Μπουγάτσα της Αυγής (Γλυκιά, Εύκολη & Πρωτότυπη)

Τι είναι αυτό που στις Σέρρες καταναλώνεται όλες τις ώρες της ημέρας και πουλιέται με το κιλό, στη Θεσσαλονίκη έχει κατοχυρωθεί ως το πιο πλήρες και λαχταριστό πρωινό, ενώ σε πολλές πόλεις της Ελλάδας θεωρείται τοπικό έδεσμα; Ο λόγος για τη μπουγάτσα, μια μοναδική λιχουδιά με μεγάλη παράδοση. Το όνομά της προέρχεται από την αντίστοιχη τουρκική λέξη πογάτσα (POĞAÇA) (πίτα με κρέμα ή τυρί). Στον τόπο μας  την έφεραν μικρασιάτες πρόσφυγες μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, και την έκαναν  ιδιαίτερα δημοφιλή στη Βόρεια Ελλάδα, ειδικά στη Θεσσαλονίκη και τις Σέρρες, που θεωρούνται φημισμένες για τη μπουγάτσα τους.

Και  τώρα μη μου πείτε  μου ότι στο όνομα και μόνο της μπουγάτσας δεν τρέχουν τα σάλια σας; Γιατί αυτή η κυρία, με το φύλλο το ροδοψημένο και το τραγανό  και τη  λαχταριστή γέμιση  τυριού ή κρέμας ή κιμά… μμμμμμ αληθινός πειρασμός. Μόνο που για να φτιάξεις μπουγάτσα με τον τρόπο που τη φτιάχνουν οι μερακλήδες Θεσσαλονικείς ή Σερραίοι μπουγατσοποιοί, χρειάζεται εμπειρία τέχνη, μυϊκή δύναμη, χρόνο  και πολλά, πολλά μικρά μυστικά, που ο καθένας από αυτούς τα κρατάει κρυμμένα και τα προσέχει «Ως κόρην οφθαλμού»  και τα παραδίδει στην επόμενη  γενιά.

Και εδώ έρχομαι εγώ που σας το δηλώνω με το χέρι στη καρδιά: Μυστικά δεν κρατάω και επί πλέον, ότι σας προτείνω είναι δοκιμασμένο, εύκολο, γίνεται γρήγορα, έχει σίγουρη επιτυχία. Μου αρέσει να ασχολούμαι με την κουζίνα και να  πειραματίζομαι. Βάζω τη φαντασία μου, κάνω τις παρεμβάσεις μου και σας καταθέτω όλες τις λεπτομέρειες που κάνουν τις  συνταγές μου πετυχημένες.  Η μπουγάτσα που σας προτείνω μπορεί να μην είναι σαν της Θεσσαλονίκης, αλλά δεν έχει τίποτα να ζηλέψει ούτε σε εμφάνιση ούτε σε  νοστιμιά από αυτήν.. Γίνεται γρήγορα και επί πλέον είναι  πολύ- πολύ εύκολη, τόσο, που μπορεί να τη φτιάξει και κάποιος που δεν πολυασχολείται με την κουζίνα. Κάθε φορά λοιπόν που σας πιάνει λιγούρα ή εμφανίζεται απρόσμενος επισκέπτης φτιάξτε την. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα εισπράξετε εκτός από γεύση και πολλά κοπλιμέντα…

ΥΛΙΚΑ:

– 600 γραμ. φύλλο κρούστας
– 3 αυγά
– 1 κούπα ζάχαρη
– 2-3 βανίλιες
– 1 ποτήρι γάλα εβαπορέ
– 1 ποτήρι νερό
– 1 πακέτο μαργαρίνη των 250 γραμ.
– Άχνη ζάχαρη για το πασπάλισμα

ΕΚΤΕΛΕΣΗ:

Συνεχίστε την ανάγνωση Μπουγάτσα της Αυγής (Γλυκιά, Εύκολη & Πρωτότυπη)

Πίτσα της Αυγής

Αν υπάρχει, φίλες μου, ένα φαγητό που δεν μπορεί να του αντισταθεί κανείς, αυτό είναι η πίτσα.  Γιατί η πίτσα δε είναι απλά φαγητό, είναι μια πανδαισία χρωμάτων, αρωμάτων και γεύσεων. Ένας πίνακας ζωγραφικής. Η φύση διαθέτει τα υλικά και την παλέτα και εμείς, τα πινέλα την έμπνευση και την τέχνη. Δε χορταίνεις να τη βλέπεις αλλά και να την… τρως.

Μια τέτοια πίτσα θα φτιάξουμε σήμερα, υπέροχα απλή, όσο πρέπει τραγανή, αφράτη εκεί που χρειάζεται, πλούσια αφού θα βάλουμε ότι δια θέτει το ψυγείο μας, πολύχρωμη, λαχταριστή, χάρμα των οφθαλμών και μαγεία του ουρανίσκου.

Καταγράψτε τη συνταγή που σας δίνω για μια τέλεια ζύμη πίτσας στα μαγειρικά σας κατάστιχα και σημειώστε επάνω ένα μεγάλο S.O.S. Σαν εκείνο που σημειώναμε όταν ήμασταν μαθήτριες επάνω στα κεφάλαια που θεωρούσαμε ότι ήταν S.O.S για τις εξετάσεις.

Υλικά: για τη ζύμη:

– 50 γρ μαγιά νωπή
– 1 κούπα  ( 250 γρ ) νερό χλιαρό και λίγο για να διαλύσετε την μαγιά
– 1 κοφτή κουταλιά του γλυκού ζάχαρη και
– 1 κουταλιά του γλυκού  αλάτι.
– 2-3 κουταλιές ελαιόλαδο
– 3 κούπες αλεύρι για όλες τις χρήσεις

Για τη γέμιση:

– Σάλτσα ντομάτας
– 2 πιπεριές κόκκινες ή πράσινες κομμένες σε λεπτές ροδέλες
– 250 γρ. πάριζα κομμένη σε λεπτές φέτες
– 400 γρ. διάφορα  τριμμένα τυριά που λιώνουν
– Μπούκοβο γλυκό ή καυτερό (προαιρετικά)
– Μανιτάρια

Για τη σάλτσα:

Για τη σάλτσα-βάση της πίτσας χρησιμοποίησα τη σάλτσα από τα κανελόνια σπέσιαλ

Εκτέλεση:

Συνεχίστε την ανάγνωση Πίτσα της Αυγής

Πρασόπιτα Βλαχαρβανήτικη

Τα αρβανητοβλαχοχώρια της Φλώρινας, Δροσοπηγή, Φλάμπουρο, Λέχοβο, φίλες μου φημίζονται, μεταξύ άλλων και  για τις καταπληκτικές πίτες. Όσοι έχουν δοκιμάσει σίγουρα μου δίνουν δίκιο. Οι βλαχαρβανήτισσες νοικοκυρές, έχουν αναγάγει το άνοιγμα του φύλλου σε ύψιστη τέχνη. Και αυτό γιατί  από  μικρές μαθήτευαν δίπλα στις μεγαλύτερες και διδάσκονταν ένα-ένα τα μυστικά. Πώς φτιάχνεται η ζύμη, πώς ανοίγεται ομοιόμορφα ένα- ένα το λεπτό φύλλο, πώς τυλίγεται ο κόθρος, με ποιον τρόπο γίνεται το ράντισμα της πίτας με το βούτυρο και τέλος,  με ποιο τρόπο  θα ψηθεί για να γίνει, τέλεια, τραγανή και λαχταριστή και όχι σκληρή «σαν τενεκές», ή μαλακιά και βαριά « σαν λάσπη», όπως έλεγε η γιαγιά μου.

Όλο αυτό το μάθημα δεν ήταν πανηγύρι. Οι νεαρές γυναίκες έπρεπε πάση θυσία να μυηθούν στα μυστικά, γιατί αργότερα μια μέρα μετά το γάμο τους περνούσαν όλες από μια μεγάλη δοκιμασία. Έπρεπε να αποδείξουν την τέχνη και τη μαεστρία τους  φτιάχνοντας πίτα κάτω από τα αμείλικτα βλέμματα των πεθερικών αλλά και όλου του σογιού του γαμπρού. Από το πόσο καλή θα ήταν η πίτα εξαρτιόταν και το αν θα έπαιρνε τον τίτλο της καλής  νοικοκυράς ή αν ο τίτλος της ανοικοκύρευτη θα τη συνόδευε για μια ζωήι.

Η πίτα για τους αρβανητόβλαχους  δεν ήταν απλά ένα φαγητό, Ήταν τό φαγητό! Την είχαν συνδέσει με όλες τις εκφάνσεις του κύκλου της ζωής. Τη γέννα, τη  βάφτιση, το  γάμο, τη κηδεία, τα ταφικά έθιμα, τα πανηγύρια και τις γιορτές. Σε κάθε περίπτωση η πίτα ήταν διαφορετική, με ιδιαίτερη γέμιση, διαφορετικό τρόπο κατασκευής, με λιγότερο ή περισσότερο βούτυρο. Τυρόπιτες , πρασσόπιτες, χορτόπιτες, τσουκνιδόπιτες, αρμυρόγλυκες κολοκυθόπιτες, μπουρέκια, πλούσιες γαλατόπιτες, ρεθανίκια στριφτά και τραγανά, πισπιλίτες, καλαμποκόπιτες, πίτες με ψημένα φύλλα, …είναι μερικά από τα είδη της πίτας που έφτιαχναν και εξακολουθούν μερικές ακόμα, νοικοκυρές να φτιάχνουν.

Παλιά τις έφτιαχναν σε στρόγγυλα μπακιρένια ταψιά περασμένα με ένα παχύ στρώμα από καλάι. «Καλάι» είναι η τούρκικη ονομασία  του κασσίτερου. Κάθε χρόνο περνούσε από το χωριά ο Γιάννης ο Καλαητζής και «γάνωνε» τα φθαρμένα ταψιά. Τα έκανε να στραφτοκοπάνε σαν καινούρια. Η πίτα ψήνονταν στην πυροστιά με κάρβουνα. Από πάνω έβαζαν ένα μεταλλικό καπάκι ,το σάτσι, ή γάστρα.  Όπως καταλαβαίνετε, η πίτα ήταν μια μικρή περιπέτεια που εκτός από  μαστοριά και αξιοσύνη, απαιτούσε  και γερά μπράτσα.

Σήμερα, αν και τα πράγματα -ευτυχώς- έχουν γίνει πιο εύκολα, οι νοικοκυρές προτιμούν τις έτοιμες κατεψυγμένες πίτες που δε λέω, μπορεί να είναι νόστιμες αλλά δε συγκρίνονται  με τις σπιτικές. Σήμερα θα φτιάξουμε, βήμα βήμα μια πίτα σχετικά εύκολη. Αν ακολουθήσετε προσεχτικά τις οδηγίες, θα αποζημιωθείτε από το αποτέλεσμα. Θα φτιάξουμε μια βάση για πίτα. Τη γέμιση θα την επιλέγετε εσείς κάθε φορά και  έτσι θα καυχιέστε ότι μπορείτε να φτιάξετε όλων των ειδών τις πίτες. Συνεχίστε την ανάγνωση Πρασόπιτα Βλαχαρβανήτικη