Ρεβυθόσουπα… υπέροχη, χειμώνα, καλοκαίρι!

Η σχέση μου με τα ρεβύθια ήταν παιδιόθεν η χειρότερη που μπορούσε να είναι. Άκουγα ρεβύθια και ανακατεύονταν το στομάχι μου. Ίσως γιατί στο σπίτι μας δεν τα μαγειρεύαμε καθόλου. Πίεσα τον εαυτό μου να τα δοκιμάσει, σε φιλικό σπίτι για να μην προσβάλλω την οικοδέσποινα και η έκπληξή μου ήταν θετικότατη. Γύρισα στο σπίτι και την επόμενη, προς έκπληξη σύμπασας της οικογένειας, σέρβιρα ρεβύθια. Μετά τα πρώτα αποδοκιμαστικά σχόλια, τα μπλιαχ γιαχ και άλλα, τέτοιου είδους επιφωνήματα απέχθειας, «θα κάνουμε το στομάχι μας πέτρα και θα τα δοκιμάσουμε» μου είπαν και τα δοκίμασαν. Τους άρεσαν και μάλιστα πολύ. Έκτοτε τα μαγειρεύω και όχι με έναν αλλά με πολλούς τρόπους τους οποίους έχω σκοπό να σας τους κάνω γνωστούς εν ευθέτω χρόνω.

Ρεβυθόσουπα - 1

Σούπες λευκές και κόκκινες, γιαχνί, φούρνου, ρεβυθοκεφτέδες , κρύες σαλάτες με κρεμμύδι και μαϊντανό, χούμους με ταχίνι και ελαιόλαδο και άλλα… Ναι, ναι , τόσους πολλούς τρόπους κατανάλωσης έχουμε για το ταπεινό ρεβύθι, τον αρχαίο ερέβυνθο, μια ταπεινότητα που αντανακλάται στις λαϊκές ρήσεις και τα κλασσικά παραμύθια, όπως εκείνο του κοντορεβυθούλη, που άφηνε πίσω του ρεβύθια για να μην χάσει το δρόμο στο πυκνό δάσος ή τις γλυκύτατες φωνές της Βάσιας Ζήλου και του Σταμάτη Κραουνάκη εκεί στις αρχές του ΄80…

Δυο κουκιά , δυο κουκιά , κι άλλα δυο ρεβύθια,
στο καζάνι μια βραδυά, λέγαν παραμύθια.
Πέρασε και η φακή, κάθησε κι εκείνη,
κι από πάνω ο μάγειρας το καπάκι κλείνει!

Ρεβυθόσουπα - 30

Καταναλώνω τα «ξεχασμένα» για πολλούς από εμάς ρεβύθια, σημαίνει ότι παίρνω εξαιρετικής ποιότητας φυτικές πρωτεΐνες, με ευεργετικά οφέλη για τη διατροφή και την υγεία. Για τούτο και πολλά έθνη ανατολικά της Μεσογείου έκαναν το ρεβύθι κύριο πιάτο. Η αξία του έφτασε ως την Ινδία, σ’ αυτόν τον αναδυόμενο καταναλωτικό γίγαντα που σύντομα θα ξεπεράσει το πληθυσμιακό μέγεθος της Κίνας. Εκεί στην Ινδία τα ρεβύθια είναι κύρια πηγή πρωτεϊνών. Έγιναν το «κρέας των φτωχών» της γης. Ειδικά για τους πληθυσμούς που λόγω θρησκείας απαγορεύεται η κατανάλωση βόειου και χοιρινού κρέατος, τα ρεβύθια έχουν γίνει πλέον εθνικό διατροφικό τους συστατικό.

Ρεβυθόσουπα - 11

Σε αυτό οφείλεται και η επισταμένη έρευνα του ρεβυθιού στην Ινδία. Μια έρευνα που οδήγησε στη βελτίωσή του ύστερα από πολλές διασταυρώσεις μεταξύ ποικιλιών και ειδών. Έτσι δημιουργήθηκαν και νέες ποικιλίες όπως το κίτρινο ρεβύθι, πορτοκαλί ρεβύθι ή μωβ ρεβύθια, που ήδη καλλιεργούνται στη χώρα μας και ανεβάζουν ακόμα πιο ψηλά τη διατροφική τους αξία. Ρεβυθόσουπα, λοιπόν με ρεβύθι καστοριανό οικολογικό και βραστερό όσο δε γίνεται… Συνεχίστε την ανάγνωση Ρεβυθόσουπα… υπέροχη, χειμώνα, καλοκαίρι!

Μπάμιες λαδερές στο φούρνο

Οι μπάμιες οι λαδερές είναι απ’ τα φαγητά που πολώνουν τον κόσμο ανάμεσα σε λατρεία και μίσος. Προσωπικά μικρή τις μισούσα για τα σαλάκια που βγάζουν όταν παραβράζουν που μου έφερναν αηδία . Με το πέρασμα των χρόνων όμως και με το σωστό μαγείρεμα μπορώ να πω ότι τώρα ανήκω στους οπαδούς της μπάμιας, και όσο τα χρόνια περνάνε φανατίζομαι περισσότερο. Τις τρώμε όλο τον χρόνο, τουλάχιστον μια φορά τον μήνα εκτός εποχής, αλλά ειδικά το καλοκαίρι που είναι η ώρα τους, τις θεωρώ ένα από τα πιο αγαπημένα λαδερά.

Μου αρέσουν μαγειρευτές στην κατσαρόλα αλλά τρελαίνομαι να τις φτιάχνω και στο φούρνο γιατί κατά τη γνώμη μου υπερτερούν γευστικά αλλά και αισθητικά. Οι φρέσκες χρειάζονται μια κάποια προετοιμασία. Να κοπούν τα κοτσάνια που περισσεύουν, να πλυθούν, να στραγγίσουν, να ψεκαστούν με ξυδάκι και να μείνουν μ’ αυτό για μισή ώρα ή και παραπάνω. Η γιαγιά Αθηνά έλεγε ότι η μπάμια πρέπει να βγεί στον ήλιο να λιαστεί. Μερικές φορές το κάνω κι εγώ αλλά όταν βιάζομαι το προσπερνάω αυτό τα στάδιο και για να είμαι ειλικρινής δεν έχω δει και καμιά διαφορά. Μια χαρά νόστιμες μου βγαίνουν και χωρίς την ηλιοθεραπεία…

ΥΛΙΚΑ:

– 500 γρ. μπάμιες κατεψυγμένες
– 100 γρ. ελαιόλαδο
– 1 κουτάκι ντοματάκια ή δυο ντομάτες περασμένες στον τρίφτη
– 1 κρεμμύδι ψιλοκομμένο
– 2-3 κουταλιές ξίδι
– Μια πρέζα  ζάχαρη
– Ένα φλιτζ, τσαγ. μαϊντανό ψιλοκομμένο
– Αλατοπίπερο
– 250 ml νερό

ΕΚΤΕΛΕΣΗ:

Συνεχίστε την ανάγνωση Μπάμιες λαδερές στο φούρνο

Παραδοσιακές Τσιγαρίδες (Τζουμπερίγκες)

« …Τα χριστούγεννα για τους γεωργούς ήταν ξεκούρασμα , γι αυτούς και για τα ζώα τους, καλοπέραση! Την παραμονή έσφαζαν τα γουρούνια που τα έτρεφαν ως επί το πλείστον με βελάνι (βαλανίδια) και καλαμπόκι. Και ο φτωχότερος ακόμη είχε στο σπίτι του γουρούνι τουλάχιστον 50 οκάδων για τα Χριστούγεννα. Η σφαγή των γουρουνιών ήτο έθιμον παλαιόν, σχετιζόμενον με τα Κρόνια των αρχαίων, κατά τα οποία έσφαζαν χοίρους, θυσία στον Κρόνον. Κατά το σφάξιμο του γουρουνιού,  φρόντιζε ο σφαγεύς να μη σκούξει το γουρούνι και το ακούσει ο εχθρός και πει κακά λόγια, γιατί τότε το κρέας θα μύριζε και θα σκουλίκιαζε…»

Αυτά γράφει ο λαογράφος Φίλιππος Αφένδρας για το έθιμο της σφαγής του γουρουνιού ή γουρουνοχαράς , το οποίο έχει φτάσει μέχρι τις μέρες μας, αν και τηρείται  πια μόνο από λίγους μερακλήδες. Παλιά κάθε οικογένεια είχε τουλάχιστον ένα γουρούνι στην αυλή. Το έπαιρναν από μικρό, ένα χρόνο πριν και το τάιζαν έτσι ώστε να καταφέρουν να το παχύνουν  όσο το δυνατόν περισσότερο. Με φροντίδα και καλό τάισμα το γουρουνάκι γινόταν…θρεφτάρι. «Καλό» θεωρούνταν ένα γουρούνι που έφτανε τις 100 οκάδες.

Ζωοτροφές σαν αυτές που υπάρχουν σήμερα  δεν υπήρχαν τότε. Το τάιζαν με βελανίδια , τσουκνίδες,  χόρτα  και αποφάγια ως την παραμονή των Χριστουγέννων, οπότε και ξεκινούσε το έθιμο της  χοιροσφαγής.  Μαζεύονταν 3-4 άνδρες, συνήθως γείτονες  και με τη χρήση βαριοπούλας ,το χτυπούσαν στο μέτωπο, το ζάλιζαν, το  έριχναν κάτω για να μπορέσουν να το σφάξουν. Βάρβαρη μέθοδος, αλλά το κρέας του πεντανόστιμο. Αφού το έσφαζαν, το έγδερναν και το κρεμούσαν σε τσιγγέλι,  για να στραγγίξει και μετά το τεμάχιζαν .

Άφθονο και νόστιμο χοιρινό κρέας σε αναμμένα τζάκια, εύφραινε τους πιστούς μετά την πολυήμερη νηστεία  και έδινε πανηγυρική ατμόσφαιρα στο δωδεκαήμερο των γιορτών. Ένα σημαντικό όμως μέρος του κρέατος έπρεπε να διατηρηθεί για τους ερχόμενους μήνες μέσα σε κιούπια σκεπασμένο με καυτό λίπος. Η σπατάλη ήταν γνωστή μόνο σαν λέξη, εκείνη την εποχή, όχι σαν νοοτροπία. Τίποτα από το σφάγιο δεν πετιόταν. Όλα, μα όλα τα μέρη του ζώου τα αξιοποιούσαν οι ντόπιες καλονοικοκυρές. Με τα αυτιά και τα πόδια έφτιαχναν την περίφημη πηχτή. Με το δέρμα του, που το ξύριζαν και το στέγνωναν, νοστίμιζαν τα όσπρια και άλλα φαγητά και με τα έντερα του, έφτιαχναν νοστιμότατα λουκάνικα.

Αυτό που χρειάζονταν όμως περισσότερο ήταν το πολύτιμο ζωικό λίπος  και τις θερμίδες του γιατί  ο Φλωρινιώτικος χειμώνας ήταν βαρύς και διαρκούσε πολλούς μήνες. Έκοβαν το λιπώδη ιστό  σε μικρά κομματάκια και τα έλιωναν σε μεγάλα καζάνια. Αφού έλιωνε ένα τμήμα από το λίπος, έμεναν στο καζάνι μικρά τραγανά κομματάκια από λίπος και κρέας. Αυτά ήταν οι περίφημες «τσιγαρίδες» ή «τζουμπερίγκες», το αγαπημένο φαγητό μικρών και μεγάλων. Μετά το ψήσιμο στα καζάνια άρχιζε το τσιμπούσι με άφθονο κρασί αλλά και χορό. Το υπόλοιπο λίπος το στράγγιζαν σε τενεκέδες και το χρησιμοποιούσαν  όλο το χρόνο στο μαγείρεμα. Έφτιαχναν  πίτες  (ζέλνικ και μάζνικ) τηγανίτες και μπουκουβάλα ή το άλειφαν πάνω σε φέτες ψωμιού.

Μέρες που είναι, λοιπόν, λέω να θυμηθούμε λίγο τα παλιό  έθιμο και να  φτιάξουμε τσιγαρίδες. Σπιτικές, παραδοσιακές τσιγαρίδες, ξεροψημένες και λαχταριστές από έξω και ζουμερές από μέσα,  με τον αυθεντικό τρόπο του παρελθόντος αλλά σε μικρή ποσότητα. Η συνταγή απλή, αλλά  είναι κάπως κουραστική γιατί τα κομμάτια του λίπους χρειάζονται ανακάτεμα συνεχώς για να μην κολλήσουν. Το αποτέλεσμα όμως σε αποζημιώνει.  Εγώ το τηρώ το έθιμο και φτιάχνω τσιγαρίδες κάθε χρόνο, παραμονές των Χριστουγέννων και μοσχομυρίζει το σύμπαν . Πιστέψτε με, γίνονται ανάρπαστες και είναι το πιο περιζήτητο έδεσμα.

Κρατάω και το λίπος, γιατί  είμαι από αυτούς που πιστεύω ότι τα ζωικό λίπος ( όχι μόνο το χοιρινό ) είναι πολύτιμο και υγιεινό αν καταναλωθεί με μέτρο. Μετά τον ανελέητο πόλεμο που δέχτηκε από τις βιομηχανίες παραγωγής, (δήθεν φυτικών) λιπαρών, με χημικό τρόπο, οι οποίες το ενοχοποίησαν και το εξοβέλισαν από το τραπέζι μας, είναι καιρός να ξαναπάρει τη θέση που του αξίζει  στην κουζίνα γιατί όπως έλεγε και η γιαγιά Αθηνά, ότι παράγεται στο εργοστάσιο της μητέρας φύσης, δεν μπορεί να σε βλάψει περισσότερο από αυτό που παράγεται  στο  εργοστάσιο από τους ανθρώπους. Συνεχίστε την ανάγνωση Παραδοσιακές Τσιγαρίδες (Τζουμπερίγκες)

Κολοκυθοκεφτέδες στο φούρνο

Είμαι σίγουρη φίλες μου ότι καμιά  μας  δεν μπορεί να πει όχι σε έναν ροδοτηγανισμένο πικάντικο κεφτέ. Οι παντός είδους κεφτέδες κολοκυθοκεφτέδες, πατατοκεφτέδες, μελιτζανοκεφτέδες, είναι από τα πιο αγαπημένα μεζεδάκια και έχουν σημαντική θέση στο καλοκαιρινό τραπέζι. Μια και το θέμα μας είναι οι κολοκυθοκεφτέδες, τώρα που τα κολοκυθάκια τα βρίσκω σε αφθονία τους φτιάχνω πολύ συχνά. Το πρόβλημα είναι, πως τα τηγανητά είναι μεν νόστιμα άλλα, λίγο πολύ, τις  θερμιδούλες τους τις έχουν και εμείς πρέπει και να προσέχουμε. Ξέρετε χολιστερίνες, πίεση,  περιτά κιλά κτλ.

Προσπαθώντας να βρω τρόπο να αποφύγω το τηγάνισμα, σκέφτηκα: «Γιατί να μην δοκιμάσω να τους κάνω… φουρνιστούς;». Τους έφτιαξα λοιπόν και τους έψησα στο φούρνο, στο ταψί με τις υποδοχές. Εκεί που κάνω τα μικρά ατομικά κέικ, σε σχήμα καρδιάς. Το αποτέλεσμα,  ήταν εκπληκτικό.  Οι κολοκυθοκεφτέδες έγιναν χάρμα στην εμφάνιση και μμμμμμ στη γεύση. Δεν πρόλαβα να τους βγάλω από το ταψί.  Εξαφανίστηκαν πριν ακόμη κρυώσουν! Έτσι τώρα αναγκάζομαι και φτιάχνω διπλή δόση για να μας φτάσουν! Επίσης έτσι ομορφούληδες που βγαίνουν  είναι ότι πρέπει για μπουφέ… Συνεχίστε την ανάγνωση Κολοκυθοκεφτέδες στο φούρνο

Παραδοσιακή Λαγάνα

‘Όπου να’ ναι φίλες μου οι εκδηλώσεις της αποκριάς κορυφώνονται και έρχεται η «Καθαρά Δευτέρα», η οποία σηματοδοτεί τη λήξη του γλεντιού και του ξεφαντώματος και την αφετηρία της νηστείας της Μεγάλης Σαρακοστής. Για το χριστιανικό κόσμο η Καθαρά Δευτέρα είναι μια ιδιαίτερη μέρα και γιορτάζεται, με εκδρομές σε κοντινούς εξοχικούς προορισμούς, γλέντι και φαγοπότι με διάφορα νηστίσιμα, «σαρακοστιανά», εδέσματα.

Σε αυτό το Σαρακοστιανό τσιμπούσι, πρωταγωνιστεί η παραδοσιακή λαγάνα με τη συνοδεία του χαλβά, της ταραμοσαλάτας και της ελιάς. Στο xωριό μου –και σε όλα τα χωριά της Φλώρινας-, η  Καθαρή Δευτέρα όνομάζονταν καθαρή γιατί οι νοικοκυρές καθάριζαν τα σκεύη τους, τρίβοντάς τα με αλυσίβα, ένα μείγμα νερού και στάχτης, για να μην έχουν επάνω τους κανένα ίχνος λαδιού έτσι ώστε η νηστεία να είναι απόλυτη. Είπαμε, Καθαρά Δευτέρα είναι η αρχή για πνευματική και σωματική  κάθαρση.

Οι εκδρομές στις εξοχές καθώς και το πέταγμα του χαρταετού είναι έθιμα δανεικά νοτιοελλαδίτικα που μας ήρθαν μαζί με πολλά άλλα μετά τη  απελευθέρωση.  Μια χαρακτηριστική λέξη που χρησιμοποιούμε για την Καθαρά Δευτέρα -δανεικιά κι αυτή- είναι τα «Κούλουμα». Σύμφωνα με όσα λέει ο Νικόλαος Πολίτης, πατέρα της ελληνικής λαογραφίας, τα κούλουμα προέρχονται από τη λατινική λέξη Culumus που σημαίνει αφθονία αλλά και  τέλος. Το τέλος της αποκριάς.

Ότι κι αν σημαίνει όμως η λέξη αυτή, στις μέρες μας η Καθαρά Δευτέρα, είναι ημέρα διασκέδασης και φαγητού, γι’ αυτό, ανασκουμπωθείτε για να φτιάξουμε νοστιμότατες λαγάνες. Δοκίμασα τρεις συνταγές και σας προτείνω την καλύτερη… Συνεχίστε την ανάγνωση Παραδοσιακή Λαγάνα

Πως φτιάχνεται ο παραδοσιακός Τραχανάς

Υπάρχει μια μυρωδιά που φέρνει χειμώνα, φέρνει χωριό κι αναμμένο τζάκι, φέρνει φίλους και ωραίες παρέες, με σκουφιά και κασκόλ πεταμένα στους καναπέδες, φέρνει τους ήχους που βγάζουν τα κουτάλια, όταν βυθίζονται στα  πιάτα, φέρνει μνήμες και ανθρώπους. Είναι ο τραχανάς, βεβαίως! Εγώ έχω καταχωρημένη την εικόνα του στο άλμπουμ του μυαλού μου, έτσι όπως τον έφτιαχνε η γιαγιά μου, απλωμένο σε ολόκληρη την αυλή  στα κατάλευκα σεντόνια, να ξεροψήνεται  κάτω από τον καυτό Αυγουστιάτικο ήλιο.

Ο τραχανάς, λοιπόν, και δεν είναι υπερβολή να σας πω ότι έχει τις καταβολές του από την αρχαιοελληνική γαστρονομία, στην οποία συναντάει κανείς αναφορές του Αθήναιου και του Διοσκουρίδη στον «χόνδρο», δηλαδή το χοντρό αλεσμένο σιτάρι. Στο τέλος του 1989, διάβασα ότι  έγινε μιας διεθνής συνάντηση στις ΗΠΑ με αντικείμενο την ιστορική προέλευση διαφόρων τροφών. Μια ιστορικός της διατροφής, η Maria Johnson, εξέφρασε την άποψη ότι ο ελληνικός τραχανάς προέρχεται από την τουρκική λέξη «tarhana», που ούτε λίγο ούτε πολύ σημαίνει, σπιτικά ζυμαρικά  με βασικά συστατικά στοιχεία τα δημητριακά και το γάλα.

Στον τόπο μας (Φλώρινα) στην ντόπια διάλεκτο,  ο τραχανάς, ονομάζεται «Ταράνα», στα βλάχικα, «πισερούτς», στα δε αρβανίτικα  «ροσνίτσα». Ίσως οι περισσότερες έχετε ακουστά τη φράση  « Τι κάνει αυτός; Απλώνει τραχανά!», που δηλώνει μια διαδικασία που χρειάζεται χρόνο, υπομονή και λεπτοδουλειά. Για παράδειγμα, ένας τρόπος -ο πιο δύσκολος τρόπος- παρασκευής του ξινού τραχανά έχει τα εξής στάδια: Ιούλιο και Αύγουστο μαζεύεται το γάλα σε καθαρούς τενεκέδες τις καρδάρες όπως τις λέγαμε στο χωριό μου. Το αφήνουν να ξινίσει. Μια μέρα πριν βραστεί ο τραχανάς, ρίχνουν γιαούρτι μέσα στο γάλα. Την επομένη βράζουν το γάλα. Μετά, αλάτι και καλό ανακάτεμα. Μετά αρχίζει το βράσιμο και πέφτει το σιμιγδάλι. Όταν είναι έτοιμος και λίγο στεγνωμένος, τον ψιλοκόβουν, μια πολύ κοπιαστική δουλειά, και τον απλώνουν σε καθαρά σεντόνια και τραπεζομάντιλα σε όλο το σπίτι.

Εγώ όμως θα σας δώσω μια εκδοχή κατασκευής του τραχανά που έχει επικρατήσει τα τελευταία χρόνια γιατί είναι η πιο εύκολη, αλλά δεν στερείται καθόλου νοστιμιάς. Η ποσότητα που θα προκύψει από τα υλικά είναι αρκετή για μια πρώτη δοκιμή. Πιστέψτε το! Ο τραχανάς μέσα στη  σεμνότητα του, προσφέρει υψηλότατες απολαύσεις! Συνεχίστε την ανάγνωση Πως φτιάχνεται ο παραδοσιακός Τραχανάς

Λεμονάτες Αγκινάρες με Αρακά

Να και ένα εξαιρετικό λαχανικό που δεν το πολυμαγειρεύουμε, φίλες μου, στον τόπο μας τη Φλώρινα. Ένα λαχανικό, φάρμακο, θα έλεγα, αφού από την αρχαιότητα ακόμα το χρησιμοποιούσαν για θεραπευτικούς σκοπούς. Τρία φλιτζάνια την ημέρα, αφέψημα αποξηραμένης αγκινάρας, (γιατί ναι, μπορείτε να τη βρείτε και σε αυτήν τη μορφή στο παζάρι), λειτουργούν θεραπευτικά κατά της αρτηριοσκλήρυνσης, της ανεπάρκειας του συκωτιού, της χρόνιας νεφρίτιδας, της τοξικής ανουρίας, της φαγούρας  του δέρματος, του ίκτερου, της ρευματοειδούς αρθρίτιδας. Το συγκεκριμένο αφέψημα, διαλύει επίσης τις πέτρες στα νεφρά, καθαρίζει το αίμα,  τονώνει την καρδιά, είναι άριστο διουρητικό, κατευνάζει  τους πόνους της κοιλιάς και κάνει και άλλα πολλά που δεν θα τα καταθέσω εδώ.

Ο Πτολεμαίος ο Ευεργέτης, βασιλιάς της Αιγύπτου, αναφέρει ότι στις όχθες ενός ποταμού της Λιβύης φύτρωναν αγκινάρες που μάζευαν οι στρατιώτες, έβγαζαν τα αγκάθια και τις έτρωγαν. Σαν τροφή, η αγκινάρα είναι πολύτιμη. Περιέχει 84% νερό, 3% πρωτεΐνες, 11% υδατάνθρακες και λιγότερο από 1% λιπαρά οξέα. Είναι πλούσια πηγή ασβεστίου και διάφορων βιταμινών (Α, Β1, Β2 ,C).

Μπορούμε να μαγειρέψουμε την αγκινάρα με πολλούς τρόπους. Εγώ φτιάχνω μια υπέροχη σούπα με αγκινάρες μυρωδικά και γιαούρτι. Η συνταγή είναι γαλλική και περιέχει κρέμα γάλακτος. Τη ξεσήκωσα από ένα περιοδικό και την προσάρμοσα στα Φλωρινιώτικα δεδομένα. Αντικατέστησα τη κρέμα γάλακτος με γιαούρτι κατσικίσιο που το φτιάχνω μόνη μου και το αποτέλεσμα με δικαίωσε. Θα την μαγειρέψουμε μια άλλη φορά. Για σήμερα, αγγάρεψα, τη Σοφία από το φαγάδικο «Λαδόκολλα», να μαγειρέψει αγκινάρες με αρακά. Σαν Κερκυραία, (στην Κέρκυρα έχουν τις αγκινάρες περί πολλού) μαγειρεύει τις αγκινάρες τέλεια και  με διάφορους τρόπους: Βραστή σαν σαλάτα, με ψάρι, κρέας, σαλιγκάρια, κουκιά, ρύζι, αρακά και μάραθο. Φτιάχνει επίσης ωραιότατο  τουρσί με αγκινάρες και πεντανόστιμη αγκιναρόπιτα. Συνεχίστε την ανάγνωση Λεμονάτες Αγκινάρες με Αρακά

Ιμάμ Μπαϊλντί Εναλλακτικό

Είναι ένα από τα πιο αγαπημένα φαγητά του καλοκαιριού αν και πέφτει λίγο βαρύ στο στομάχι.  Άλλωστε από εκεί έχει πάρει και το όνομά του το Ιμάμ Μπαϊλντί που στα τούρκικα, γιατί όπως και να το κάνουμε, είναι τούρκικης προέλευσης. Ιμάμ Μπαϊλντί σημαίνει ο Ιμάμης μπαΐλντισε, μπούκωσε, βαρυστομάχιασε.

Σύμφωνα με μια εκδοχή  ο ιμάμης μπαΐλντισε γιατί έφαγε μεγάλη ποσότητα από αυτό το  εξαιρετικής νοστιμιάς φαγητό.  Σύμφωνα με μία άλλη ο ιμάμης που ήταν ιδιαίτερα τσιγκούνης, λιποθύμησε στη θέα της ποσότητας του λαδιού που χρησιμοποίησε η γυναίκα του για να το μαγειρέψει.  Πραγματικά το φαγητό κατατάσσεται στα  πολύ λαδερά  φαγητά. Το δικό μου Ιμάμ όμως δεν πρόκειται να σας μπαϊλντίσει γιατί είναι ένα Ιμάμ Μπαϊλντί, ελαφρύ, εναλλακτικό μεν αλλά εξ’ ίσου νόστιμο. Δοκιμάστε το…

Υλικά:

– 6 κουτ. σ. ελαιόλαδο
– 4 μελιτζάνες φλάσκες μέτριες
– 4 μέτρια κρεμμύδια κομμένα σε φέτες
– 4 ώριμες μεγάλες ντομάτες
– 1 κουτ.σουπ. πελτέ ντομάτας
– Σκόρδο κατά βούληση (μην το λυπηθείτε)
– 1 ματσάκι μαϊντανό ψιλοκομμένο
– Ρίγανη, αλάτι, πιπέρι

Εκτέλεση:

Συνεχίστε την ανάγνωση Ιμάμ Μπαϊλντί Εναλλακτικό

Πεντανόστιμο Πρασόρυζο

Οι περισσότεροι θεωρούν το  πρασόρυζο  ένα από τα πλέον ταπεινά φαγητά της ελληνικής κουζίνας, αλλά για μένα είναι ένα γαστρονομικά κορυφαίο πιάτο. Για να είμαι ειλικρινής είναι απ’ τα φαγητά που δεν μαγειρεύω και πολύ συχνά αλλά μια δυο φορές το μήνα σίγουρα θα υπάρχει στο τραπέζι. Το αστείο είναι πως  κάθε φορά που ΄σερβίρω πρασόρυζο θα το σχολιάσουν θετικά και πάντα με την ίδια  έκπληξη, για  το πώς ένα τόσο απλό φαγητό καταφέρνει να είναι τόσο νόστιμο.

Ομολογώ  ότι είχα ένα προβληματισμό για το αν αξίζει τον κόπο να σας δώσω την συνταγή μου. Αλλά τελικά το αποφάσισα για τον εξής λόγο. Ψάχνοντας  στο διαδίκτύο για  συνταγές πρασόρυζου, διαπίστωσα  ότι οι περισσότερες είχαν μακρινή σχέση με τη δική μου. Με λίγα λόγια είδα πολλά υλικά, όπως σέλινο, ντομάτα, καρότα, τυρί, αλλαντικά, και κάθε λογής εξωτικά ή βαριά καρυκεύματα όπως κάρδαμο, μπαχάρι και δάφνη και άλλα.

Το δικό μου πρασόρυζο,  είναι συνταγή της γιαγιάς Αθηνάς. Μια συνταγή απλή και απέριττη,  σοφή και κομψή, παραδοσιακή και είναι γνωστό πως η παραδοσιακή κουζίνα διέπρεψε γιατί έδειχνε μεγάλο σεβασμό στα υλικά και στους συνδυασμούς τους. Έτσι, τίποτα δεν έμπαινε τυχαία και ποτέ δεν προστίθεντο στοιχεία και γεύσεις σε ένα πιάτο, αν δεν υπήρχε λόγος. Κάθε παραδοσιακό πιάτο είναι η γιορτή ενός ή δύο κεντρικών υλικών και ό,τι άλλο μπει στη συνταγή, στόχο έχει μόνον να αναδείξει ή να συμπληρώσει αυτά τα κεντρικά υλικά.

Για αυτήν την απλότητα αποφάσισα  να σας κάνω γνωστή τη συνταγή. Έτσι σας προκαλώ και σας προσκαλώ, αν δεν το ξέρετε έτσι το πιάτο ή αν ποτέ ως σήμερα δεν σας ήρθε η όρεξη για πρασόρυζο, να δοκιμάσετε την απλή αυτή συνταγή . Εύκολη και απλή παραδοσιακή ελληνική συνταγή με την ετοιμασία να παίρνει περί τα 15 λεπτά και το μαγείρεμα περί τη μισή ώρα. Αποτελεί ιδανική συνταγή για όλες τις εποχές του χρόνου. Ελπίζω να σας εκπλήξει ευχάριστα! Συνεχίστε την ανάγνωση Πεντανόστιμο Πρασόρυζο

Λαγκίτες (Αρβανιτοβλάχικα Πέτουλα)

Πέτουλα, φίλες μου, ονομάζουν οι βλαχαρβανίτες της Δροσοπηγής και του Φλαμπούρου (Φλώρινα), τις λαγκίτες ή λαλαγκίτες ή τηγανίτες ή πετουλίτσες όπως αποκαλούνται στα «ντόπια» χωριά. Τα πέτουλα ήταν παλαιότερα  συνυφασμένα με τα σημαντικότερα στάδια της  ζωής του ανθρώπου: Τον αρραβώνα και το  γάμο, τη  γέννηση και τη βάφτιση, το θάνατο και τα ταφικά έθιμα.

Τα αρραβωνιάσματα  και  ο «λόγος» που δίνονταν από τα σόγια και «έδενε» για πάντα  τις τύχες των παιδιών τους, σφραγίζονταν γύρω από ένα τραπέζι με ροδοτηγανισμένα πέτουλα, πασπαλισμένα με ζάχαρη και κανέλα, ενώ  στους γάμους προσφέρονταν σαν γλύκισμα, περιχυμένα με μέλι και καρύδια.

Και όταν με το καλό το ζευγάρι κάρπιζε και  έρχονταν τα παιδιά,  οι καλονοικοκυρές, μάνα και πεθερά, οι μαστόρισσες, έβαζαν το μεγάλο μαυρισμένο τηγάνι πάνω από την πυροστιά και μοσχομύριζε η γειτονιά. Τα πέτουλα  μοιράζονταν από σπίτι σε σπίτι και μ’ αυτόν τον τρόπο γίνονταν γνωστό το χαρμόσυνο γεγονός της γέννησης, σε όλο το χωριό. Και όταν έρχονταν η ώρα να πάρει το νεογέννητο τ’ όνομά του, να βαφτιστεί,  οι γονείς δεξιώνονταν τον νονό στο σπίτι,  λιτά, απλά, χωρίς περιττές πολυτέλειες, με πέτουλα, τσίπουρο, στραγαλοστάφιδα και φιστίκια με το τσόφλι. Και στο θάνατο όμως και σε κάθε ταφικό έθιμο, εκτός από τις κάθε λογής πίτες, γαλατόπιτες, μπουρέκια, ρεθανίκια κ.α., οι βλαχαρβανίτες, μοίραζαν πέτουλα για να αναπαύονται και  να είναι  χορτασμένες οι ψυχές των αγαπημένων που δεν βρίσκονταν πια στην ζωή.

Τα πέτουλα, είναι μια ακόμα έξυπνη  επινόηση των νοικοκυράδων εκείνης της εποχής, όπου τα υλικά που είχαν στη διάθεσή τους ήταν στοιχειώδη, και έπρεπε να βάλουν τη φαντασία τους να δουλέψει  για να δημιουργήσει από το τίποτα, κάτι που να ταιριάζει σε κάθε περίσταση και να είναι συνάμα, νόστιμο θρεπτικό και χορταστικό. Η συνταγή για τα πέτουλα, είναι της μαμάς μου που τα φτιάχνει  χρόνια τώρα, σε χαρές και σε λύπες, σε γιορτές και πανηγύρια. Ακόμα και  τις καθημερινές, όταν περιμένει τις φίλες της για καφέ, όταν  μαζευόμαστε γύρω της τα παιδιά και τα εγγόνια της και μπορώ να σας πω ότι το αποτέλεσμα το τιμάμε ιδιαίτερα.

Η συνταγή είναι εύκολη, γρήγορη και απλή, όπως απλοί ήταν οι άνθρωποι μιας άλλης εποχής, που με ότι είχε το ντουλάπι τους, κατάφερναν να κάνουν την  δύσκολη καθημερινότητά τους να μοιάζει με γιορτή! Φτιάξτε τα και θα με θυμηθείτε!  Σκέτα ή με τυρί, πασπαλισμένα με ζάχαρη κανέλα και καρύδια, περιχυμένα με μέλι, σιρόπι φράουλας, βύσσινου ή σοκολάτας, είναι πεντανόστιμα, σκέτος πειρασμός!

Για είκοσι (20) περίπου πέτουλα χρειαζόμαστε…: Συνεχίστε την ανάγνωση Λαγκίτες (Αρβανιτοβλάχικα Πέτουλα)