Χρυσαφένιο λικέρ αμαρέτο από κουκούτσια βερίκοκου

Αυτό το λικεράκι με το εκθαμβωτικό χρυσαφένιο χρώμα, το χρώμα του ήλιου του καλοκαιριού κουβαλάει πολλούς αιώνες ιστορίας και είναι γνωστό σαν «αμαρέτο», λέξη ιταλική που παραφρασμένη σημαίνει, ….λίγο πικρό ή καλύτερα πικρούτσικο. Έχει όντως μια μοναδική ιδιάζουσα υπόπικρη γεύση και ένα χαρακτηριστικό άρωμα που το κάνει ξεχωριστό και ακαταμάχητο. Αμαρέτο οι Ιταλοί λένε κάθε γλυκό παρασκεύασμα λικέρ ή μπισκότο το οποίο έχει το χαρακτηριστικό άρωμα πικραμύγδαλου. Το αμαρέτο που αγοράζετε από το σούπερ μάρκετ είναι βιομηχανικό λικέρ και παρασκευάζεται από άγρια αμύγδαλα που είναι πικρά και από κουκούτσια βερίκοκου επίσης. Δεν έχει καμία σχέση με τον παραδοσιακό τρόπο που φτιάχνουμε το σπιτικό λικέρ.

Λικέρ αμαρέτο με κουκούτσια βερίκοκου - 2

Ίσως να μην το έχετε ξανακούσει, αλλά όλα τα πικρά αμύγδαλα και γενικά η πικρή ψίχα των κουκουτσιών περιέχουν μια κυανιούχο ουσία (cyanide), σε μεγαλύτερη ή μικρότερη συγκέντρωση το καθένα και όταν τα τρως ωμά, νοιώθεις τη γλώσσα σου να μουδιάζει. Σε μικρή ποσότητα αυτή η ουσία είναι ακίνδυνη και μάλιστα είναι ένα και ένα κατά του καρκίνου.

Λικέρ αμαρέτο με κουκούτσια βερίκοκου - 3

Υπάρχει και μια ρομαντική ιστορία γραμμένη με … λικέρ αμαρέτο που αξίζει τον κόπο να σας την διηγηθώ. Μια φορά και ένα καιρό, εκεί γύρω στα 1500 μ.χ. στο Σορόννο, μια κωμόπολη της γειτονικής μας Ιταλίας, βρέθηκε ένας από τους μεγαλύτερους ζωγράφους της εποχής, ο Μπερναντίνο Λουίνι, για να ζωγραφίσει την προσκύνηση των μάγων σε μια τοπική εκκλησία. Στο πανδοχείο όπου έμενε εντυπωσιάστηκε από την ομορφιά της νεαρής ξενοδόχου και της πρότεινε να γίνει τα μοντέλο του για το πρόσωπο της Παναγίας στο έργο του. Εκείνη δέχτηκε και κατά τη διάρκεια των εργασιών ερωτεύτηκαν ο ένας τον άλλον με πάθος. Λένε πως αυτή η νεαρή ξενοδόχος επινόησε το λικέρ αμαρέτο και… πότιζε με αυτό τον ερωτευμένο καλλιτέχνη.

Λικέρ αμαρέτο με κουκούτσια βερίκοκου - 6

Το λικέρ διαδόθηκε πάρα πολύ γρήγορα και διατήρησε από τότε τον συμβολισμό του πάθους, της φιλίας και της συμπάθειας. Το όνομά του παραμένει «αμαρέτο» , δεν μεταφράζεται και είναι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και καταξιωμένα ιταλικά προϊόντα σε ολόκληρο τον κόσμο… Αν σας αρέσουν τα λικέρ δείτε και τις συνταγές για λικέρ καρύδι, λικέρ μανταρίνι, λικέρ ρόδι, λικέρ φράουλα και λικέρ αρμπαρόριζα

Λικέρ αμαρέτο με κουκούτσια βερίκοκου - 8

Τι θα χρειαστείτε:

– 1 λίτρο βότκα 40%
– 100 γρ. κονιάκ
– 100 γρ. κουκούτσια από βερίκοκα
– 3 ολόκληρα βερίκοκα
– 1 κούπα ζάχαρη
– ½ κούπα νερό

Πώς θα το ετοιμάσετε:

Συνεχίστε την ανάγνωση Χρυσαφένιο λικέρ αμαρέτο από κουκούτσια βερίκοκου

Γλυκό Πορτοκάλι

Θα σας φτιάξω την κρύα χειμωνιάτικη μέρα σας, σήμερα, φίλες μου, είμαι σίγουρη! Και να πως: Θα  ξεκινήσω πρώτα- πρώτα με ένα παραμυθάκι. Το διάβαζα στα παιδάκια μου της πρώτης Δήμοτικού, όταν ήθελα να τους μιλήσω για το πορτοκάλι. Μετά θα φτιάξουμε γλυκό πορτοκάλι μυρωδάτο και πεντανόστιμο και μετά… θα καθίσουμε να το απολαύσουμε με παρεούλα, ή και μόνες, γιατί όχι; Καμιά φορά η καλύτερη παρέα είναι ο εαυτός μας.

Μια φορά και ένα καιρό, που λέτε, ήταν  μια  μικρή ηλιαχτίδα. Μικρή, μα πολυταξιδεμένη. Και  πού δεν είχε πάει! Είχε ταξιδέψει μέχρι τα πιο μακρινά αστέρια. Είχε διασχίσει το  διάστημα, σκαρφαλωμένη πάνω σε βιαστικούς γαλαξίες. Μα πάντα γυρνούσε πίσω. Στη ζεστή αγκαλιά του ήλιου. Ώσπου μια μέρα αποφάσισε να έρθει στη Γη. Και  ήρθε! Έπαιξε με τα κύματα! Κρύφτηκε μέσα στα σκοτεινά φυλλώματα των δέντρων. Δροσίστηκε στα νερά των ποταμών. Κουβέντιασε καθισμένη πάνω στα πέταλα μιας μαργαρίτας, με τις μέλισσες και τις πεταλούδες. Ακούμπησε πάνω στις φτερούγες ενός αηδονιού και τραγούδησε μαζί του.

Οι μέρες περνούσαν. «Πότε θα γυρίσεις πίσω;» τη ρωτούσε ο ήλιος. «Αχ , είναι όμορφη η γη, άσε με να μείνω για πάντα!», του απαντούσε εκείνη. Ο ήλιος δεν της χάλασε το χατίρι. « Μείνε!» της είπε. Κι η ηλιαχτίδα, χαρούμενη, άρχισε να ψάχνει να βρει, πού θα έστηνε το νέο σπιτικό της. Έψαξε εκεί που φυτρώνουν τα λουλούδια. Έψαξε κι εκεί που υψώνονται τα πεύκα. Εκεί που κοιμούνται τα ελάφια. Εκεί που ξεδιψούνε τα πουλιά. Παντού ήταν όμορφα! Ποιο μέρος να πρωτοδιαλέξει; Ώσπου μια μέρα συνάντησε ένα δέντρο. Μικρό ήταν. Μα είχε καταπράσινα φύλλα, με όμορφη μυρωδιά. Είχε και  κάτι ολοστρόγγυλους, πράσινους καρπούς, που κρεμόντουσαν από τα κλαδιά του. Κάτω από τη φλούδα τους – κι αυτή μυρωδάτη ήταν –η ηλιαχτίδα άκουσε τους χυμούς να την προσκαλούνε: «Σ’ εμάς μείνε!», της έλεγαν. «Πώς σας λένε;» ρώτησε η ηλιαχτίδα. «Μας λένε  πορτοκάλια» της ααπάντησαν. Κι έτσι έκανε.

Από τότε είναι που τα πορτοκάλια έχουν αυτό το λαμπερό χρυσαφένιο χρώμα. Όταν τα πιάνεις στα χέρια σου, λες και κρατάς τον ήλιο. Ίδια μ’ αυτόν λάμπουν. Σας άρεσε; Πάμε τώρα να κλείσουμε τον ήλιο μέσα σε βαζάκια φτιάχνοντας ένα λαχταριστό γλυκό πορτοκάλι…! Συνεχίστε την ανάγνωση Γλυκό Πορτοκάλι