Γλυκό βύσσινο, βυσσινάδα, λικέρ… Με ένα σμπάρο τρία τρυγόνια

Πιστεύω, φίλες μου,  πως η βυσσινάδα, μαζί με τη λεμονάδα, είναι τα καλύτερα σπιτικά αναψυκτικά!  Και το γλυκό βύσσινο, με το βελούδινο σιροπάκι του, ένα από τα πιο εύγευστα γλυκά κουταλιού. Λεμόνια βρίσκουμε σχεδόν όλο το χρόνο, βύσσινα όμως μπορούμε να βρούμε μόνο τώρα, Ιούνιο-Ιούλιο, γι αυτό πρέπει να βιαστείτε.  Εαρινό ηλιοστάσιο,  σήμερα, αρχή καλοκαιριού λέγανε οι παλιοί. Αυτό το γλυκό το έφτιαχνε ανέκαθεν, η γιαγιά Αθηνά, τέτοια εποχή μιας και τα βύσσινα περίσσευαν στο χωριό, τότε που σχεδόν κάθε σπίτι είχε και τη δική του βυσσινιά.

Όταν ωρίμαζαν τα βύσσινα και κρέμονταν ανάμεσα στα καταπράσινα φύλλα,  ώριμα, ώριμα, βαθυκόκκινα προκλητικά, η γιαγιά, έδινε το σύνθημα και   εμείς , παιδιά τότε, σκαρφαλώναμε, σαν αίλουροι  στα κλαδιά,  και  αφού γευόμασταν λαίμαργα τον ξινόγλυκο καρπό και πασαλείβαμε το πρόσωπό μας με τους χυμούς του, γεμίζαμε την ποδιά μας και την αδειάζαμε στη μεγάλη μπακιρένια κατσαρόλα,  που η γιαγιά τη χρησιμοποιούσε μόνο για να φτιάχνει γλυκά κουταλιού. Μετά,  άρχιζε η ιεροτελεστία του καθαρίσματος των κουκουτσιών με την ….παραμάνα.

Γλυκό βύσσινο - λικέρ βύσσινο - βυσσινάδα - 3

Από τότε, δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερο ξύπνημα, τώρα το καλοκαίρι, μετά το γλυκό μεσημεριανό ύπνο, από ένα ποτήρι παγωμένη βυσσινάδα.  Ούτε καλύτερο τονωτικό  από ένα ποτηράκι μυρωδάτο λικέρ. Αλλά και η ώρα του καφέ, άλλαζε διάσταση όταν συνοδευόταν από ένα πιατάκι με αυτό το εκθαμβωτικό σε χρώμα και  ανεπανάληπτη γεύση, γλυκό. Επίσης δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα πιο μεγαλοπρεπές,  από ένα  παγωτό κρέμα,  περιχυμένο με γλυκό βύσσινο. Απίστευτη χρωματική αντίθεση του βαθυκόκκινου, πάνω στην χρυσοκίτρινη κρέμα, στολισμένη εδώ κι εκεί με τραγανά βυσσινάκια!

Γλυκό βύσσινο - λικέρ βύσσινο - βυσσινάδα - 30

Το μεγάλο μυστικό  για ένα πετυχημένο γλυκό βύσσινο και κατά συνέπεια της βυσσινάδας, αλλά και του λικέρ  είναι,  πώς θα καταφέρεις να πετύχεις  να παραμείνει  το χρώμα  έτσι όπως το πετύχαινε πάντα η γιαγιά Αθηνά, λαμπερό  και κρυστάλλινο και  να μην περάσει σε πιο καφέ αποχρώσεις. Συνήθως το γλυκό σκουραίνει όταν παραβράσει και καραμελώσουν τα σάκχαρά του. Όταν  πάλι,  το σταματήσετε νωρίτερα απ’ ότι πρέπει , το χρώμα του είναι ξεπλυμένα φωτεινό και το σιρόπι υδαρές. Αν όμως το κατεβάσετε από τη φωτιά τη σωστή στιγμή, τότε ακριβώς που  η σταγόνα από το σιρόπι δεν θα απλώνει στο πιάτο θα έχετε ένα γλυκό απόλυτα πετυχημένο. Σας προτείνω λοιπόν να κάνετε το  τεστ  του «δεσίματος».

Γλυκό βύσσινο - λικέρ βύσσινο - βυσσινάδα - 40

 Αφού ξαφρίσετε προσεχτικά το γλυκό, φροντίστε να έχετε  δίπλα σας ένα λευκό πιάτο όπου επάνω θα στάξετε την τελευταία σταγόνα σιροπιού που θα στάξει  από την ξύλινη κουτάλα.  Ελέγξτε το χρώμα του σιροπιού αλλά και το πόσο απλώνει. Σε τακτά διαστήματα κάντε το ίδιο τεστ παρατηρώντας  τον κόμπο του σιροπιού, που σιγά σιγά  αρχίζει και αποκτά ύψος. Όταν το δέσιμο φτάσει στην πυκνότητα της τέταρτης σταγόνας, όπως  στη φωτογραφία, βγάλτε το γλυκό από τη φωτιά και βάλτε το στα βαζάκια.

Γλυκό Φράουλα - 14Γλυκό βύσσινο - λικέρ βύσσινο - βυσσινάδα - 42

Θυμάμαι ότι η γιαγιά Αθηνά  χρησιμοποιούσε πάντα μια  ξύλινη κουτάλα στα γλυκά κουταλιού, που την ονόμαζε  «μαρμελαδοκουτάλα». Κανείς  δεν τολμούσε να   χρησιμοποιήσει  αυτήν την κουτάλα για άλλη χρήση. «Το ξύλο» έλεγε, «απορροφά μυρωδιές». Επίσης, η ξύλινη κουτάλα ήταν για τη γιαγιά Αθηνά, δείκτης για το σωστό δέσιμο του γλυκού, γιατί  το ξύλο απορροφά το ζεστό υγρό και όταν το σιρόπι είναι ακόμα υδαρές, βγάζοντας την κουτάλα, το ξύλο δείχνει σχεδόν στεγνό. Όταν το σιρόπι έχει δέσει, το ξύλο της κουτάλας έχει αποκτήσει ένα λούστρο, το οποίο δεν απορροφάται, ακόμα κι αν είναι καυτό το σιρόπι…

Γλυκό βύσσινο - λικέρ βύσσινο - βυσσινάδα - 27

Αν σας αρέσουν τα γλυκά από φρούτα η διαδικασία είναι πάνω κάτη η ίδια. Δειτε και τις συνταγές για γλυκό βερίκοκο, γλυκό κυδώνι, γλυκό φράουλα, γλυκό σύκο, γλυκό πορτοκάλι ή γλυκό ακτινίδιο

Υλικά:

– 2 κιλά βύσσινα
– 1 κιλό ζάχαρη (δύο κιλά αν το θέλετε πιο γλυκό)
– Χυμός δύο λεμονιών
– 1 βανίλα (προαιρετικά)

Εκτέλεση:

Γλυκό βύσσινο - λικέρ βύσσινο - βυσσινάδα - 2

Συνεχίστε την ανάγνωση Γλυκό βύσσινο, βυσσινάδα, λικέρ… Με ένα σμπάρο τρία τρυγόνια

Καλοκαιρινό, χρυσοκίτρινο, αρωματικό γλυκό κουταλιού βερίκοκο

Αγόρασα από τον μανάβη τα πρώτα βερίκοκα της χρονιάς· Δηλώνω φανατική της ζουμερής πορτοκαλοχρυσοκίτρινης σάρκας τους και εφ όσον τα παράγει άφθονα τούτος ο ευλογημένος τόπος τα απολαμβάνω, χωρίς μέτρο ομολογώ, Ιούνιο και Ιούλιο που είναι ο καιρός τους. Τα βερίκοκα είναι ένα φρούτο με αμέτρητες χρήσεις στην μαγειρική και στη ζαχαροπλαστική. Φρέσκα, αποξηραμένα, νωπά, μαγειρεμένα, λιωμένα, ολόκληρα, κομματιασμένα, όπως και να τα χρησιμοποιήσουμε νοστιμίζουν και στολίζουν ταυτόχρονα μ’ αυτό το υπέροχο χρώμα τους τα πιάτα μας και το τραπέζι μας. «Καίσια» τα έλεγε η γιαγιά μου η Αθηνά αλλά και οι περισσότεροι στο χωριό, έτσι τα λέγανε, λέξη που μάλλον είναι δάνειο από τα τουρκικά. Έλεγε και κάτι άλλο η γιαγιά Αθηνά όταν δοκιμάζαμε με τις αταξίες μας την υπομονή της : «Ελάτε εδώ και θα σας μάθω εγώ τι εστί βερίκοκο.»

Γλυκό Βερίκοκο - 38

Ποια είναι η αρχή της φράσης «τι εστί βερίκοκο», δεν θα σας το πω γιατί απλούστατα δεν το ξέρω. Η δική μου εικασία τότε ήταν ότι την πρωτοείπε κάποιος νοικοκύρης που έπιασε κάποιον να του κλέβει τα βερίκοκα. Αργότερα όταν μεγάλωσα και διάβασα το 10 του Καραγάτση συνειδητοποίησα ότι το βερίκοκο, κύριος είδε γιατί, έχει και σεξουαλικό υπονοούμενο. Πριν 50 χρόνια, λοιπόν, στο 10 του Καραγάτση, υπάρχει το απόσπασμα, σε μια σκηνή όπου εργατοκόριτσα έχουν πιάσει κουβέντα για το σεξ: «Οι πιο μικρές σώπαιναν τάχα ντροπιασμένες· με την έκφρασή τους όμως άφηναν να εννοηθεί ότι κάτι ήξεραν από βερίκοκο, κι ας προσποιούνταν την πάπια.»

Γλυκό Βερίκοκο - 41

Παλιότερα «το τι εστί βερίκοκο» λεγόταν σαν απειλή σε κάποιον που κοκορεύεται ή που μας περιφρονεί: «Θα σου δείξω εγώ τι εστί βερίκοκο ή θα σε μάθω τι εστί βερίκοκο!» και έτσι την καταγράφει στο γύρισμα του 20ού αιώνα ο Νικόλαος Πολίτης στη συλλογή του και λέει ότι πιθανόν στην αρχή της φράσης να κρύβεται μύθος λησμονημένος. Σήμερα, η σημασία ίσως έχει κάπως μετατοπιστεί, μια και ο Μπαμπινιώτης πλάι στην απειλή δίνει και τη σημασία της «επισήμανσης της ιδιαίτερης δυσκολίας ενός εγχειρήματος».

Στο χωριό, θυμάμαι, δυο ήταν όλες κι όλες οι καισιές και αυτές προστατευμένες μέσα σε καγκελόφραχτη αυλή. Δέντρα θεόρατα, φορτωμένα με χρυσοκίτρινα φρούτα περίμεναν χέρια πολλά για να τα δρέψουν. Όμως η βαριά σιδερένια πόρτα ήταν μονίμως κλειστή και ένας πυκνός συρματόπλεχτος φράχτης κρατούσε μακριά όποιον κοίταζε με λαιμαργία τον απαγορευμένο καρπό. Δυο γριούλες, αδερφές, αν θυμάμαι καλά ήταν οι ιδιοκτήτριες οι οποίες δεν νοιάζονταν για τις καισιές που στέναζαν από το πολύτιμο φορτίο. Μάλλον προτιμούσαν την ασφάλεια του σπιτιού τους γιατί πολύ σπάνια βλέπαμε δυο μαντιλόδετες, μαυροντυμένε φιγούρες να εμφανίζονται στο μικρό μπαλκόνι στηριγμένες στα μπαστούνια τους και αυτό έκανε τη φαντασία μας να καλπάζει . Δημιουργούσαμε ιστορίες με δράκους και μάγισσες. που μας γέμιζαν φόβο . Και καθώς περνούσε ο καιρός, τα καίσια, αφού δεν τα μάζευε κανείς, παραωρίμαζαν και έπεφταν σαν χρυσή βροχή. . Και εμείς μια σταλιά παιδιά κολλούσαμε το πρόσωπό μας στο κάγκελο και παρακολουθούσαμε με θλίψη το θρήνο της βερικοκιάς. Έτσι φάνταζε στο παιδικό μου μυαλό τότε. Είχα γράψει και μια έκθεση στην Πέμπτη τάξη δημοτικού για μια καισιά που κλαίει γιατί κανείς δεν πάει να μαζέψει τα παιδιά της και σαπίζουν….. ιστορίες που δεν έχουν τελειωμό…. Ας είναι περασμένα αλλά όχι ξεχασμένα….

Γλυκό Βερίκοκο - 42

Θέλω να σας πω ακόμα πως οι χώρες γύρω από τη Μεσόγειο παράγουν πολλά βερίκοκα –σε μια βικιπαίδεια βρίσκω πρώτη σε παραγωγή την Τουρκία και την Ελλάδα πέμπτη στον κόσμο. Λέγανε παλιά πως τα καλύτερα βερίκοκα είναι της Συρίας. Εγώ πάντως τα βερίκοκα που αγόρασα είναι ωραιότατα. αρωματικότατα, γευστικότατα και ελληνικότατα. Έφαγα κάμποσα και τα υπόλοιπα τα έκανα μαρμελάδα βερίκοκο, λικέρ βερίκοκο και αυτό το υπέροχο τραγανό γλυκό.

Το γλυκό βερίκοκο πρέπει να ομολογήσω πως έχει κάποιους …κινδύνους
στην προετοιμασία του. Εύκολα μπορεί να λιώσει και να μετατραπεί σε μαρμελάδα!
Γι αυτό πρέπει να διαλέξετε φρούτα ώριμα μεν, αλλά καθόλου μαλακά. Επίσης πρέπει να χρησιμοποιήσετε ασβέστη για να γίνει τραγανό και νόστιμο. Συνεχίστε την ανάγνωση Καλοκαιρινό, χρυσοκίτρινο, αρωματικό γλυκό κουταλιού βερίκοκο

Γλυκό Φράουλα

Εμφανίστηκαν οι πρώτες! Τις είδα στην αγορά αραδιασμένες στα καφάσια, κατακόκκινες, πανέμορφες, προκλητικές και δεν αντιστάθηκα, με πήρε το άρωμα τους κι όλοι οι δισταγμοί κάμφθηκαν μεμιάς. Νωρίς ξενωρίς τις αγόρασα. Μικρές, σφικτές, τραγανές, ζουμερές φραουλιτσες. Κάμποσες έφαγα πρόχειρα ξεπλυμένες στη βρύση .Με τις υπόλοιπες έφτιαξα ωραιότατο γλυκό και μαρμελάδα φράουλα μούρλια και λικεράκι να το… πιείς στο ποτήρι!

Γλυκό Φράουλα - 1Γλυκό Φράουλα - 1β

Η αλήθεια είναι πως το συγκεκριμένο γλυκό αν και απλό απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή . Οι φράουλες είναι φρούτο ντελικάτο, ευαίσθητο και πρέπει να τις χειριστούμε με λεπτότητα. Το περιθώριο λάθους είναι πολύ μικρό, γιατί αν βράσουν λίγο παραπάνω λιώνουν, ενώ αν τις βγάλουμε νωρίς, δε θα σιροπιαστούν αρκετά και θα ξινίζουν. Όμως μη μου ανησυχείτε έχω κάνει πολλές δοκιμές και μπορώ με σιγουριά να σας εγγυηθώ την επιτυχία.

Μη διστάσετε να το φτιάξετε αυτό το γλυκό κουταλιού. Στο πατρικό μου τα γλυκά του κουταλιού ήταν ανέκαθεν το κέρασμά μας και εγώ συνεχίζω την παράδοση. Τα απολαμβάνουμε σκέτα με ένα ποτήρι δροσερό νερό ή δίνουμε επί πλέον γεύση στο γιαούρτι, στις τάρτες και τα κέικ. Κάθε εποχή, η φύση φροντίζει να μας προσφέρει φρούτα και λαχανικά που μπορούμε να τα κάνουμε γλυκό ή μαρμελάδα απλά με τη προσθήκη ζάχαρης και ενός μυρωδικού της αρεσκείας μας.

Απλά συστατικά που χαρίζουν αυθεντικές γεύσεις επειδή το βασικό τους άρωμα προέρχεται από τη φύση. Με «σύμμαχο» έναν λοβό βανίλιας που, κατά τη γνώμη μου, ταιριάζει πολύ με τη μυρωδιά και τη γεύση της φράουλας , το έφτιαξα και σας το παρουσιάζω με χαρά…

Γλυκό Φράουλα - 18

Τι θα χρειαστείτε:

– 1 κιλό φράουλες
– 700 γρ. ζάχαρη
– Χυμός από δύο λεμόνια
– Βανίλια προαιρετικά

Πώς θα τη φτιάξετε:

Συνεχίστε την ανάγνωση Γλυκό Φράουλα

Το μπισκοτένιο γλυκό της Χρυσούλας

Το γλυκό αυτό, το έφτιαξε με τα  χεράκια της η κ. Χρυσούλα Τάσση  από το Βαρυκό Φλώρινας -εξ’ ού και το όνομα που του έδωσα-. Μας το σέρβιρε στη βεραντούλα του σπιτιού της μαζί με μυρωδάτο ελληνικό καφέ. Ίσως είναι από τα νοστιμότερα που έχω φάει ποτέ. Πρωτότυπο, ελαφρύ και δροσερό. Της ζήτησα τη συνταγή και την άδεια να τη δημοσιεύσω και ξαφνιάστηκε. «Μα είναι πολύ απλό» μου είπε σεμνά. «Είσαι σίγουρη πως αξίζει τον κόπο;». Ξέρετε τι διαπιστώνω φίλες μου; Δεν είναι μόνο τα υλικά, δεν μόνο η τέχνη που βάζεις για να φτιάξεις ένα γλυκό ή ένα φαγητό. Είναι και ο τρόπος που θα το προσφέρεις. Είναι και η ευγένεια και το χαμόγελο και  η ειλικρινής διάθεση να ευχαριστήσεις αυτούς που φιλοξενείς. Είναι η σοφία και η γοητεία της απλότητας που την έχουμε ξεχάσει, την έχουμε βάλει στην άκρη, προσπαθώντας να εντυπωσιάσουμε με πράγματα σύνθετα και κραυγαλέα. Τέτοια, που  αντί να μας δίνουν χαρά και  να μας ανακουφίζουν, μας ζαλίζουν και μας μπερδεύουν και  μας αποπροσανατολίζουν και κάνουν τη  ζωή μας δύσκολη. Ναι καλή μου κ. Χρυσούλα Τάσση από το Βαρυκό,  σε βεβαιώνω πως αξίζει τον κόπο να δημοσιεύσω την «απλή» συνταγή σου. Και στο λέω με σιγουριά! Οι φίλες του σάιτ που θα τη φτιάξουν, θα συμφωνήσουν μαζί μου πως το γλυκάκι σου είναι χάρμα. Γεια στα χέρια σου!

Υλικά:

– 2 πακέτα μπισκότα πτι μπερ
– 1 κουτί κάστερ πάουντερ
– 1 σοκολάτα κουβερτούρα
– 1 κουταλιά βούτυρο
– 1 ½ κιλό γάλα με λίγα λιπαρά
– 10 κουταλιές σούπας ζάχαρη

Για την κρέμα:

– 1 κρέμα μόρφατ
– 1 κουτί ζαχαρούχο γάλα
– 2-3 βανίλιες
– Μισό σφηνάκι λικέρ της αρεσκείας σας(προαιρετικά)

Εκτέλεση:

Συνεχίστε την ανάγνωση Το μπισκοτένιο γλυκό της Χρυσούλας

Γλυκό Σύκο (Συκαλάκι)

Η συκιά της οποίας τα σύκα έγιναν το ωραιότατο γλυκό συκαλάκι, φύτρωσε από μόνη της σε μια γωνιά του δρόμου, ακριβώς κάτω από το σπίτι μου στο χωριό, σαν να την έσπειρε ένα αόρατο χέρι. Διόλου παράξενο γιατί έτσι, σαν σπαρμένα από το χέρι του Θεού, φυτρώνουν στην παρθένα Δροσοπηγιώτικη φύση ένα σωρό οπωροφόρα, αγριοκαστανιές, κορομπουλιές, μουριζιές, γκορτσιές και άλλα αγριόδεντρα που δίνουν ωραιότατους, μοσχομυριστούς καρπούς, χάρμα γεύσης και χρωμάτων, τους οποίους καρπούς οι μερακλίτισσες νοικοκυρές απλά τους μαζεύουν και κάνουν γλυκά, κομπόστες και μαρμελάδες που όμοιές τους δε συναντάς ούτε στα ζαχαροπλαστεία πολυτελείας.

Η συκιά μας που λέτε, φύτρωσε και μεγάλωνε και ψήλωνε και «άπλωνε φύλλα και κλαδιά και σκέπαζε τη γειτονιά». Μόνο φύλλα και κλαδιά όμως, συκαλάκι ούτε ένα για δείγμα. Ώσπου πριν από τρία χρόνια παρατηρήσαμε, εκεί στις αρχές του Ιούλη ανάμεσα στα πλατιά φύλλα, κάτι μικρά ολοστρόγγυλα καταπράσινα συκαλάκια, σα μικρά σφιχτά μπαλάκια. Η συκιά μας αποφάσισε να καρπίσει. Μα Ιούλη μήνα κάρπισε η ευλογημένη, θα αναρωτηθείτε, και με το δίκιο σας. Τα σύκα Ιούνιο, βία βία Ιούλιο, είναι ήδη ώριμα και μελωμένα και πλημμυρίζουν τις αγορές. Ε, τι να σας πω; Η δική μας η συκιά, δεν ήταν σαν τις άλλες, έκανε του κεφαλιού της, δε βιαζόταν καθόλου. Δεν την ενδιέφεραν οι ημερομηνίες. «Προχωρούσε με το πάσο της» που λένε και στο χωριό μου.

Όλοι εμείς στη γειτονιά, με αγωνία σχεδόν, παρατηρούσαμε τα συκαλάκια κάθε τόσο και περιμέναμε να ωριμάσουν για να δοκιμάσουμε τους πρώτους της καρπούς. Η τρελή συκιά, όμως, μας αγνοούσε. Είχε το δικό της πρόγραμμα. Πέρασε ο Ιούλης, ήρθε ο Αύγουστος, πέρασε κι αυτός, ήρθε το Φθινόπωρο, έπεσε και το πρώτο χιόνι, τα συκαλάκια εκεί, σφιχτά-σφιχτά, αρνούνταν να ωριμάσουν. Τελικά έγιναν θυσία στον παγωμένο βωμό του Δροσοπηγιώτικου χειμώνα που ενέσκυψε βαρύς ως συνήθως. Την επόμενη χρονιά, δεν περίμενα καθόλου. Τα μάζεψα μόλις άρχισαν να φουσκώνουν, άγουρα και σφιχτά, και έφτιαξα ένα γλυκό συκαλάκι, μμμμ μούρλια. Άλλο να σας το λέω και άλλο να το τρώτε.

Από τότε το φτιάχνω κάθε χρόνο και το γευόμαστε όλοι στη γειτονιά. Άλλωστε, η περίεργη συκιά που μια μέρα καλή την έσπειρε το χέρι του Θεού, δεν είναι ιδιοκτησία κανενός, ανήκει σε όλους. Η συνταγή για το γλυκό συκαλάκι είναι δοκιμασμένη και πετυχαίνει πάντα. Την πήρα από την αδερφούλα μου τη μικρή, (είμαστε τρεις ζωή να ’χουμε), που έχει και το όνομα της γιαγιάς Αθηνάς. Μόνο που η γιαγιά Αθηνά που τα ήξερε όλα από γλυκό συκαλάκι μάλλον δε σκάμπαζε γρι, γιατί στο χωριό συκιές δεν υπήρχαν και τα μόνα σύκα που ξέραμε παλιά, ήταν τα ξερά, αυτά που της έφερναν οι κόρες, τα εγγόνια, τα δισέγγονα, τα ανίψια και τα παρανίψια όταν έρχονταν να την επισκεφτούν, να της φιλήσουν το χέρι και να πάρουν την ευχή της…

Υλικά:

– 50 σύκα μέτρια
– 1 κιλό ζάχαρη
– 3 ποτήρια νερό
– Χυμός ενός λεμονιού
– 1-2 βανίλιες

Εκτέλεση:

Συνεχίστε την ανάγνωση Γλυκό Σύκο (Συκαλάκι)

Γλυκό Κυδώνι

Αν για κάτι ζήλευε η γιαγιά Αθηνά την γειτόνισσα, αυτό ήταν η κυδωνιά που είχε σε μιαν άκρη στην αυλή της. Τι κι αν είχαμε ότι λαχταρούσε η ψυχή της στο κήπο που ήταν μπροστά στην αυλή μας. Και μια κερασιά πανύψηλη είχαμε και μηλίτσες φουντωτές και παινεμένες και μια αχλαδιά και δυο αγριοροδακινιές -που ήταν τα καμάρια της– είχαμε, αλλά το μάτι της εκεί, στην κυδωνιά της γειτόνισσας. «Μια κυδωνιά δεν αξιώθηκαν να μου φυτέψουν» μουρμούριζε συνεχώς. Η αλήθεια είναι ότι  η εν λόγω κυδωνιά ήταν όντως αξιοζήλευτη. Πραγματικό στολίδι. Φούντωνε και καμάρωνε με άνθη μεγάλα, λευκορόδινα την άνοιξη και εκεί γύρω στις αρχές του φθινόπωρου λύγιζαν τα κλαδιά της από το βάρος των μυρωδάτων κυδωνιών τυλιγμένων στο ασημένιο χνούδι τους.

Όχι βέβαια πως της έλειψαν ποτέ τα κυδώνια της γιαγιάς μου. Η καλή γειτόνισσα όταν έκανε τη συγκομιδή, γέμιζε την ποδιά της και της τα έφερνε έτοιμα. «Σου τά’φερα με το κλωνάρι τους Αθηνά μου, όπως τα θέλεις. Άιντε καλό χειμώνα να’χουμε». Χαμογελούσαν και τα μουστάκια της γιαγιάς «Α, σε ευχαριστώ .Μα δεν ήταν ανάγκη» καμωνόταν, τάχαμου, πως δεν τα ήθελε. «Μπήκες τώρα στον κόπο. Κάτσε να ψήσω καφέ να τα πούμε. Να σε κεράσω και ένα γλυκό κυδώνι από το περσινό. Τέτοια κυδώνια σαν τα δικά σου, δεν υπάρχουν στο ντουνιά». Και δώστου παινέματα για να εξασφαλίσει και τα κυδώνια της επόμενης χρονιάς, η γιαγιά Αθηνά.

Μετά  τα έπαιρνε  και τα κρέμαγε στο ξύλινο ταβάνι του κελαριού και μοσχομύριζε το σύμπαν. Το χειμώνα τα έψηνε στο φούρνο της ξυλόσομπας με κρασί και ζάχαρη και κανέλα, να γλύφεις τα δάχτυλά σου. Τη συνταγή για τα ψητά κυδώνια σας την έχω δώσει. Άλλοτε πάλι τα μαγείρευε με κρέας χοιρινό και ήταν, μμμμμ… «λουκούμι», πεντανόστιμα. Έφτιαχνε επίσης υπέροχη μαρμελάδα και  εκείνο δε που δεν έλειπε ποτέ από το ντουλάπι μας ήταν το γλυκό κυδώνι.

Τη συνταγή της γιαγιάς Αθηνάς θα φτιάξουμε σήμερα. Απλή, απλούστατη και εύκολη. Θυμάμαι  την πρώτη φορά που είδε το δικό μου το γλυκό και με κατσάδιασε: «Αχ, αχ, αχ, πολύ το έβρασες! Το άφησες και πήρε χρώμα. Κοκκίνισε, δεν έπρεπε!». Για τη γιαγιά μου πετυχημένο γλυκό κυδώνι ήταν εκείνο που διατηρούσε ένα γλυκό χρυσαφί χρώμα. Εμένα πάλι καθόλου δε με πειράζει να κοκκινίσει και λίγο το γλυκάκι. Είναι το ίδιο νόστιμο  μη σας πω ότι είναι και πιο γιορτινό. Όμως μια και η γιαγιά το ήθελε «να χρυσίζει το γλυκό» θα σας πω το μυστικό της και με λίγη προσοχή θα καταφέρουμε και θα το πετύχουμε μια χαρά! Συνεχίστε την ανάγνωση Γλυκό Κυδώνι

Λαχταριστός Μπαμπάς

Το θυμάστε φίλες μου, (στις Φλωρινιώτισες της ηλικίας μου αναφέρομαι) δε μπορεί να μην το θυμάστε εκείνον το γλυκό πειρασμό που σέρβιρε, ανάμεσα στους άλλους γλυκούς πειρασμούς, το πάλαι ποτέ ζαχαροπλαστείο «ΟΛΥΜΠΙΟΝ». Εκείνη την αφράτη, ζουμερή αμαρτία, που πρώτα τη τρώγαμε γιατί δεν μπορούσαμε να της αντισταθούμε και μετά άρχιζαν να μας.τρώνε οι  τύψεις και αισθανόμασταν την ανάγκη να εξομολογηθούμε και να νηστέψουμε για να χάσουμε τις θερμίδες που είχαμε πάρει.

Για το «Μπαμπά» μιλάω που τον τρώγαμε παρέα με μια μπάλα παγωτό κρέμα και ευφραίνονταν οι αισθήσεις μας. Για μας τους παλαιότερους, «ο μπαμπάς» εκτός από νοστιμιά και θερμίδες, κουβαλάει και  αναμνήσεις. Γλυκές αναμνήσεις, σαν το σιρόπι που έσταζε από την άκρη των εφηβικών μας χειλιών όταν τον «τσακίζαμε» με βουλιμία, καθισμένες εκεί στα σιδερένια τραπεζάκια του «ΟΛΥΜΠΙΟΝ»  με τη μαρμάρινη επιφάνεια. «Σιγά κορίτσια, σιγά, θα πνιγείτε. Το γλυκό τρώγεται αργά, αργά. αλλιώς πώς θα απολαύσετε τη γλύκα του;» μας έλεγε  ο συμπαθέστατος κ. Μάκης- θεός σχωρέστον- που παρακολουθούσε μισοκρυμμένος πίσω από το ψυγείο. Δεν του ξέφευγε τίποτα. «Θα μας πεις  το μυστικό σου κ. Μάκη; Τι βάζεις στα γλυκά σου και είναι τόσο νόστιμα;» «Αν μου πείτε κι εσείς τα δικά σας μυστικά, τότε ευχαρίστως!» απαντούσε και τα γαλανά του μάτια σπίθιζαν γεμάτα πονηριά και υπονοούμενα.

Η συνταγή που σας δίνω σήμερα, σίγουρα δεν θα έχει τη νοστιμιά της παλιάς συνταγής . Άλλωστε εκείνη την εποχή εκτός  τα υλικά και το μεράκι του κ Μάκη, ήταν και άλλα πράγματα που αναμειγνύονταν  μαζί με αυτά και έκαναν τα πάντα να μοιάζουν μοναδικά.  Όμως είναι μια συνταγή γρήγορη, πολύ νόστιμη, εύκολη, και πετυχαίνει πάντα. Μη ξεχνάτε όμως: Ο «μπαμπάς» τρώγεται πάντα  συνοδευμένος από  μια μπάλα παγωτό, φτιαγμένο με την παλια Φλωρινιώτικη συνταγή, την οποία επιφυλάσσομαι να σας την παρουσιάσω σύντομα. Προς το παρόν πάμε για τον. «μπαμπά»! Συνεχίστε την ανάγνωση Λαχταριστός Μπαμπάς

Σφολιατίνια με μερέντα & μαρμελάδα…

Η φίλη μου η Εριέττα, προχθές που πήγα επίσκεψη στο σπίτι της, με κέρασε αυτά τα υπέροχα σφολιατίνια, που δεν της πήρε πάνω από 5 λεπτά για να τα φτιάξει και άλλα 15 λεπτά για να τα ψήσει. Ώσπου να ετοιμάσει δηλαδή τον καφέ, ήταν και αυτά έτοιμα!

Υλικά (για να φτιάξουμε περίπου 28-30 κομμάτια):

– 1 πακέτο σφολιάτα ( δηλαδή 2 φύλλα) κατεψυγμένη
– Μαρμελάδα της αρεσκείας μας
– Μερέντα

Εκτέλεση:

Συνεχίστε την ανάγνωση Σφολιατίνια με μερέντα & μαρμελάδα…

Ελαφρύ Γλυκό Γιαουρτιού στο Πι και Φι!

Με την κυρία Καίτη  που μένει από … «κάτω μου», συναντιόμαστε συχνά στο ασανσέρ συζητάμε περί ανέμων και υδάτων. Η κυρία Καίτη  είναι  καλονοικοκυρά και φανατική οπαδός των συνταγών μου. Μαγειρεύει ότι προτείνω και μάλιστα με εξαιρετική επιτυχία.  «Άρχισαν οι πρώτες ζεστούλες, φτιάξε κανένα γλυκάκι εύκολο, δροσερό, ελαφρύ και απλό» μου είπε την τελευταία φορά που συναντηθήκαμε και εγώ δε θέλω να της χαλάσω το χατίρι.  Ανταποκρίνομαι φτιάχνοντας  αυτό  εδώ το –τολμώ να πω- αριστούργημα και το προτείνω γιατί  όπως θα διαπιστώσετε όταν το φτιάξετε, συγκεντρώνει όλα αυτά που ζήτησε η κυρία Καίτη: Είναι εύκολο, δροσερό, ελαφρύ, απλό και πάνω απ’ όλα νοστιμότατο… Αν σας αρέσει το γιαούρτι και το γλυκό δείτε και αυτό το εύκολο γιαουρτογλυκό. Συνεχίστε την ανάγνωση Ελαφρύ Γλυκό Γιαουρτιού στο Πι και Φι!

Γλυκό Πορτοκάλι

Θα σας φτιάξω την κρύα χειμωνιάτικη μέρα σας, σήμερα, φίλες μου, είμαι σίγουρη! Και να πως: Θα  ξεκινήσω πρώτα- πρώτα με ένα παραμυθάκι. Το διάβαζα στα παιδάκια μου της πρώτης Δήμοτικού, όταν ήθελα να τους μιλήσω για το πορτοκάλι. Μετά θα φτιάξουμε γλυκό πορτοκάλι μυρωδάτο και πεντανόστιμο και μετά… θα καθίσουμε να το απολαύσουμε με παρεούλα, ή και μόνες, γιατί όχι; Καμιά φορά η καλύτερη παρέα είναι ο εαυτός μας.

Μια φορά και ένα καιρό, που λέτε, ήταν  μια  μικρή ηλιαχτίδα. Μικρή, μα πολυταξιδεμένη. Και  πού δεν είχε πάει! Είχε ταξιδέψει μέχρι τα πιο μακρινά αστέρια. Είχε διασχίσει το  διάστημα, σκαρφαλωμένη πάνω σε βιαστικούς γαλαξίες. Μα πάντα γυρνούσε πίσω. Στη ζεστή αγκαλιά του ήλιου. Ώσπου μια μέρα αποφάσισε να έρθει στη Γη. Και  ήρθε! Έπαιξε με τα κύματα! Κρύφτηκε μέσα στα σκοτεινά φυλλώματα των δέντρων. Δροσίστηκε στα νερά των ποταμών. Κουβέντιασε καθισμένη πάνω στα πέταλα μιας μαργαρίτας, με τις μέλισσες και τις πεταλούδες. Ακούμπησε πάνω στις φτερούγες ενός αηδονιού και τραγούδησε μαζί του.

Οι μέρες περνούσαν. «Πότε θα γυρίσεις πίσω;» τη ρωτούσε ο ήλιος. «Αχ , είναι όμορφη η γη, άσε με να μείνω για πάντα!», του απαντούσε εκείνη. Ο ήλιος δεν της χάλασε το χατίρι. « Μείνε!» της είπε. Κι η ηλιαχτίδα, χαρούμενη, άρχισε να ψάχνει να βρει, πού θα έστηνε το νέο σπιτικό της. Έψαξε εκεί που φυτρώνουν τα λουλούδια. Έψαξε κι εκεί που υψώνονται τα πεύκα. Εκεί που κοιμούνται τα ελάφια. Εκεί που ξεδιψούνε τα πουλιά. Παντού ήταν όμορφα! Ποιο μέρος να πρωτοδιαλέξει; Ώσπου μια μέρα συνάντησε ένα δέντρο. Μικρό ήταν. Μα είχε καταπράσινα φύλλα, με όμορφη μυρωδιά. Είχε και  κάτι ολοστρόγγυλους, πράσινους καρπούς, που κρεμόντουσαν από τα κλαδιά του. Κάτω από τη φλούδα τους – κι αυτή μυρωδάτη ήταν –η ηλιαχτίδα άκουσε τους χυμούς να την προσκαλούνε: «Σ’ εμάς μείνε!», της έλεγαν. «Πώς σας λένε;» ρώτησε η ηλιαχτίδα. «Μας λένε  πορτοκάλια» της ααπάντησαν. Κι έτσι έκανε.

Από τότε είναι που τα πορτοκάλια έχουν αυτό το λαμπερό χρυσαφένιο χρώμα. Όταν τα πιάνεις στα χέρια σου, λες και κρατάς τον ήλιο. Ίδια μ’ αυτόν λάμπουν. Σας άρεσε; Πάμε τώρα να κλείσουμε τον ήλιο μέσα σε βαζάκια φτιάχνοντας ένα λαχταριστό γλυκό πορτοκάλι…! Συνεχίστε την ανάγνωση Γλυκό Πορτοκάλι