Μανιταρόσουπα με τραχανά

Τα είδα στο ψυγείο του γειτονικού σούπερ μάρκετ, ολοστρόγγυλα, τρυφερά σαν μωρά, βελούδινα  και μυρωδάτα, αραδιασμένα με προσοχή και τάξη στο καφασάκι τους και τα λιμπίστηκα.

Εκτός αυτού θυμήθηκα τα παλιά. Τότε που μικρά παιδιά, μετά τη βροχή, ξαμολιόμασταν στις δασωμένες πλαγιές και τα λιβάδια του πατρογονικού μου Βιτσίου, μικροί… αλιείς μανιταριών και τα ξεκολλούσαμε με προσοχή από την αγκαλιά της μάνας γης, γεμίζαμε τα καλάθια μας και τα πηγαίναμε στη δική μας μάνα.

Τα μαγείρευε με χίλιους δυο τρόπους. Εγώ τα προτιμούσα ψημένα επάνω στη σόμπα με λίγο αλατάκι στη ροζ κοιλίτσα τους που γέμιζε καθώς ψήνονταν, με ένα καφετί, πεντανόστιμο ζουμάκι. Άφηναν ένα γύρω στο μικρό κουζινάκι, μια ευωδιά ιδιαίτερη, φίνα και ντελικάτη και είχαν μια γεύση … δεν ξέρω πώς να την περιγράψω…  χάρμα και όνειρο.

Για αυτό και θυμώνω όταν στα διάφορα φαγάδικα σερβίρουν τα μανιτάρια με ένα σωρό πρόσθετα, κασέρια, λάδια, βούτυρα, πιπέρια, ρίγανες και σάλτσες και αλλαντικά και το μόνο που καταφέρνουν είναι να  καλύπτουν αυτή την εύθραυστη χαρακτηριστική ευωδιά και τη λεπτή, την ιδιαίτερη γεύση που από μόνη της είναι αρκετή για να κάνει τον ουρανίσκο σας να ριγήσει από ευχαρίστηση.

Θα μου πείτε, «Άλλο τα μανιτάρια του Βιτσιού και άλλο τα καλλιεργημένα» και θα έχετε δίκιο. Όμως εγώ θα επιμένω: Την επόμενη φορά ζητήστε να σας τα ψήσουν σκέτα, μόνο με λίγο χοντρό αλατάκι στην κοιλίτσα τους. Θα εκπλαγείτε από την μοναδική νοστιμιά τους και στην τελική θα καταλάβετε ποια είναι η πραγματική γεύση και ευωδιά του μανιταριού. Μετά φτιάξτε και τη μανιταροσουπίτσα με τον τραχανά και τα λέμε. Συνεχίστε την ανάγνωση Μανιταρόσουπα με τραχανά