Λικέρ Καρύδι, το Ιαματικό…

Δεν φέρθηκε καλά ετούτη η Άνοιξη στις καρυδιές μας. Τις πέτυχε η ανοιξιάτικη παγωνιά επάνω στη ανθοφορία τους και τις τσάκισε. Για ένα διάστημα στέκονταν εκεί με τα γυμνά κλαδιά τους, υψωμένα προς τον ουρανό, χωρίς ίχνος ζωής, σαν μάνες που θρηνούσαν τα παιδιά τους. Με το που ζέστανε όμως ο καιρός, ω του θαύματος, μικρά πράσινα φυλλαράκια άρχισαν να ξεπετιούνται, εδώ κι εκεί στην αρχή, και σιγά, σιγά φούντωσαν και γέμισαν ζωή και ομορφιά. Εντάξει, μπορεί εφέτος να μην έχουμε τη σοδειά που περιμέναμε αλλά λιγοστά καρυδάκια βρήκα προστατευμένα κάτω από το πυκνό φύλλωμα και τα μάζεψα ίσα, ίσα για να φτιάξω υπέροχο λικέρ.

Το λικέρ καρύδι είναι ένα λικέρ ξεχωριστό, φίνο, αριστοκρατικό, με πολύ ιδιαίτερη γεύση και χαρακτήρα μοναδικό, όχι πολύ συνηθισμένο τα τελευταία χρόνια. Όμως πρέπει να γνωρίζετε πως είναι γνωστό από την αρχαιότητα για τις θεραπευτικές του ιδιότητες. Ένα ποτό από καρύδια το χρησιμοποιούσαν σαν αντίδοτο κατά των δηλητηριάσεων. Κατά τη διάρκεια του μεσαίωνα Ιταλοί μοναχοί εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο τις θεραπευτικές ιδιότητες των καρυδιών και δημιούργησαν ένα απολαυστικό γλυκό ποτό που θεωρείται πρόγονος του σημερινού λικέρ. Θυμάμαι πως όταν είχαμε κοιλόπονο η γιαγιά Αθηνά μας έδινε να πιούμε μονοκοπανιά ένα σφηνάκι καρυδάτο λικεράκι και ο πόνος έκανε φτερά . Η μαμά μου το έφτιαχνε κάθε χρόνο με τσίπουρο αλλά εγώ το δοκίμασα με βότκα και πρόσθεσα και λίγο κονιάκ. Κατά την άποψή μου βγήκε καλύτερο . Το τσίπουρο έχει έντονη μυρωδιά και γεύση και καπελώνει αυτήν του καρυδιού σε αντίθεση με την βότκα που είναι άοσμη.

Προλαβαίνετε να το φτιάξετε. Δεν χρειάζονται ειδικές ικανότητες. Γίνεται πολύ εύκολα, και γρήγορα αρκεί να βρείτε καρυδάκια. Επιβάλλεται να είναι τρυφερά και μικρά στο μέγεθος μεγάλης ελιάς. Και με λίγο μεγαλύτερα όμως θα γίνει η δουλειά, μόνο που το αποτέλεσμα γευστικά θα έχει μεγαλύτερη ένταση. Δείτε και τις συνταγές για λικέρ μανταρίνι, λικέρ φράουλα, λικέρ ρόδι, λικέρ αρμπαρόριζαΣυνεχίστε την ανάγνωση Λικέρ Καρύδι, το Ιαματικό…

Χρυσαφένια Μαρμελάδα Βερίκοκο στα Χρώματα του Καλοκαιριού

Αγαπημένο φρούτα, τα βερίκοκα φίλες μου. Δύο γεμάτους καλοκαιρινούς μήνες, Ιούνιο και Ιούλιο, έχουμε στη διάθεσή μας για να τα απολαύσουμε Πέρα από τη μεταξωτή πορτοκαλοκίτρινη σάρκα τους, το άρωμά και τη γλυκιά και ελαφρώς όξινη γεύση τους, τα βερίκοκα έχουν σοβαρή προσφορά από διατροφική άποψη: περιέχουν βιταμίνες Α, C και Β, το περίφημο αντιοξειδωτικό λυκοπένιο και πάμπολλα άλλα καροτονοειδή (β–καροτένιο, λουτεΐνη και ζεαξανθίνη),  Όλα αυτά τα συστατικά, εκτός από το όμορφο χρώμα του βερίκοκου, είναι υπεύθυνα και για τις σοβαρές αντιοξειδωτικές ιδιότητες του φρούτου, που προστατεύουν τα μάτια και την καρδιά και προλαμβάνουν διάφορες μορφές καρκίνου.

Μαρμελάδα Βερίκοκο - 1α

Με σχετικά λίγες θερμίδες (51 θερμίδες στα 3 μέτρια βερίκοκα) και πολλές ίνες, κερδίζουν άνετα μια γερή θέση στο καλοκαιρινό διαιτολόγιο. Να φανταστείτε ότι στην Κίνα, φτιάχνουν ένα φάρμακο  από το πυρήνα του βερίκοκου, παγκοσμίως γνωστό με την ονομασία  «χρυσός του βερίκοκου». Είναι πανάκριβο και  θεωρείται ελιξίριο  μακροζωίας, νεότητας  και ομορφιάς.  Δεν ξέρω πόσο αξιόπιστη είναι αυτή η πληροφορία. Εκείνο που μπορώ να βεβαιώσω με σιγουριά είναι πως το ζουμί από τα βρασμένα κουκούτσια του βερίκοκου είναι ένα και ένα για την ευκοίλια λόγω της πηκτίνης που περιέχουν, ότι είναι ισάξιο του συκωτιού ως προς την παραγωγή αιμοσφαιρίνης και ότι ο φρέσκος χυμός των φύλλων της βερικοκιάς,  θεραπεύει  τις  δερματικές παθήσεις και δρα ευεργετικά  στην ψώρα, στο  έκζεμα και  στα ηλιακά εγκαύματα . (Αυτά όλα από τις περίφημο τετράδιο της σοφής γιαγιάς  Αθηνάς).

Μαρμελάδα Βερίκοκο - 6α

Μιας και έκαναν την εμφάνισή τους στις αγορές θα ήταν κρίμα να μην εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία  για να φτιάξουμε ωραιότατη μαρμελάδα ή γλυκό, ή και γιατί όχι να τα αποξηράνουμε κιόλας για να τα απολαμβάνουμε σκέτα ή σε κομπόστα τις κρύες μέρες του χειμώνα. Αν σας αρέσουν οι σπιτικές μαρμελάδες δείτε και τις συνταγές για μαρμελάδα φράουλα ή για μαρμελάδα ροδάκινο. Συνεχίστε την ανάγνωση Χρυσαφένια Μαρμελάδα Βερίκοκο στα Χρώματα του Καλοκαιριού

Ρυζόγαλο της γιαγιάς Αθηνάς

Δεν ξέρω αν θα συμφωνήσετε μαζί μου αλλά πιστεύω πως υπάρχουν γεύσεις που σε ηρεμούν και σε ανακουφίζουν. Μια από αυτές είναι η γεύση του ρυζόγαλου. Δεν νομίζω  να υπάρχει άνθρωπος, από τη δικιά μας γενιά τουλάχιστον που να μπορεί να πει όχι σε ένα μπολ ρυζόγαλο πασπαλισμένο με μπόλικη μυρωδάτη κανελίτσα.

Είναι ένα γλυκό παραδοσιακό, μαμαδίστικο, λιτό και απέριττο που κουβαλάει μνήμες από χρόνια παιδικά και ανέμελα και μπορώ να βεβαιώσω με το χέρι στην καρδιά πως έχει κατευνάσει άπειρες φορές το στομάχι μας από πείνα ή από απλή επιθυμία για κάτι γλυκό.  Απλά πράματα, σπιτίσια, λίγο γαλατάκι λίγη ζαχαρίτσα ρυζάκι  και το γλυκάκι είναι έτοιμο. Οι  νεότεροι δεν το πολυσυνηθίζουν  γιατί εν τω μεταξύ μπήκαν ένα σωρό άλλα μοντέρνα και πολύπλοκα και πιο φανταχτερά εδέσματα στη ζωή μας και το ταπεινό ρυζόγαλο όπως και άλλα πολλά παραδοσιακά μπήκαν στο περιθώριο.

Να λοιπόν, είναι ευκαιρία να το γνωρίσουν και να το εντάξουν στη διατροφή τους γιατί εκτός από γεύση προσφέρει και ποιότητα. Έχω δοκιμάσει άπειρα ρυζόγαλα εδώ και αλλού, με κορν φλάουρ, σοκολάτα κ.τ.λ. αλλά τολμώ να πω πως σαν αυτό της γιαγιάς Αθηνάς δεν υπάρχει . Φτιάξτε το. Τέσσερα υλικά και λίγη υπομονή αρκούν για να συνθέσουν αυτό το τέλειο  ρυζόγαλο!

Τι θα χρειαστείτε:

– 1 ½  λίτρο γάλα
– 3/4 φλιτζ. τσαγ. (165 γραμμάρια) κρυσταλλική ζάχαρη
– 220 γραμ. μικρόκοκκο ρύζι
– 1 κουτ. γλυκ. εκχύλισμα βανίλιας
– Κανέλα και φλούδα από 1 λεμόνι (προαιρετικά)

Πώς θα το φτιάξετε:

Συνεχίστε την ανάγνωση Ρυζόγαλο της γιαγιάς Αθηνάς

Κυδώνια Ψητά

Ανάμεσα στα φρούτα του Φθινοπώρου ξεχωρίζουν τα  κυδώνια με το χρυσοκίτρινο χρώμα και το λεπτό  τους άρωμα. Είναι το φρούτο της Αφροδίτης, το φρούτο του έρωτα και της νεότητας και της  γονιμότητας. Παλιά το έτρωγαν οι νεόνυμφοι λίγο πριν την πρώτη τους συνάντηση  για να γεμίσει το σώμα τους χυμούς και  αρώματα και να είναι η πρώτη τους νύχτα πολύ ευχάριστη και γόνιμη και να κάνουν αρσενικά παιδιά.

Τα κυδώνια είναι δώρο της φύσης για την επιδερμίδα  μια και καταπολεμούν τις ρυτίδες. Οι παλιές μούλιαζαν για 2 εβδομάδες φλούδες ή κομμάτια από κυδώνι μέσα σε λίγο οινόπνευμα φρούτων. Μετά πρόσθεταν βραστό νερό και το μείγμα αυτό το άπλωναν συχνά στο πρόσωπο τους. Έτσι χωρίς πολλά πολλά κατάφερναν να παραμένουν κούκλες

Τα κυδώνια όμως πάνω από όλα  πρωταγωνιστούν στην βορειοελλαδίτικη φθινοπωρινή  κουζίνα. Η γιαγιά μου έφτιαχνε αυτήν την εποχή, από  γλυκό κουταλιού, μαρμελάδα και κομπόστα, μέχρι  κυδωνόπαστο και πελτέ. Τα έψηνε επίσης στο φούρνο με κρασί και κανελογαρύφαλα. Τα μαγείρευε κιόλας με χοιρινό ή μοσχάρι στην κατσαρόλα. Τα  έφτιαχνε ακόμα και γεμιστά! Ναι, ναι, μη ξαφνιάζεστε. Τα κυδώνια  γεμιστά  με κιμά έτσι όπως τα έφτιαχνε η γιαγιά  ήταν… μμμμ,  να γλύφεις τα δάχτυλά σου… Τι άλλο να θυμηθώ; Α, ναι! Όσα περίσσευαν τα κρεμάγαμε στο ταβάνι του κελαριού  και γέμιζε ο τόπος αρώματα και χρώματα.

Προσωπικά  όπως και να το έχω φάει το κυδώνι, μου αρέσει… Τρελαίνομαι κυρίως για ψητά κυδώνια για αυτό και σας προτείνω μια  δική μου συνταγή λίγο ιδιαίτερη. Δοκιμάστε την και τα λέμε! Συνεχίστε την ανάγνωση Κυδώνια Ψητά

Σταφιδοψωμάκια Νηστίσιμα

Αλήθεια σας λέω. Δεν έμεινε ψίχουλο… από αυτά τα υπέροχα νηστίσιμα σταφιδοψωμάκια. Η συνταγή είναι της μαμάς μου. Μας τα έφτιαχνε αρκετά συχνά και ιδιαίτερα τις περιόδους των νηστειών. Ξεγελούσαμε έτσι κάπως την πείνα μας γιατί εκείνη την εποχή όταν λέγαμε ότι νηστεύουμε το εννοούσαμε και την τηρούσαμε όλη τη σαρακοστή με υπομονή και  με ευλάβεια.  Εννοείται πως το νηστίσιμο… μενού τότε δεν περιελάμβανε τα μύρια όσα νηστίσιμα που βρίσκει κανείς σήμερα στα ράφια του σούπερ μάρκετ. Αλάδωτα όσπρια, ραδίκια και τσουκνίδες, σκόρδα, κρεμμύδια, ελίτσες, κομπόστες με φρούτα ξερά και μπόλικο ψωμί. Αυτά ήταν όλα και όλα.

Εκείνο που γλύκαινε κάπως την κατάσταση ήταν, σπανιότερα ο ταχινοχαλβάς και σχεδόν καθημερινά η θρεψίνη, ένα υπερβολικά γλυκό προιόν από σταφύλια, με μπόλικες θερμίδες που το αλείφαμε πάνω από το ψωμί και συγκρατούσαμε έτσι την αχαλίνωτη πείνα μας. Πού και που, λοιπόν και όταν οι δουλειές της το επέτρεπαν η μαμά μας έφτιαχνε αυτά τα σταφιδοψωμάκια, απλά, εύκολα και γρήγορα. Η μυρωδιά μας τρυπούσε τα ρουθούνια καθώς τα περιμέναμε να βγουν αχνιστά, αχνιστά από το φούρνο. Τα τσακίζαμε χωρίς έλεος.

Σήμερα η νηστεία είναι γιαλαντζί και τα σταφιδοψωμάκια δεν καλύπτουν τις ανάγκες που κάλυπταν κάποτε. Εγώ όμως τα φτιάχνω πάντα τέτοια περίοδο γιατί με γεμίζουν νοσταλγία αλλά και γιατί βλέπω πως αν και το τραπέζι είναι γεμάτο με όλα τα καλά του θεού, τα σταφιδοψωμάκια της μαμάς δεν αφήνουν κανέναν ασυγκίνητο. Γίνονται ανάρπαστα… Συνεχίστε την ανάγνωση Σταφιδοψωμάκια Νηστίσιμα

Τρυφερά γλυκάκια με ινδοκάρυδο (νηστίσιμα)

Για να είμαι ειλικρινής φίλες μου τη νηστίσιμη συνταγή που σας προτείνω σήμερα, την  ονόμασα «Τρυφερά γλυκάκια με ινδοκάρυδο» γιατί μόνον έτσι  πιστεύω ότι θα κατάφερνα να σας πείσω να δοκιμάσετε να τα φτιάξετε. Και αφού τα φτιάξετε και τα γευτείτε τότε δώστε τους η κάθε μία από εσάς, σαν ονομασία, την πρώτη λέξη που θα σας έρθει στο νου όταν θα γευτείτε την πρώτη μπουκιά. Γιατί είμαι σίγουρη ότι αν τα φτιάξετε μια φορά , θα ξαναφτιάξετε και θα συνεχίσετε να τα φτιάχνετε, πρώτον γιατί γίνονται στο πι και φι. Δεύτερον γιατί όπως θα διαπιστώσετε δεν χρειάζονται πολλά υλικά και τρίτον γιατί η τρυφερή τους υφή, η θεσπέσια γεύση τους, θα σας κατακτήσουν…

Υλικά για τη ζύμη:

– 2 κούπες ελαιόλαδο ή μία ελαιόλαδο και μια σπορέλαιο
– ¾ κούπας χυμό πορτοκαλιού
– 1 σφηνάκι κονιάκ ή ουίσκι
– 3-4 βανίλιες
– 2 πακέτα αλεύρι που φουσκώνει μόνο του (ίσως και λίγο λιγότερο)

Για το σιρόπι:

– 1 ½ κουπα ζάχαρη
– 1 ½  κούπας νερό
– Πορτοκαλόφλουδα
– Χυμός μισού λεμονιού
– 1 βανίλια

Για τη γέμιση:

– ¼ κιλού καρύδια ψιλοκοπανισμένα
– 1 κουταλιά ζάχαρη
– 1 κοφτή κουταλιά κανέλα
– 1 βανίλια
– Ξύσμα ενός λεμονιού

Εκτέλεση:

Συνεχίστε την ανάγνωση Τρυφερά γλυκάκια με ινδοκάρυδο (νηστίσιμα)

Λικέρ Ρόδι

Το ρόδι φίλες μου αυτήν την εποχή έχει την τιμητική του. Ποιος δεν έχει σπάσει πρωτοχρονιάτικα ρόδι στην πόρτα του για γούρι; Για να «γεμίσει το σπίτι όπως γεμίζει το ρόδι»…; Το έθιμο αυτό κρατάει από τα ομηρικά χρόνια. Τότε οι νεόνυμφοι για να πάει καλά το ξεκίνημα της καινούριας τους ζωής, έσπαζαν ένα ρόδι στο κατώφλι του σπιτιού τους, μιας και το ρόδι ήταν το αγαπημένο φρούτο της θεάς του γάμου, της Ήρας.  Η ροδιά, ήταν  το πρώτο φυτό που φύτεψε η Αφροδίτη, στον κήπο της στην Πάφο της Κύπρου και με τους χυμούς των ρουμπινένιων σπόρων, έφτιαχνε διάφορα ελιξίρια ομορφιάς. Ο μύθος λέει πως ο Πλούτωνας, έδωσε στην Περσεφόνη να φάει σπόρους ροδιού και έτσι την ανάγκασε να επιστρέφει στα Τάρταρα κάθε χρόνο. Έτσι εξηγείται και η προσθήκη σπόρων ροδιού στα κόλλυβα που γίνεται σε κάποιες περιοχές της χώρας, για να υπάρξει, λένε, δροσιά στη ψυχή του νεκρού.

Το «στέμμα» που έχει το ρόδι στην κορφή του, ερέθισε τη φαντασία πολλών ηγεμόνων και  έτσι σε πολλά οικόσημα  απεικονίζεται ο καρπός της ροδιάς, στρουμπουλός και ολοπόρφυρος. Με ρόδια στόλιζαν τους κίονες στον περίφημο ναό του Σολομώντα, ενώ το ένδυμα του ιερέα είχε πάνω του κεντημένα  ρόδια. Στην εποχή μας χρησιμοποιούμε το ρόδι περισσότερο σαν διακοσμητικό. Τα γιατρικά που μας χαρίζει απλόχερα η ροδιά, όπως το μυκητοκτόνο  αφέψημα από τη ρίζα και το τονωτικό έγχυμα των φύλλων της, ξεχάστηκαν, όπως ξεχάστηκαν και οι αποτοξινωτικές ιδιότητες του χυμού του ροδιού . Ας το θυμηθούμε τουλάχιστον τώρα,  την περίοδο των γιορτών που πλησιάζουν όπου να ‘ναι και ας στολίσουμε με ρόδια τις πιατέλες μας. Θα  χαρίσουν χαρμόσυνες πινελιές αφθονίας στο γιορταστικό τραπέζι.

Και επίσης προλαβαίνουμε μέχρι τις γιορτές να φτιάξουμε λικέρ ονειρεμένο, με τους ολοπόρφυρους  ροδόσπορους ακολουθώντας την παλιά παραδοσιακή συνταγή της γιαγιάς. Συνεχίστε την ανάγνωση Λικέρ Ρόδι