Μπατσίνα η… ξεβράκωτη ή αλλιώς κολοκυθόπιτα καλοκαιρινή χωρίς φύλλο

Η Μπατσίνα, φίλες μου είναι μια ιδιαίτερη πίτα που φτιάχνεται στη Θεσσαλία. Μερικοί  τη λένε και… ξεβράκωτη γιατί είναι μια… γυμνή πίτα, μια πίτα χωρίς φύλλο. Βεβαιώνω όμως με το χέρι στην καρδιά πως αυτή  η γύμνια δεν της στερεί  τίποτα από εμφάνιση και  νοστιμιά. Ίσα – ίσα που την κάνει πιο ελκυστική και πάνω από όλα εύκολη.  Η μόνη δυσκολία είναι το τρίψιμο  των κολοκυθακίων αλλά και πάλι, πέντε δέκα λεπτάκια για να φτιάξετε αυτή τη νοστιμιά, δεν είναι και τίποτα.Μπατσίνα - Κολοκυθόπιτα χωρίς φύλλο - 31

Αυτήν τη γυμνή πίτα,  μου την εκθείαζε κατά καιρούς η  Στεφανία, η οποία είναι ερωτική μετανάστης στη Φλώρινα, προερχόμενη εκ Θεσσαλίας. Εκεί η μπατσίνα είναι κάτι σαν τοπική σπεσιαλιτέ. Την φτιάχνει η μαμά της συχνά και αρέσει πολύ στα παιδιά της. Μου είχε πει, πάνω κάτω, πως γίνεται αλλά δεν είχα συγκρατήσει ακριβώς τα υλικά.

Μπατσίνα - Κολοκυθόπιτα χωρίς φύλλο - 5

Εφέτος, λοιπόν που οι  προκομμένες μου κολοκυθιές δε σταμάτησαν να γεννοβολάνε τρυφερά, δροσερά κολοκυθάκια, θυμήθηκα τη μπατσίνα της Στεφανίας. Έψαξα στο διαδίκτυο και βρήκα πολλές συνταγές. Διάλεξα μία, έκανα κάποιες μικροαλλαγές και τη προσάρμοσα στα δικά μου γούστα. Πρέπει να σας πω πως τα βασικά υλικά σε όλες τις συνταγές, είναι πάνω κάτω τα ίδια με μικρές παραλλαγές. Εγώ έφτιαξα τη δική μου και σας την παρουσιάζω με μεγάλη υπερηφάνεια . Αυτό που διαπίστωσα μετά από αρκετούς πειραματισμούς  είναι ότι ψήνεται καλύτερα όταν είναι λεπτή.

Μπατσίνα - Κολοκυθόπιτα χωρίς φύλλο - 1

Πρέπει επίσης να σας εξομολογηθώ ότι την πρώτη φορά που την έφτιαξα (πριν προσαρμόσω τη δόση των υλικών στα μέτρα μου) το μείγμα μου βγήκε κάτι παραπάνω από αρκετό αλλά πιστέψτε με, δεν πήγε χαμένο. Ουδέν κακόν αμιγές καλού.  Έστρωσα  το χυλό που περίσσεψε σε ένα άλλο μικρότερο ταψάκι και το έβαλα στην κατάψυξη. Το έψησα μια βδομάδα αργότερα και ήταν μια χαρά. Επίσης έφτιαξα τη μπατσίνα και με κολοκύθα μεγάλη, κίτρινη και είναι εξίσου νόστιμη. Τα υλικά που σας δίνω είναι για ένα ταψάκι 25 επί 25 εκατοστά…

Μπατσίνα - Κολοκυθόπιτα χωρίς φύλλο - 32

Τι θα χρειαστείτε:

– 4 αυγά
– ½ κούπας ελαιόλαδο
– 1 κούπα αλεύρι
– 1 κουταλιά σούπας μπέικιν πάουντερ
– 4 μεγάλα κολοκυθάκια
– 1 κούπα και λίγο ακόμα κασέρια κίτρινα διάφορα
– 1 κουταλιά σούπας δυόσμο ξερό ή φρέσκο
– 1 καρότο
– 1 κρεμμύδι
– 1 σκελίδα σκόρδο
– Αλάτι πιπέρι

Πώς θα τη φτιάξετε:

Συνεχίστε την ανάγνωση Μπατσίνα η… ξεβράκωτη ή αλλιώς κολοκυθόπιτα καλοκαιρινή χωρίς φύλλο

Γκέλα Ρόσα ή Κιουλ… Βελούδινος, Πεντανόστιμος Βλαχαρβανίτικος Χυλός

Το χωριό μου, η (Δροσοπηγή στο νομό της Φλώρινας) το δημιούργησαν ορεινοί πληθυσμοί, Βλάχων και Αρβανιτών που μετακινήθηκαν από την περιοχή των Μαστοροχωρίων της Ηπείρου, (Πληκάτι, Βούρμπιανι, Αετομελίτσα), εκεί γύρω στο πρώτο μισό του 18ου αιώνα. Η ευλογημένη αλλά φτωχή και στερημένη γη της Ηπείρου και το άγριο περιβάλλον, επέβαλλαν στους κατοίκους ανάλογες συμπεριφορές. Δημιουργικοί, οι Δροσοπηγιώτες, με καλλιτεχνικές τάσεις, λακωνικοί και άμεσοι στην επικοινωνία, λιτοί, σχεδόν δωρικοί ως προς την ενδυμασία, έχουν δώσει και πολύτιμα μαθήματα οικιακής οικονομίας. Στη Βλαχαρβανίτικη κουζίνα μαθαίνει κανείς, πώς τα πιο ασήμαντα γεννήματα της φύσης μπορούν να γίνουν νοστιμότατα φαγητά.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 21

Η διατροφή των Βλαχαρβανιτών απλή, λιτή, με καθαρές γεύσεις, χωρίς πολλά καρυκεύματα και μυρωδικά, στηρίζονταν κυρίως στα παρασκευάσματα από αλεύρι, στις ζύμες, τους χυλούς, σπιτικά ζυμαρικά, άγρια χόρτα (τσουκνίδες, λάπατα, ξινήθρες, αγριοράδικα κτλ.) και τα γαλακτοκομικά. Ονομαστές είναι οι Αρβανίτικες πίτες (χορτόπιτες, γαλατόπιτες, γυριστές, μπουρέκια, πλασίντες, παρβαλιάκ, καλαμποκόπιτες), που ξεχωρίζουν τόσο για τον ιδιαίτερο τρόπο που φτιάχνονται όσο και για τη μεγάλη ποικιλία και νοστιμιά.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 29

Ήδη έχετε πάρει μερικά δείγματα και ακολουθούν και άλλα πολλά γιατί οι πίτες είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο. Σήμερα οι Δροσοπηγιώτες, συνεχίζουν να μαγειρεύουν με τον τρόπο που ήξεραν από αιώνες, μπολιάζοντας την κουζίνα τους με υλικά και γεύσεις της καινούριας περιοχής. Το παραδοσιακό κιούλ, στα αρβανίτικα, γκέλα ρόσα στα βλάχικα, που σε απλή μετάφραση σημαίνει κόκκινο φαγητό, είναι ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της βαλαχαρβανήτικης κουζίνας και σας το παρουσιάζω με μεγάλη υπερηφάνεια γιατί έμαθα να το μαγειρεύω με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το μαγειρεύει η μαμά μου, το μαγείρευε η γιαγιά μου και πολλές γενιές ακόμα πίσω.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 23

Το κιούλ, ή γκέλα ρόσα, είναι ελαφρύς χυλός, βελούδινος στην υφή, νόστιμος, θρεπτικός, εύκολος στην κατασκευή. Ένα γρήγορο, χορταστικό και πάρα πολύ εμφανίσιμο πιάτο. Μοιάζει κάπως με το μακάλο των ντόπιων , αλλά περιέχει τυρί, αυγά, φρέσκο βούτυρο και κόκκινο πιπέρι υλικά που δένουν τόσο αρμονικά μεταξύ τους ώστε το αποτέλεσμα θα το ζήλευε και ο καλύτερος σεφ…

Τι θα χρειαστείτε:

– Για τέσσερα πιάτα κιουλ
– Δυο γεμάτες κουταλιές φρέσκο βούτυρο
– 8 κοφτές κουταλιές αλεύρι για όλες τις χρήσεις
– 4 αυγά
– 250 γρ. φέτα
– 4 πιάτα νερό (χρησιμοποιούμε το βαθύ πιάτο στο οποίο θα σερβίρουμε το χυλό)
– Αλάτι
– Πιπέρι κόκκινο στη μύτη του κουταλιού του γλυκού

Πώς θα το φτιάξετε:

Χτυπήστε τα αυγά ελαφρώς με ένα πιρούνι.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 12

Θρυμματίστε τη φέτα με τα δάχτυλά σας.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 10

Σε ένα βαθύ τηγάνι ή πλακουτσωτή κατσαρόλα, λιώστε το βούτυρο και αφήστε το λίγο να κάψει ελαφρώς.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 1

Αποσύρετε το σκεύος από το μάτι και ρίξτε το κόκκινο πιπέρι.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 2

Ανακατέψτε για να μην καεί το πιπέρι.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 3

Το βούτυρο θα πάρει ένα ωραιότατο κοκκινωπό χρώμα.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 4

Μοιράστε με ένα κουτάλι ισόποσα το βούτυρο στα πιάτα.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 5Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 9

Ξαναβάλτε το σκεύος στη φωτιά χωρίς να το καθαρίσετε έτσι όπως είναι βουτυρωμένο και ρίξτε το αλεύρι και το αλάτι.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 6

Αρχίστε να ανακατεύετε το αλεύρι ώσπου να αρχίσει να χρυσίζει και να μοσχοβολάει. Προσέχετε να μη καεί.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 7Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 8

Αποσύρετε από τη φωτιά και αφήστε 4 – 5 λεπτά να πέσει λίγο η θερμοκρασία. Προσθέστε τα τέσσερα πιάτα νερό.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 11

Ξαναβάλτε το τηγάνι στο μάτι και συνεχίστε το ανακάτεμα με το σύρμα ή με μια ξύλινη κουτάλα. Σε λίγο τα μείγμα θα αρχίσει να πήζει. Θα γίνει σαν μια ελαφριά βελουδένια μπεσαμέλ.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 13Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 14

Ρίξτε τα χτυπημένα αυγά ξεκινώντας από το κέντρο σε μορφή σπείρας.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 15

Σταματήστε το ανακάτεμα και αφήστε ένα με δύο λεπτά να μαγειρευτούν τα αυγά.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 16

Αρχίστε το ανακάτεμα με την την κουτάλα απαλά από κάτω προς τα επάνω. Τέλος ρίξτε τη φέτα και ανακατέψτε απαλά.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 17Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 18Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 20

Μοιράστε το χυλό στα πιάτα. Το κοκκινισμένο βούτυρο θα εμφανιστεί στο χείλος κάθε πιάτου. Με ένα πιρούνι ή κουτάλι κάντε διάφορα σχήματα και δώστε τη δική σας αισθητική στο πιάτο.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 26Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 27

Η γκέλα ρόσα, το κιούλ, ένα φαγητό απλό παραδοσιακό που έθρεψε γενιές και γενιές σε καιρούς δύσκολους είναι έτοιμο. Ένας άλλος τρόπος σερβιρίσματος είναι να μοιράσετε πρώτα το κιουλ στα πιάτα και μετά να ρίξετε από πάνω το βούτυρο.

Γκέλα Ρόσα ή Κιούλ - Βλαχαρβανήτικος Χυλός - 28 - Συνταγή - ηχωμαγειρέματα

Καλή επιτυχία φίλες μου και καλή σας όρεξη! Μέχρι το επόμενο μαγειρικό μας ραντεβού καλά να περνάτε και να προσέχετε τους υπέροχους εαυτούς σας. Μην κακιώνετε με τους γύρω σας. Αφήστε να πάρει ο άνεμος τα αρνητικά τους και μάθετε να μετράτε τα θετικά τους γιατί όπως έλεγε και η γιαγιά Αθηνά: «Υπάρχουν στους ανθρώπους περισσότερα πράγματα να θαυμάσουμε παρά να περιφρονήσουμε…»

Σας φιλώ αυγή

Save

Save

Παστίτσιο το τέλειο αλλά και το… θερμιδοφόρο

Τώρα για να λέμε αλήθειες, αν αποφασίσετε να μαγειρέψετε παστίτσιο, πρέπει να το πάρετε απόφαση, πρώτον ότι θα κουραστείτε λιγουλάκι γιατί, μεταξύ μας, είναι ένα φαγητό μπελάς – τρεις κατσαρόλες και ένα ταψί και μερικά άλλα ψιλολόγια για καθάρισμα, δεν είναι και μικρό πράγμα- και δεύτερον ότι θα βάλετε στη μπάντα τις λάιτ εκδοχές, τις δίαιτες, το μέτρημα θερμίδων και τα συναφή, διότι δίαιτα και παστίτσιο δεν συμβιβάζονται. Ή που θα το μαγειρέψεις όπως πρέπει, πλούσιο πλούσιο ή που μην το μαγειρεύεις καθόλου. Διότι θα το πω και αμαρτίαν ουκ έχω, το παστίτσιο είναι μεν μπελάς αλλά ωραίος μπελάς, γευστικά υπέροχος μπελάς, απολαυστικός μπελάς, μπελάς που λες μακάρι παναγίτσα μου να ήταν έτσι όλοι του κόσμου οι μπελάδες.

Παστίτσιο το τέλειο αλλά και το... θερμιδοφόρο - 31

Το παστίτσιο το… θερμιδοφόρο παίζει κι έναν μυστήριο, ανεξήγητο, συμβολικό ρόλο στη ζωή της Ελληνίδας. Αποτελεί, μάλλον λόγω της πολυπλοκότητά του και ένα τεστ, ας πούμε, αξιοσύνης, που αν δεν καταφέρεις και το περάσεις, μέχρι που και ο…. γάμος σου, πάει περίπατο. Αυτό το κατάλαβα προχθές όταν άκουσα χωρίς να το θέλω κάτι σκόρπιες κουβέντες από το κουτσομπολιό που είχε στηθεί στο απέναντι μπαλκόνι. «Τι λες Κούλα μου; Χώρισε η Λέτα; Εμ βέβαια πώς να μην χώριζε… Καλέ αυτή ούτε ένα παστίτσιο της προκοπής δεν ήξερε να κάνει. Είδε και απόειδε ο άνθρωπος και τη χώρισε».

Παστίτσιο το τέλειο αλλά και το... θερμιδοφόρο - 32

Και αν αυτά έπαθε η καημένη η Λέτα, δείτε τώρα τι παθαίνω εγώ όταν αποφασίζω να μαγειρέψω παστίτσιο. Τι συνειρμοί ανακαλούνται από τα βάθη του νου μου: Η σχέση της γιαγιάς μου Αθηνάς με το παστίτσιο ήταν από την πρώτη στιγμή της γνωριμίας τους εχθρικές. Το παστίτσιο ήρθε σχετικά αργά στην κουζίνα μας μαζί με τον μουσακά οπότε, η καημένη η γιαγιάκα μου, συνηθισμένη στην λιτή καθημερινότητά μας δεν μπορούσε να χωνέψει το γεγονός ότι τόσα πολλά υλικά μπορούν να ξοδευτούν για να μαγειρευτεί ένα μόνο φαγητό που το λένε παστίτσιο. Όταν λοιπόν η μαμά μου άρχισε να το μαγειρεύει αυτή αρνούνταν να υποκύψει στις προκλήσεις μια σπάταλης μαγειρικής. Ούτε καν το δοκίμαζε. Έβραζε το μακαρονάκι της, το ράντιζε με λίγο σκορδόλαδο, πάντα μετρημένο με το κουτάλι, έτριβε και λίγη κατσικίσια φετούλα, πετούσε και δυο τρία φυλλαράκια μυρωδάτο, φρεσκοκομμένο δυόσμο από το κηπάκι μας και όλα καλά όλα ωραία.

Παστίτσιο το τέλειο αλλά και το... θερμιδοφόρο - 30

Ώσπου στα 97 της όταν πια λόγω αδυναμίας εναπόθεσε την διατροφή της στα χέρια της μαμάς μου, οι άμυνές της έπεσαν, ενέδωσε, και παραδόθηκε ολοκληρωτικά στα θέλγητρα του παστίτσιου. «Πότε θα κάνεις εκείνη την παστίτσα;» τη ρωτούσε. «Το παστίτσιο γιαγιά, όχι η παστίτσα. Δεν είναι θηλυκό είναι ουδέτερο…» τη διορθώναμε εμείς αλλά εκείνη επέμενε: «Η παστίτσα, ξέρω εγώ τι λέω. Δεν μπορεί ένα τέτοιο φαγητό με τόσα πλούσια τα ελέη να είναι ουδέτερο. Θηλυκό είναι και θηλυκό του διαβόλου».

Παστίτσιο το τέλειο αλλά και το... θερμιδοφόρο - 34

Αυτό, λοιπόν, το διαβολικά νόστιμο παστίτσιο έφτιαξα σήμερα και το μοιράζομαι μαζί σας… Συνεχίστε την ανάγνωση Παστίτσιο το τέλειο αλλά και το… θερμιδοφόρο

Ρεβανί Αλλιώτικο με Σιρόπι… Γάλακτος

Πόσες αναμνήσεις μπορεί να κρύβει ένα παλιό τετράδιο με συνταγές μαγειρικής; Πολλές, πάρα πολλές σας βεβαιώνω. Βάλθηκα να καθαρίζω τις προάλλες μια γωνιά της βιβλιοθήκης μου και εκεί ανάμεσα σε παλιά περιοδικά και ντοσιέ με αποκόμματα εφημερίδων το είδα το παλιό μου τετράδιο με τις συνταγές, το ξεφύλλισα και με πήραν παραμάζωμα οι αναμνήσεις και τα συναισθήματα και με σήκωσαν. Κάθε σελίδα και ένα ταξίδι στο παρελθόν. Κάθε σημείωση και ένα τσικ στο στομάχι και στην καρδιά. Γέλια και δάκρυα και θυμός και συγκίνηση και οι εικόνες να ξεπηδούν και να στήνουν τρελό χορό . Παιδικά πάρτι, γενέθλια, ονομαστικές γιορτές, Χριστούγεννα, Πάσχα, γάμοι και κηδείες, σχολικές εκδρομές , μυρωδιές βανίλιας κανέλας, λεμονοπορτόκαλου και γεύσεις πολλές όλα κλειδωμένα μέσα στις πυκνογραμμένες σελίδες.

Να αυτή η υπέροχη συνταγή, για παράδειγμα, για το ρεβανί με το γάλα μου θύμισε τη φίλη μου την Άννα. Αγαπημένη φίλη, πώς χαθήκαμε; Μην ρωτάτε το γιατί. Έτσι, απλά, χωρίς λόγο χώρισαν οι δρόμοι μας. Μπήκε η απόσταση ανάμεσά μας, έκανε και ο χρόνος τη δουλειά του και χάσαμε επαφή. Πόσα χρόνια πίσω με πήγε δε θέλετε να ξέρετε. Της είχα παραπονεθεί κάποτε ότι τα παιδάκια μου δεν πίνουν καθόλου γάλα και μου είχε προτείνει αυτό εδώ το πρωτότυπο ρεβανί. Το έφτιαχνα σχεδόν κάθε εβδομάδα και το τιμούσαν τα παιδάκια μου δεόντως αλλά όχι μόνο αυτά. Όλοι μας το απολαμβάναμε, ιδιαίτερα το καλοκαιράκι με μια μπάλα παγωτό από δίπλα….τι να σας λέω τώρα. Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα. Είναι εύκολο, δεν περιέχει βούτυρα και άλλα λιπαρά και το σιρόπιασμα με το γάλα το κάνει πιο ελαφρύ και πιο υγιεινό… Αν σας αρέσει το ρεβανί ή γενικά τα γλυκά δείτε και τη συνταγή για σπιτικό παραδοσιακό ρεβανί ή αλλιώς «Ρεβανί της Μαίρης».

Ρεβανί αλλιώτικο με σιρόπι... γάλακτος - 33 Συνεχίστε την ανάγνωση Ρεβανί Αλλιώτικο με Σιρόπι… Γάλακτος

Μπουγάτσα της Αυγής (Γλυκιά, Εύκολη & Πρωτότυπη)

Τι είναι αυτό που στις Σέρρες καταναλώνεται όλες τις ώρες της ημέρας και πουλιέται με το κιλό, στη Θεσσαλονίκη έχει κατοχυρωθεί ως το πιο πλήρες και λαχταριστό πρωινό, ενώ σε πολλές πόλεις της Ελλάδας θεωρείται τοπικό έδεσμα; Ο λόγος για τη μπουγάτσα, μια μοναδική λιχουδιά με μεγάλη παράδοση. Το όνομά της προέρχεται από την αντίστοιχη τουρκική λέξη πογάτσα (POĞAÇA) (πίτα με κρέμα ή τυρί). Στον τόπο μας  την έφεραν μικρασιάτες πρόσφυγες μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, και την έκαναν  ιδιαίτερα δημοφιλή στη Βόρεια Ελλάδα, ειδικά στη Θεσσαλονίκη και τις Σέρρες, που θεωρούνται φημισμένες για τη μπουγάτσα τους.

Και  τώρα μη μου πείτε  μου ότι στο όνομα και μόνο της μπουγάτσας δεν τρέχουν τα σάλια σας; Γιατί αυτή η κυρία, με το φύλλο το ροδοψημένο και το τραγανό  και τη  λαχταριστή γέμιση  τυριού ή κρέμας ή κιμά… μμμμμμ αληθινός πειρασμός. Μόνο που για να φτιάξεις μπουγάτσα με τον τρόπο που τη φτιάχνουν οι μερακλήδες Θεσσαλονικείς ή Σερραίοι μπουγατσοποιοί, χρειάζεται εμπειρία τέχνη, μυϊκή δύναμη, χρόνο  και πολλά, πολλά μικρά μυστικά, που ο καθένας από αυτούς τα κρατάει κρυμμένα και τα προσέχει «Ως κόρην οφθαλμού»  και τα παραδίδει στην επόμενη  γενιά.

Και εδώ έρχομαι εγώ που σας το δηλώνω με το χέρι στη καρδιά: Μυστικά δεν κρατάω και επί πλέον, ότι σας προτείνω είναι δοκιμασμένο, εύκολο, γίνεται γρήγορα, έχει σίγουρη επιτυχία. Μου αρέσει να ασχολούμαι με την κουζίνα και να  πειραματίζομαι. Βάζω τη φαντασία μου, κάνω τις παρεμβάσεις μου και σας καταθέτω όλες τις λεπτομέρειες που κάνουν τις  συνταγές μου πετυχημένες.  Η μπουγάτσα που σας προτείνω μπορεί να μην είναι σαν της Θεσσαλονίκης, αλλά δεν έχει τίποτα να ζηλέψει ούτε σε εμφάνιση ούτε σε  νοστιμιά από αυτήν.. Γίνεται γρήγορα και επί πλέον είναι  πολύ- πολύ εύκολη, τόσο, που μπορεί να τη φτιάξει και κάποιος που δεν πολυασχολείται με την κουζίνα. Κάθε φορά λοιπόν που σας πιάνει λιγούρα ή εμφανίζεται απρόσμενος επισκέπτης φτιάξτε την. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα εισπράξετε εκτός από γεύση και πολλά κοπλιμέντα…

ΥΛΙΚΑ:

– 600 γραμ. φύλλο κρούστας
– 3 αυγά
– 1 κούπα ζάχαρη
– 2-3 βανίλιες
– 1 ποτήρι γάλα εβαπορέ
– 1 ποτήρι νερό
– 1 πακέτο μαργαρίνη των 250 γραμ.
– Άχνη ζάχαρη για το πασπάλισμα

ΕΚΤΕΛΕΣΗ:

Συνεχίστε την ανάγνωση Μπουγάτσα της Αυγής (Γλυκιά, Εύκολη & Πρωτότυπη)

Σοκολατένιες Αυγόφετες

Το πρωινό, λένε οι επαΐοντες, αποτελεί το πιο σημαντικό γεύμα της μέρας και χαρίζει στον ανθρώπινο οργανισμό την απαραίτητη ενέργεια και τα θρεπτικά συστατικά που χρειάζεται για να λειτουργήσει σωστά κατά τη διάρκεια της ημέρας. Η γιαγιά Αθηνά πάλι το έλεγε αλλιώς : «Το πρωί τρώγε σαν βασιλιάς, το μεσημέρι σαν άρχοντας και το βράδυ σαν ζητιάνος». Πού να τον βρούμε το χρόνο θα μου πείτε για να καθίσουμε σαν άνθρωποι στο τραπέζι και να φάμε ένα πρωινό της προκοπής; Τα πρωινά όλοι τρέχουμε. Το πολύ, πολύ ένας καφές  και κανένα κουλουράκι στα γρήγορα, συνήθως από τον πλησιέστερο φούρνο, είναι τα μόνα που προλαβαίνεις.

Έχετε όλα τα δίκια του κόσμου. Για τις καθημερινές το καταλαβαίνω τα σαββατοκύριακα όμως;  Αφού δεν τα καταφέρνετε τις καθημερινές κάντε το πρωινό γεύμα υπόθεση του σαββατοκύριακου. Από τη μία το αργό ξένοιαστο  ξύπνημα  από την άλλη η προοπτική μια χαλαρής μέρας χωρίς υποχρεώσεις,  ανοίγουν την όρεξη και φτιάχνουν τα κέφια για κάτι παραπάνω.

Να αυτό το κάτι παραπάνω θέλω να σας προτείνω που δεν θέλει κόπο ούτε χρόνο, που θα σας χορτάσει, θα σας γεμίσει ενέργεια  και θα δώσει στο σαββατιάτικο ή κυριακάτικο πρωινό σας άλλη διάσταση:  Απλές, κλασσικές, ροδοτηγανισμένες αυγόφετες, σκέτες ή γεμιστές με πραλίνα φουντουκιού ότι πρέπει για ένα πλούσιο πρωινό ξεκίνημα που δεν θα σας κουράσει και σίγουρα  θα το απολαύσει όλη η οικογένεια.

Τι θα χρειαστείτε:

(Ποσότητες ακριβώς δεν θα σας δώσω. Θα πρέπει να ξέρετε όμως πως με ένα αυγό και δυο τρεις  κουταλιές της σούπας γάλα θα φτιάξετε μια γεμιστή αυγόφετα, οπότε κάντε τους υπολογισμούς σας και πράξτε αναλόγως με τα άτομα και την όρεξή σας)

– Αυγά
– Γάλα
– Πραλίνα (Μερέντα)
– Ελάχιστο αλάτι
– Λάδι ελαφρύ για το τηγάνισμα

Πώς θα τις φτιάξετε:

Συνεχίστε την ανάγνωση Σοκολατένιες Αυγόφετες

Εύκολο Παγωτό

Για σήμερα φίλες μου σας έχω τη  συνταγή για παγωτό που σας υποσχέθηκα . Ταιριάζει απόλυτα με το «ρεβανί Μαίρης»  – ελπίζω να το φτιάξατε . Ταιριάζει επίσης και  με πολλά σιροπιαστά, μπακλαβά, κανταΐφι, λουκουμάδες. Και μόνο του όμως, περιχυμένο με γλυκό κουταλιού, σιρόπι φράουλας, βύσσινου ή σοκολάτας, είναι μ μμμ, υπέροχο!

Το παγωτό, σε κυπελάκι,  σε  χωνάκι, σε ξυλάκι, πύραυλος, ή απλή μπαλίτσα σ’ ένα μπωλ,  έχει πάντοτε μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας. Είναι σημείο αναφοράς στην παιδική μας ηλικία. Είναι δεμένο με τις αναμνήσεις μας, τα ζεστά καλοκαίρια, τις παραλίες, τη ξενοιασιά. Έχει την ικανότητα να κάνει παιχνίδια με τις αισθήσεις μας, να χαϊδεύει προκλητικά τον ουρανίσκο μας, να μας αιχμαλωτίζει με τη βελούδινη υφή του και τη δροσιστική γλύκα του. Πολλοί λίγοι μπορούν να μείνουν ασυγκίνητοι  μπροστά σ’ αυτόν το γλυκό πειρασμό  και να μην υποκύψουν σε κάποια από τις τόσες και τόσες  γεύσεις του.

Το παγωτό, έχει πλέον γίνει αγαπημένη συνήθεια χειμώνα καλοκαίρι. Μπορεί να χάθηκε ολοκληρωτικά η αγαπημένη φιγούρα του ασπροντυμένου πλανόδιου παγωτατζή Μαστκαλούλε, με το καρότσι του, αλλά αντικαταστάθηκε από τα ψυγεία, όπου κανείς βρίσκει ότι γεύση, μέγεθος, χρώμα η σχήμα ,επιθυμεί. Αν ψάξουμε δε  για τη ιστορία του, θα χρειαστεί να ταξιδέψουμε πολλές χιλιάδες χρόνια πίσω.  Όπως αναφέρουν  τα αρχαία κείμενα, ο Μέγας Αλέξανδρος  είχε την ευτυχία να δοκιμάσει μια πρώιμη μορφή παγωτού. Εκείνη την εποχή,το έφτιαχναν από φρούτα ανακατεμένα με μέλι,  παγωμένα στο χιόνι που το έφερναν οι σκλάβοι  από τις πλαγιές του Ολύμπου.

Στην Κίνα ανακάτευαν το χιόνι με γάλα και ρύζι και έφτιαχναν ένα είδος παγωτού…ρυζόγαλο, για το οποίο υπάρχουν γραπτές αναφορές. Εκεί στις αρχές του 17ου αιώνα , πρώτοι οι Ιταλοί, έφτιαξαν ένα παγωτό , κράμα γάλακτος και ζάχαρης, ανακατεμένο με πολτούς φρούτων που το  χτυπούσαν σε κάδους βυθισμένους μέσα σε θρυμματισμένο πάγο και αλάτι. Τα παγωτά αυτά έφταναν μέχρι το παλάτι των Βερσαλλιών, σε αστρονομικές τιμές. Στην Αμερική το ταξίδεψαν οι Ιταλοί μετανάστες, που το πουλούσαν στους δρόμους, όπως ο δικός μας αγαπημένος παγωτατζής,  ο Μάτσκας στη Φλώρινα.

Το 1864 μια αμερικανίδα νοικοκυρά ανακάλυψε τη χειροκίνητη παγωτομηχνή και έκανε τη κατασκευή του εύκολη και τη διάδοση του στο ευρύ κοινό, ευκολότερη. Από τότε οδηγηθήκαμε με βήματα γοργά στη σημερινή πραγματικότητα, με τον «πόλεμο» να έχει ξεσπάσει ανάμεσα στις εταιρίες, με τις απίστευτες διαφημίσεις . Εμείς όμως, εδώ  στα ηχωμαγειρέματα επιμένουμε παραδοσιακά, και φτιάχνουμε στο σπίτι παγωτό νόστιμο, υγιεινό με υλικά αγνά και μάλιστα χωρίς πολύ κόπο. Η δόση που σας προτείνω είναι μικρή  για να το δοκιμάσετε. Αν σας αρέσει -που θα σας αρέσει σίγουρα- διπλασιάστε τα υλικά… Συνεχίστε την ανάγνωση Εύκολο Παγωτό

Αφράτη, πανεύκολη Μηλόπιτα

Μηλόπιτα… η αφράτη… η τέλεια… η πανεύκολη! (Δες και τη συνταγή για μηλόπιτα τριφτή).

«Λόλα… να ένα μήλο». Η φράση, σφηνωμένη στον παιδικό μαθητικό εγκέφαλο, είναι μία από τις πρώτες ισχυρές αναμνήσεις αυτού του φρούτου, αν εξαιρέσουμε τις μωρουδιακές φρουτόκρεμες και τα καραμελωμένα μήλα της προσχολικής ηλικίας. Το μήλο, με ιστορία που χάνεται στις απαρχές του χρόνου, κουβαλά στους σπόρους του συμβολισμούς αιώνων, θεραπευτικές αλλά και μεταφυσικές ιδιότητες.

Η ιστορία του μήλου ξεκινά από την αρχαία Αίγυπτο όπου, όπως υποστηρίζουν οι περισσότεροι ιστορικοί, περίπου τον 13ο αιώνα π.Χ. ο Φαραώ Ραμσής φύτεψε τις πρώτες μηλιές στις όχθες του Νείλου. Άλλοι πάλι ισχυρίζονται ότι έχουν βρεθεί απολιθώματα μήλων σε διάφορα χωριά της Ελβετίας, τα οποία χρονολογούνται από τη Λίθινη Εποχή. Εμείς βέβαια ξέρουμε ότι τα πρώτα μήλα εμφανίστηκαν με τη δημιουργία του κόσμου στον Κήπο της Εδέμ.

Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική παράδοση, τα μήλα αποτελούσαν αναπόσπαστο κομμάτι των γαμήλιων τελετών, (πράγμα που ισχύει σε μερικές περιοχές ακόμα και σήμερα. Στο χωριό μου τη Δροσοπηγή για παράδειγμα η νύφη μετά την γαμήλια τελετή αντί για ανθοδέσμη ρίχνει ένα μεγάλο μήλο που έχει σφηνωμένο στην σάρκα του ένα κέρμα για υγεία και πλούτο. Όποιος ή όποια το πιάσει θα παντρευτεί σύντομα).  Επίσης μήλα με κέρμα μοιράζουν οι νεόνυμφοι μετά την γαμήλια τελετή στα πρωτότοκα παιδιά των συγγενικών οικογενειών για να είναι το ζευγάρι καρπερό. Στην αρχαιότητα  όταν κάποιος έριχνε ένα μήλο προς το μέρος μιας γυναίκας, αυτό ισοδυναμούσε με πρόταση γάμου. Εμείς μάθαμε από την μυθολογία ότι η προσφορά μήλου, ειδικά εάν πρόκειται γι’ αυτό της Έριδος, ισοδυναμεί με τον Τρωικό Πόλεμο.

Η Εύα είναι ο πρώτος άνθρωπος που συνέδεσε την ύπαρξή του με το μήλο. Αυτός που την… πλήρωσε, βέβαια, ήταν ο Αδάμ. Το γνωστό «μήλο του Αδάμ» μάλλον ήταν το κομμάτι που του κάθισε στον λαιμό. Επίσης εάν θέλουμε να είμαστε ακριβείς, αντίστοιχα δικαιώματα στο φρούτο, εκτός από την Εύα έχει και ο όφις. Το μήλο ονομάστηκε «ο καρπός του κακού και της γνώσης»…

Τα χρυσά μήλα σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία τα είχαν οι Εσπερίδες, στον κήπο τους αν και δεν μπορούσαν να τα απολαύσουν, καθώς βρίσκονταν συνέχεια σε επαγρύπνηση μην τυχόν τους τα κλέψουν. Ένα τέτοιο μήλο, χρυσό από τον Κήπο των Εσπερίδων, κλήθηκε ο Πάρις να χαρίσει στην ομορφότερη θεά και η επιλογή του προκάλεσε τον έρωτα που οδήγησε στον τρωικό πόλεμο, ο οποίος έγινε ομηρικό έπος.

Εκατοντάδες χρόνια μετά, ο Θεόφιλος δεν είχε μελετήσει μυθολογία για να πάρει το μάθημά του και προσέφερε το σωτήριο έτος 830 στο Βυζάντιο ένα χρυσό μήλο στην Κασσιανή, για να το πάρει πάλι πίσω, με μια κίνηση αντρικής κυριαρχίας και συντηρητισμού για τη θέση των γυναικών.

Ενισχυμένη είναι η παρουσία του μήλου και στους μύθους, τους θρύλους και τα παραμύθια σε όλη την Ευρώπη, ως ένα από τα πιο παλιά και ευρέως αναγνωρισμένα σύμβολα – σύμβολο απαγορευμένης γνώσης αλλά και της αιώνιας νεότητας. Κορυφαίο το μήλο της Χιονάτης,

Μεταφορά για την ψυχή του μήλου παραμένει η παροιμία «Το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει», κάνοντας όλους μας να λυπόμαστε τα αχλάδια και τα πορτοκάλια, που δεν έχουν κερδίσει αντίστοιχη θέση στην καρδιά μας… Συνεχίστε την ανάγνωση Αφράτη, πανεύκολη Μηλόπιτα

Έτσι φτιάχνονται οι παραδοσιακές Χυλοπίτες

«Κόρες» στο ντόπιο ιδίωμα σημαίνει φύλλα, χυλοπίτες. Στα αρβανητοχώρια τις χυλοπίτες τις λένε «πέτα» ή «πέτκα», οι δε βλάχοι «πέτουρε». Παλιά οι  χυλοπίτες μαζί με τον τραχανά,  φτιάχνονταν στο σπίτι από τα άξια χέρια των γυναικών εκεί στο τέλος του καλοκαιριού.  Στέγνωναν κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο και κατόπιν αποθηκεύονταν σε λευκά πάνινα σακούλια και έπαιρναν την θέση τους στο κελάρι μαζί με τις άλλες προμήθειες του χειμώνα  μιας και αποτελούσαν σημαντικό πιάτο της χειμερινής  διατροφής.

Οι χυλοπίτες φτιάχνονταν και εξακολουθούν να φτιάχνονται με φρέσκα υλικά, αλεύρι, αυγά, γάλα και λίγο αλάτι σε μεγάλες ποσότητες. Στην παρασκευή τους  συμμετείχαν όλες οι γυναίκες της γειτονιάς, ειδοποιημένες από την προηγούμενη.  «Αύριο θα φτιάξουμε φύλλα στης Ευτυχίας», «Μεθαύριο στης Μερόπης». Το άνοιγμα των φύλλων δεν είναι απλή δουλειά. Χρειάζεται τέχνη και επιδεξιότητα για να γίνει το φύλλο λεπτό, σχεδόν διάφανο, ολοστρόγγυλο, χωρίς ψεγάδια. Τέχνη που την μετέφεραν με τον καιρό οι μεγαλύτερες στις μικρότερες.

Μέσα σε ατμόσφαιρα χαράς και κεφιού ανάμεσα σε γέλια και πειράγματα, συναγωνίζονταν ποια θα ανοίξει τα περισσότερα. Ακόμα και τα μικρά παιδιά συμμετείχαν στο πανηγύρι. Έπαιρναν τα φύλλα τυλιγμένα στους πλάστες και τα άπλωναν στα καθαρά σεντόνια, κάτω από τον καυτό ήλιο να στεγνώσουν και να «σκάσουν» σε μικρά κομμάτια. Όταν τελείωναν το άνοιγμα ακολουθούσε τραπέζωμα με πίτες, γλυκά, φρούτα και καλούδια διάφορα . Με τις ευχές «καλό χειμώνα», «με υγεία να τα φάτε», αποχωρούσαν δίνοντας ραντεβού την επόμενη μέρα, στο σπίτι  κάποιας άλλης γειτόνισσας… Το πανηγύρι σταματούσε, όταν όλα τα σπίτια της γειτονιάς είχαν φτιάξει αυτά τα καταπληκτικά ζυμαρικά.

Οι χυλοπίτες όπως σας προανέφερα παρασκευάζονταν σε μεγάλες ποσότητες. Οι οικογένειες εκείνη την εποχή ήταν πολυμελείς και το συγκεκριμένο ζυμαρικό το έτρωγαν τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα. Για πολλές δε οικογένειες οι χυλοπίτες μαζί με τον τραχανά αποτελούσαν το καθημερινό πρωινό γεύμα. Μαγειρεύονταν εύκολα, τους ζέσταινε και πάνω από όλα ήταν θρεπτικό και τους «κράταγε» χορτάτους.

Εγώ θα σας δώσω τα υλικά για μια μικρή ποσότητα. Ας πούμε για να μαγειρέψετε περίπου τρεις φορές για πέντε άτομα. Μπορείτε να τις φτιάξετε στο σπίτι και να τις απλώσετε να στεγνώσουν στο μπαλκόνι. Προλαβαίνετε! Ο καιρός ακόμα καλά κρατεί. Συνεχίστε την ανάγνωση Έτσι φτιάχνονται οι παραδοσιακές Χυλοπίτες

Ζουμερό Κέικ Καρότου (πανεύκολο)

Τα καρότα στο χωριό μου, τουλάχιστον φίλες μου, παλιά, τα σπέρναμε στους μπαξέδες και τα χρησιμοποιούσαμε για να νοστιμίζουμε τα φαγητά μας. Που και πού στολίζαμε και καμιά σαλάτα η τα μασουλάγαμε για να ξεγελάσουμε την πείνα μας ώσπου να ετοιμαστεί το φαγητό. Το να τα βάλουμε σε γλυκό δεν περνούσε από το μυαλό κανενός. Ώσπου κάποια «Αθηναία», περαστική από το χωριό, έκανε γνωστό το «γλυκό κουταλιού καροτάκι».

Για ένα διάστημα ήταν το γλυκό της μόδας ώσπου, από την άλλη  μεριά του Ατλαντικού,  ήρθε η συνταγή για το «Κέικ καρότου» μέσα στης αποσκευές μιας ομογενούς εξ Αμερικής και το γλυκό καροτάκι έπεσε στα αζήτητα. Το κέικ καρότου, έκτοτε και για αρκετό καιρό, είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στους πρωινούς και απογευματινούς καφέδες. Σε ένα τέτοιο καφέ το δοκίμασα κι εγώ,  εντυπωσιάστηκα και το ενέταξα στη λίστα με τα αγαπημένα μου.

Σας το προτείνω λοιπόν, γιατί  είναι ένα κέικ με πολλά … προσόντα:  Κατ’ αρχήν είναι πα-νεύ-κο-λο. Απλά ανακατεύεις με ένα πιρούνι τα υλικά και μέχρι να πεις…. «καρότο» το έχεις βάλει στο φούρνο. Σε λίγη ώρα βγαίνει, μοσχομυριστό, φουσκωτό, φουσκωτό,  αφράτο, ζουμερό, εντυπωσιακό σε εμφάνιση και  με μια γεύση όνειρο… Συνεχίστε την ανάγνωση Ζουμερό Κέικ Καρότου (πανεύκολο)