίζουμε και για να είμαι ειλικρινής, πολύ λίγο με νοιάζει. Τη μόνη και αδιάψευστη αλήθεια που γνωρίζω είναι ότι ο μπακλαβάς, τούρκικος ή ελληνικός είναι ένα γλυκό κόλαση!!! Ένα γλυκό …. «Μμμμ παναγιά μου σχώρα με» που έλεγε και η γιαγιά Αθηνά και τον έφτιαχνε με χειροποίητα φύλλα αραχνοΰφαντα -40 παρακαλώ- τέτοιες μέρες και γλείφαμε όλοι τα δάχτυλά μας.  Φύλλο βέβαια  σαν της γιαγιάς Αθηνάς, λίγες μπορούν ν’ ανοίξουν αλλά μη μου χολοσκάτε! Εγώ είμαι εδώ για  σας. Μπορεί τα φύλλα να μην τα ανοίξουμε με το χέρι, αλλά θα βάλουμε το μεράκι και την αγάπη μας. Ακολουθείστε τη συνταγή που θα σας δώσω βήμα- βήμα και σας εγγυώμαι ένα  γρήγορο, πεντανόστιμο και προ πάντων σίγουρο  αποτέλεσμα. Μπορείτε ακόμα να δείτε και τη συνταγή για τον μπακλαβά της τεμπέλαςΣυνεχίστε την ανάγνωση Μπακλαβάς της Αυγής

Λαγκίτες (Αρβανιτοβλάχικα Πέτουλα)

Πέτουλα, φίλες μου, ονομάζουν οι βλαχαρβανίτες της Δροσοπηγής και του Φλαμπούρου (Φλώρινα), τις λαγκίτες ή λαλαγκίτες ή τηγανίτες ή πετουλίτσες όπως αποκαλούνται στα «ντόπια» χωριά. Τα πέτουλα ήταν παλαιότερα  συνυφασμένα με τα σημαντικότερα στάδια της  ζωής του ανθρώπου: Τον αρραβώνα και το  γάμο, τη  γέννηση και τη βάφτιση, το θάνατο και τα ταφικά έθιμα.

Τα αρραβωνιάσματα  και  ο «λόγος» που δίνονταν από τα σόγια και «έδενε» για πάντα  τις τύχες των παιδιών τους, σφραγίζονταν γύρω από ένα τραπέζι με ροδοτηγανισμένα πέτουλα, πασπαλισμένα με ζάχαρη και κανέλα, ενώ  στους γάμους προσφέρονταν σαν γλύκισμα, περιχυμένα με μέλι και καρύδια.

Και όταν με το καλό το ζευγάρι κάρπιζε και  έρχονταν τα παιδιά,  οι καλονοικοκυρές, μάνα και πεθερά, οι μαστόρισσες, έβαζαν το μεγάλο μαυρισμένο τηγάνι πάνω από την πυροστιά και μοσχομύριζε η γειτονιά. Τα πέτουλα  μοιράζονταν από σπίτι σε σπίτι και μ’ αυτόν τον τρόπο γίνονταν γνωστό το χαρμόσυνο γεγονός της γέννησης, σε όλο το χωριό. Και όταν έρχονταν η ώρα να πάρει το νεογέννητο τ’ όνομά του, να βαφτιστεί,  οι γονείς δεξιώνονταν τον νονό στο σπίτι,  λιτά, απλά, χωρίς περιττές πολυτέλειες, με πέτουλα, τσίπουρο, στραγαλοστάφιδα και φιστίκια με το τσόφλι. Και στο θάνατο όμως και σε κάθε ταφικό έθιμο, εκτός από τις κάθε λογής πίτες, γαλατόπιτες, μπουρέκια, ρεθανίκια κ.α., οι βλαχαρβανίτες, μοίραζαν πέτουλα για να αναπαύονται και  να είναι  χορτασμένες οι ψυχές των αγαπημένων που δεν βρίσκονταν πια στην ζωή.

Τα πέτουλα, είναι μια ακόμα έξυπνη  επινόηση των νοικοκυράδων εκείνης της εποχής, όπου τα υλικά που είχαν στη διάθεσή τους ήταν στοιχειώδη, και έπρεπε να βάλουν τη φαντασία τους να δουλέψει  για να δημιουργήσει από το τίποτα, κάτι που να ταιριάζει σε κάθε περίσταση και να είναι συνάμα, νόστιμο θρεπτικό και χορταστικό. Η συνταγή για τα πέτουλα, είναι της μαμάς μου που τα φτιάχνει  χρόνια τώρα, σε χαρές και σε λύπες, σε γιορτές και πανηγύρια. Ακόμα και  τις καθημερινές, όταν περιμένει τις φίλες της για καφέ, όταν  μαζευόμαστε γύρω της τα παιδιά και τα εγγόνια της και μπορώ να σας πω ότι το αποτέλεσμα το τιμάμε ιδιαίτερα.

Η συνταγή είναι εύκολη, γρήγορη και απλή, όπως απλοί ήταν οι άνθρωποι μιας άλλης εποχής, που με ότι είχε το ντουλάπι τους, κατάφερναν να κάνουν την  δύσκολη καθημερινότητά τους να μοιάζει με γιορτή! Φτιάξτε τα και θα με θυμηθείτε!  Σκέτα ή με τυρί, πασπαλισμένα με ζάχαρη κανέλα και καρύδια, περιχυμένα με μέλι, σιρόπι φράουλας, βύσσινου ή σοκολάτας, είναι πεντανόστιμα, σκέτος πειρασμός!

Για είκοσι (20) περίπου πέτουλα χρειαζόμαστε…: Συνεχίστε την ανάγνωση Λαγκίτες (Αρβανιτοβλάχικα Πέτουλα)