Λικέρ Μανταρίνι

Πάντα την περιμένω αυτή την ημέρα του φθινοπώρου. Εκεί στο τέλος Οκτωβρίου με αρχές Νοεμβρίου, όπου τα καφάσια με τα μανταρίνια κάνουν την εμφάνισή τους στη λαική. Τα διαλέγω ένα ένα και μετά αρχίζει το γλέντι: Το ξεφλουδίζω αργά και μεθοδικά και μετά κρατάω ακέραιο τον ζουμερό καρπό στο χέρι μου.
Τα χέρια μου έχουν ήδη πάρει ένα πορτοκαλοκίτρινο  χρώμα από τα «ζουμιά» της φλούδας, ενώ αιθέρια έλαια έχουν ψιχαλίσει το πρόσωπο μου, εισβάλλοντας ερεθιστικά στα ρουθούνια μου.

Α, όλα κιόλα, το πρώτο μανταρίνι της χρονιάς τρώγεται αργά-αργά, φέτα-φέτα, ποτέ δεν δαγκώνω ολόκληρο τον καρπό. Δεν κατασπαράζεις ένα θεσπέσιο φρούτο σαν κι αυτό, δροσιστικό, χυμώδες αλλά και ψωμωμένο, που σε πλημμυρίζει από διπλά αρώματα, τα μυστηριώδη διαπεραστικά της φλούδας που επιτίθενται κατά κύματα και τα γλυκά, ήπια, στρογγυλά της σάρκας του. Αλλιώς μυρίζουν οι κλημεντίνες, αλλιώς τα κοινά μανταρίνια και διαφορετικά τα  άλλα τα «χιώτικα» που λένε.

Υπέροχο φρούτο το μανταρίνι και για τούτο φίλες μου σας έχω σήμερα υπέροχη μανταρινοδημιουργία δύο σε ένα. Εμ, λικεράκι, εμ γλυκάκι . Για το  φανταστικό λικεράκι μανταρίνι,  είχα υποσχεθεί να σας δώσω  τη συνταγή μέσα στις γιορτές, αλλά δεν τα κατάφερα. Εδώ που τα λέμε καλύτερα που θα το φτιάξουμε μεθεόρτια γιατί σκέφτομαι πως  μ’ ένα ποτηράκι λικέρ μανταρινάκι  και μια καλή παρέα, μπορούμε να δώσουμε χρώμα και γεύση στις καθημερινές μας μέρες και να τις κάνουμε να μοιάζουν γιορτινές. Κάντε λοιπόν μια εξόρμηση στη λαική και  διαλέξτε μανταρίνια ώριμα και σφιχτά, χωρίς χτυπήματα. Αυτήν την εποχή θα βρείτε στην ολόφρεσκα με τα κοτσάνια τους  και τα  καταπράσινα φύλλα τους. Συνεχίστε την ανάγνωση Λικέρ Μανταρίνι

Κυδώνια Ψητά

Ανάμεσα στα φρούτα του Φθινοπώρου ξεχωρίζουν τα  κυδώνια με το χρυσοκίτρινο χρώμα και το λεπτό  τους άρωμα. Είναι το φρούτο της Αφροδίτης, το φρούτο του έρωτα και της νεότητας και της  γονιμότητας. Παλιά το έτρωγαν οι νεόνυμφοι λίγο πριν την πρώτη τους συνάντηση  για να γεμίσει το σώμα τους χυμούς και  αρώματα και να είναι η πρώτη τους νύχτα πολύ ευχάριστη και γόνιμη και να κάνουν αρσενικά παιδιά.

Τα κυδώνια είναι δώρο της φύσης για την επιδερμίδα  μια και καταπολεμούν τις ρυτίδες. Οι παλιές μούλιαζαν για 2 εβδομάδες φλούδες ή κομμάτια από κυδώνι μέσα σε λίγο οινόπνευμα φρούτων. Μετά πρόσθεταν βραστό νερό και το μείγμα αυτό το άπλωναν συχνά στο πρόσωπο τους. Έτσι χωρίς πολλά πολλά κατάφερναν να παραμένουν κούκλες

Τα κυδώνια όμως πάνω από όλα  πρωταγωνιστούν στην βορειοελλαδίτικη φθινοπωρινή  κουζίνα. Η γιαγιά μου έφτιαχνε αυτήν την εποχή, από  γλυκό κουταλιού, μαρμελάδα και κομπόστα, μέχρι  κυδωνόπαστο και πελτέ. Τα έψηνε επίσης στο φούρνο με κρασί και κανελογαρύφαλα. Τα μαγείρευε κιόλας με χοιρινό ή μοσχάρι στην κατσαρόλα. Τα  έφτιαχνε ακόμα και γεμιστά! Ναι, ναι, μη ξαφνιάζεστε. Τα κυδώνια  γεμιστά  με κιμά έτσι όπως τα έφτιαχνε η γιαγιά  ήταν… μμμμ,  να γλύφεις τα δάχτυλά σου… Τι άλλο να θυμηθώ; Α, ναι! Όσα περίσσευαν τα κρεμάγαμε στο ταβάνι του κελαριού  και γέμιζε ο τόπος αρώματα και χρώματα.

Προσωπικά  όπως και να το έχω φάει το κυδώνι, μου αρέσει… Τρελαίνομαι κυρίως για ψητά κυδώνια για αυτό και σας προτείνω μια  δική μου συνταγή λίγο ιδιαίτερη. Δοκιμάστε την και τα λέμε! Συνεχίστε την ανάγνωση Κυδώνια Ψητά