Καλαμαράκια Γεμιστά

Τα καλαμαράκια είναι από τα αγαπημένα μας φαγητά. Τη Σαρακοστή, τρώμε βέβαια  όσπρια και λαχανικά τις καθημερινές, αλλά τις Κυριακές θέλουμε να τρώμε κάτι διαφορετικό και  ιδιαίτερο. Τώρα βέβαια η Σαρακοστή έχει περάσει. Για όσους όμως έχουν μπουχτίσει από την κρεατοφαγία του Πάσχα και της Πρωτομαγιάς προτείνω τη σημερινή συνταγή.

Τα τηγανητά καλαμαράκια, σίγουρα είναι τα πιο δημοφιλή και εννοείται όχι μόνο τις μέρες της νηστείας. Δεν υπάρχει άνθρωπος που μπορεί να αντισταθεί στα  τραγανά,  ροδοτηγανισμένα «δαχτυλιδάκια». Το  μυστικό για να γίνουν μαλακά και τραγανά, το έμαθα από τον γαμπρό μου, που είχε δικό του εστιατόριο στο Μαρμαρά της Χαλκιδικής. Τα καλαμάρια αφού πλυθούν, πρέπει  να στραγγίξουν πάρα πολύ καλά. Το καλύτερο είναι να τα καθαρίσουμε το πρωί και να τα τηγανίσουμε μετά από 4-5 ώρες.  Τα αλευρώνουμε και τα τηγανίζουμε σε μπόλικο καυτό λάδι, το πολύ 3 λεπτά. Εάν τα αφήσουμε περισσότερο χρόνο, θα γίνουν σαν λάστιχο. Χρησιμοποιούμε σπορέλαιο ή ελαιόλαδο.  Εγώ προτιμώ το ελαιόλαδο, γιατί  ευωδιάζει και αναδεικνύει τις γεύσεις και παράλληλα είναι πιο υγιεινό, γιατί αντέχει σε υψηλές θερμοκρασίες. Είναι ακριβότερο αλλά  αξίζει.

Τα γεμιστά τα καλαμάρια είναι επίσης αγαπημένο φαγητό. Μαγειρεύεται με πολλούς και  διαφορετικούς τρόπους. Σας προτείνω τη δική μου συνταγή η οποία είναι δοκιμασμένη, ενθύμιο από κάποιες διακοπές μου στη Σκύρο. Μπορείτε να τη φτιάξετε με κατεψυγμένα ή φρέσκα καλαμάρια. Τα  κατεψυγμένα είναι καθαρισμένα και έτοιμα για μαγείρεμα. Εάν βρείτε φρέσκα, για να τα καθαρίσετε, θα τραβήξετε το κεφάλι και μαζί μ’ αυτό θα βγουν τα πλοκάμια και τα περισσότερα εντόσθια.

Όταν μαγειρεύω καλαμάρια γεμιστά, κάθε φορά μπαίνω στον πειρασμό να προσθέσω και  διαφορετικά υλικά, όπως μανιτάρια, φρέσκα αρωματικά βότανα, τυρί, σπανάκι, σταφίδες, κουκουνάρι και το αποτέλεσμα είναι πάντα καταπληκτικό! Πειραματιστείτε, φίλες μου!  Η κουζίνα θέλει μεράκι και φαντασία. Όπως ακριβώς και η τέχνη… Συνεχίστε την ανάγνωση Καλαμαράκια Γεμιστά

Φασκιωμένες Τσιπούρες

Μετά την αρνο-κατσικο-φαγία των ημερών, είναι, θαρρώ καιρός, φίλες μου να επιστρέψουμε σε αυτό που λένε «χρυσή καθημερινότητα». Να φάμε κάτι πιο ελαφρύ βρε αδερφέ, να κάτσει λιγουλάκι και η κοιλίτσα που άρχισε να φουσκώνει επικίνδυνα μετά την πασχαλινή και μεταπασχαλινή κραιπάλη, να στρώσει και το στομαχάκι που -μεταξύ μας- το παραζορίσαμε, και μας εκδικείται με ξινίλες, καούρες, δυσπεψίες και άλλα παρεμφερή δυσάρεστα συμπτώματα. Ψαράκι, λοιπόν, τράβηξε η όρεξή μου και διάλεξα τσιπούρα γιατί και θρεπτική είναι «η μεγαλειοτάτη της θάλασσας» όπως την αποκαλούν και θρεπτική είναι γιατί έχει άφθονα ωμέγα 3 λιπαρά  (όπως όλα τα ψάρια βέβαια) και χορταστική είναι και  μαγειρεύεται με πολλούς τρόπους, πολύπλοκους αλλά και απλούς.

Ένας πολύ απλός τρόπος είναι  αυτός που σας προτείνω. Να τις μαγειρέψετε… φασκιωμένες! Για τις μεγαλύτερες φίλες ο όρος «φασκιώνω – φασκιές» σίγουρα κάτι θα θυμίζει. Για τις νεότερες όμως οι οποίες σίγουρα θα ζητήσουν τη βοήθεια… ερμηνευτικού λεξικού, θέλω να πω δυο πραγματάκια . Φάσκιωμα είναι το σπαργάνωμα των μωρών. Το σφιχτό τύλιγμα του βρέφους με τις πάνες και το δέσιμο με τα τις φασκιές (μαλακά σχοινιά) που το κρατούσαν ακίνητο, κυρίως κατά τη διάρκεια του ύπνου.

Πολλοί πολιτισμοί έχουν χρησιμοποιήσει την πρακτική αυτή στη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας, γιατί πίστευαν ότι το αίσθημα να «περικλείεσαι» ή να βρίσκεσαι σφιχτά μέσα σε μια κουβέρτα (συνήθως μάλλινη) βοηθούσε τα μωρά να ηρεμήσουν ή να είναι λιγότερο ανήσυχα και επίσης τα βοηθούσε να κοιμηθούν. Πίστευαν  ότι το φάσκιωμα έχει αυτή την δράση γιατί μιμείται με κάποιο τρόπο τον περιορισμένο χώρο της μήτρας και για το λόγο αυτό σταματά το μωρό να έχει το αντανακλαστικό του ξαφνιάσματος.

Στις τσιπούρες μας τώρα, τις οποίες δεν θέλουμε να… τις κοιμίσουμε αλλά να τις μαγειρέψουμε «φασκιωμένες» μέσα στη λαδόκολλα και δεμένες με γερό σπάγκο. Όπως καταλαβαίνετε το τύλιγμα στις λαδόκολλες λειτουργεί σαν «γάστρα». «Η μεγαλειότατη» τσιπούρα  ψήνεται με τα υγρά της και παραμένει ζουμερή, και πολύ ελαφριά. Εννοείται, ότι την ίδια τεχνική μπορούμε ν’ ακολουθήσουμε και με άλλα συναφή μεγαλούτσικα ψάρια… Συνεχίστε την ανάγνωση Φασκιωμένες Τσιπούρες

Γριβάδι Στιφάδο στο Φούρνο

Το γριβάδι με κρεμμύδια στον ταβά (ταψί) είναι ένα ξεχωριστό πιάτο, ένα πιάτο  δυτικομακεδονίτικο και δει Φλωρινιώτικο μιας και το γριβάδι είναι ένα ψάρι που αφθονεί στις λίμνες της περιοχής των Πρεσπών και του Αμυνταίου. Είναι, θα έλεγα το γριβάδι ο βασιλιάς του γλυκού νερού, ένα ψάρι που το βάρος του μπορεί να φτάσει μέχρι και τριάντα κιλά. Είναι ψάρι λιπαρό, ιδιαίτερα νόστιμο και μαγειρεύεται με πολλούς τρόπους.

Το συγκεκριμένο φαγητό αποτελεί σπεσιαλιτέ των χωριών του κάμπου. Όσοι  δεν έχουν συνηθίσει τη γεύση του λιμνίσιου ψαριού, μπορούν να αντικαταστήσουν το γριβάδι  με θαλασσινό, μεγάλο ψάρι, όπως ροφό, μαγιάτικο κλπ. ή με χέλι. Το γριβάδι όμως δίνει τη ξεχωριστή του γεύση και νοστιμιά, ειδικά αν μαγειρευτεί με τον παραδοσιακό τρόπο των γιαγιάδων, που ήξεραν να χαϊδεύουν το φαγητό, να του μιλάνε, να μετράνε τα υλικά «με το μάτι», να τους δίνουν το χρόνο που χρειάζονται  για να «αφήσουν» τις ευωδιές και τις πολύτιμες ουσίες τους να ξεχυθούν  και δώσουν εκείνη τη ξεχωριστή νοστιμιά που εμείς, οι νέες νοικοκυρές δεν μπορούμε, όσο και αν προσπαθήσουμε.

Οι γιαγιάδες μας ήξεραν να δίνουν στο κάθε φαγητό την αξία και το σεβασμό που του έπρεπε. Το συγκεκριμένο φαγητό,  η πεθερά μου το μαγείρευε την ημέρα του Ευαγγελισμού, και την Κυριακή των Βαΐων.Το τιμούσαμε ιδιαίτερα. Δεν έμενε τίποτα. Σκουπίζαμε μάλιστα με τη μπουκιά του ψωμιού ακόμα και το μεγάλο μπακιρένιο ταψί.

Φτιάξτε το! Φαίνεται μπελαλίδικο αλλά αν το ξεκινήσετε θα διαπιστώσετε ότι ο μοναδικός μπελάς είναι το καθάρισμα των κρεμμυδιών. Το γριβάδι θα σας το καθαρίσει και θα σας το κόψει σε κομμάτια ο ψαράς, αρκεί να του το ζητήσετε. Συνεχίστε την ανάγνωση Γριβάδι Στιφάδο στο Φούρνο

Σουπιές με κοφτό μακαρονάκι

Ένας λαός, φίλοι μου, που κατοικεί, περπατάει και αναπνέει διαρκώς δίπλα στην θάλασσα δεν θα μπορούσε παρά να είναι άμεσα συνδεδεμένος με αυτήν με ποικίλους τρόπους. Έτσι όλοι οι έλληνες ακόμα και εμείς που ήμαστε βουνίσιοι και βλέπουμε τη θάλασσα με το… κιάλι ή κάθε καλοκαίρι στις διακοπές, έχουμε αναπτύξει ένα «θαλασσινό λεξιλόγιο» που έχει μπει στην καθημερινότητά μας. Και ο αριθμός των θαλασσινών εκφράσεων και παροιμιών είναι πραγματικά εντυπωσιακός. Έκανα μια μικρή έρευνα και δείτε ένα μικρό μόνο δείγμα από όσα  … «ψάρεψα»…

Ο θυμωμένος άνθρωπος «γίνεται βαπόρι». Οι στριμωγμένοι επιβάτες ενός λεωφορείου «στοιβάζονται σαν τις σαρδέλες». Ο πάνοπλος άνδρας είναι «σαν αστακός». Ο ενοχλητικός που δεν λέει να φύγει από δίπλα μας κολλάει «σαν το στρείδι».  Τα γένια του αξύριστου τσιμπάνε «σαν αχινοί». Του εξαπατημένου του «πουλήσαν φύκια για μεταξωτές κορδέλες». Στις δύσκολες στιγμές της ζωής μας «τραβάμε κουπί». Στις δύσκολες στιγμές «ο καλός ο καπετάνιος στην φουρτούνα φαίνεται». Στην πληθωρική γυναίκα λέμε «τι φρεγάτα είσαι εσύ;» Όποιος φοβάται ή κρυώνει «σπαρταρά σαν το ψάρι». Ενώ όποιος μας παιδεύει «μας ψήνει το ψάρι στα χείλη».

Η ζωή είναι σκληρή και επικρατεί πάντα ο πιο ισχυρός, «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό». Η σαγηνευτική γυναίκα «τυλίγει τους άνδρες στα δίχτυα της». Κάποιοι  «ψαρεύουμε σε θολά νερά». Ο τσιγγούνης «έχει καβούρια στην τσέπη». Για την διεφθαρμένη ηγεσία είναι γνωστό «πως το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι».  Ενώ όταν βαδίζεις αργά «πας σαν τον κάβουρα». Όταν όλα δεν πάνε όπως θέλουμε «ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε». Όταν αποτύχαμε «την κάτσαμε την βάρκα». Όταν κάτι είναι λίγο και δεν φτάνει «τι είναι ο κάβουρας, τι είναι το ζουμί του». Όταν όλα πάνε καλά «στην ήρεμη θάλασσα όλοι είναι καπεταναίοι». Ενώ όταν βλέπουμε το φεγγάρι όρθιο λέμε «όρθιο το φεγγάρι ξαπλωτός ο βαρκάρης». Ότι είναι άνευ θεμελίων, το πρόχειρο, είναι σαν το «κάστρο στην άμμο». Και επειδή τα λόγια της θάλασσας δεν τελειώνουν εύκολα λέμε ακόμα: «Το μεγάλο καράβι θέλει και βαθιά νερά. Ή μεγάλα καράβια, μεγάλες φουρτούνες» και τόσα ακόμα που δεν θα μπορούσαν να εξαντληθούν σε ένα άρθρο. Αφήνω για το τέλος το η πονηρή γυναίκα είναι «σουπιά», όπως κι εκείνος που ξεφεύγει σαν την «σουπιά» ή «θολώνει τα νερά» ή «αμολάει μελάνι»  γιατί σήμερα σας έχω συνταγούλα θαλασσινή, νηστίσιμη, πεντανόστιμη: Σουπιές με κοφτό μακαρονάκι! Συνεχίστε την ανάγνωση Σουπιές με κοφτό μακαρονάκι

Λαυράκι με σάλτσα μουστάρδας

Το Σύμπαν των πλασμάτων του νερού,  εκφράζεται με τη μεσαιωνική λέξη ΨΑΡΙ η οποία αντικατέστησε την παλαιότερη «ΙΧΘΥΣ». Η λέξη ιχθύς έπαψε να χρησιμοποιείται στη καθομιλουμένη.  Επιβίωσε όμως  στον ουρανό σαν  ζωδιακός αστερισμός, αλλά άφησε πίσω της και κάτι λέξεις να την θυμόμαστε όπως το ιχθυοτροφείο, την ιχθυοκαλλιέργεια, την ιχθυόσκαλα. Η λέξη «ψάρι» μας έδωσε τους ψαράδες, την ψαροπούλα, την ψαροταβέρνα και το σύγχρονο ρήμα «ψαρώνω».

Τα κινούμενα σιωπηλά πλάσματα του νερού δεν είναι βέβαια μόνο ψάρια και η γλώσσα χρειάστηκε να γεννήσει και τον όρο «θαλασσινά» για να μπορέσει να  συμπεριλάβει τα στρείδια, τα μύδια, τα καβούρια, τις καραβίδες, τις αχιβάδες και τα συναφή, που καταβροχθίζουμε μετά βουλημίας  κατά τη διάρκεια της  σαρακοστιανής νηστείας.  Για μένα, που  είμαι βουνίσια,  ως παιδί, τα πράγματα με τα ψάρια ήταν ασαφή, μιας και όλα  μου φαίνονταν ίδια. Η, μάλλον, για είμαι ειλικρινής γνώριζα πολύ καλά τις πέστροφες γιατί από αυτές είχε μπόλικες το ποτάμι μας, τα τσιρόνια και το γριβάδι που έφταναν σχεδόν ζωντανά από τις λίμνες της Πρέσπας και του Αμυνταίου.

Παρ’ όλα αυτά ήξερα τη φράση «έβγαλε λαβράκι» και είχα ακούσει  στο ραδιόφωνο το Βασίλη Τσιτσάνη και τη Μαρίκα Νίνου να τραγουδάνε  για τον «σπάρο τον ξενύχτη», τον εραστή της καβουρίνας που την πηγαίνει τσάρκα στη Ραφήνα και τα καβουράκια που «όλο κλαίνε στου γιαλού τα βοτσαλάκια». Είχα ακούσει επίσης  κάποιον ερωτύλο να αποκαλεί την ωραία του χωριού «ζαργάνα μου εσύ» και κάποιον άλλον  να λέει «μου αρέσει αυτό το  μελανούρι» αλλά «ξεγλιστράει  σα χέλι».

Και έτσι, που λέτε,  συνέχισα να μεγαλώνω με παροιμίες και μεταφορές «τι είναι ο κάβουρας τι είναι το ζουμί του», «οπλισμένος σαν αστακός», «κόλλησε σα στρείδι» «αυτός εκεί είναι μεγάλη σουπιά», «κάθε ψάρι στον καιρό του κι ο κολιός τον Αύγουστο», «τον χτύπησε κάτω σα χταπόδι», «εδώ σε θέλω κάβουρα να περπατάς στα κάρβουνα», «πέρκα είμαι πιάνομαι, χάνος είμαι χάνομαι, γύλος είμαι σε γελώ και το δόλωμα χαλώ», «το ψάρι βρωμάει απ’ το κεφάλι».  Τι τα θέλετε; Η γλώσσα η  ελληνική είναι πλούσια, ζωντανή,  μπολιασμένη με τις ψαράδικες εμπειρίες των ανθρώπων  που ζούσαν κοντά στο πέλαγος, αλλά και γλώσσα ποιητική με τον Νίκο Καββαδία να γράφει εκείνο το υπέροχο

«Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία / Παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα/ Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ εδώ Μαρία / Το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα.»

Σας ζάλισα; Είναι αλήθεια πως  θα μπορούσα να γεμίσω σελίδες αλλά βλέπετε εδώ παρουσιάζουμε συνταγές μαγειρικής. γι αυτό σταματάω εδώ και έρχομαι  να σας προτείνω ένα εύκολο γρήγορο και εξαιρετικά νόστιμο τρόπο να μαγειρέψετε τα ψάρια σας. Ψήσιμο στο φούρνο  με μια υπέροχη σάλτσα μαγιονέζας. Ταιριάζει με όλα σχεδόν τα μεγαλούτσικα ψάρια. Εγώ βρήκα στην αγορά ωραιότατα λαυράκια και πιστέψτε με έγιναν υπέροχα. Συνεχίστε την ανάγνωση Λαυράκι με σάλτσα μουστάρδας

Χταποδάκι στο αλουμινόχαρτο

Διανύουμε περίοδο Μεγάλης Σαρακοστής, φίλες μου και λόγω των ημερών τα διάφορα νηστίσιμα δίνουν και παίρνουν. Μέχρι να φτάσουμε στο αρνί του Πάσχα, τα θαλασσινά παίζουν και αυτά  πρωταγωνιστικό ρόλο στο τραπέζι και τα απολαμβάνουν όλοι ανεξαιρέτως, νηστεύοντες και μη. Λόγω των ημερών λοιπόν τα χταπόδια έχουν την τιμητική τους.

Το λαχταριστό χταποδάκι, μέχρι να φτάσει στο πιάτο μας περνάει  των παθών του τον τάραχο.  Προηγείται μια προετοιμασία οδυνηρή η οποία μεταξύ άλλων περιλαμβάνει και ανελέητο χτύπημα στα βράχια. Πάνω από εβδομήντα χτυπήματα απαιτούνται, για να μαλακώσει η σάρκα  τους και να φύγει η μελανίνη. Αυτό, τουλάχιστον, λένε οι ειδήμονες. Από εδώ βγήκε και η γνωστή φράση « Θα σε χτυπήσω σαν χταπόδι»  κοινώς, αν  σε πιάσω στα χέρια μου θα σε «γουλίσω», θα σε σε χτυπήσω αλύπητα. . Αυτή είναι μια από τις εμβληματικές τιμωρίες που αφήνουν κάποιοι θερμόαιμοι  να αιωρείται σαν απειλή κρεμασμένη στον αέρα.

Τώρα το βασικό ερώτημα είναι «τι αξιόπιστο μπορεί να ξέρει μια ορεσίβια σαν εμένα για τα χταπόδια;». Η απάντηση: ό,τι έμαθα για τα χταπόδια προέρχεται από τον γαμπρό μου δεινό μάγειρα και από τους συχνούς πειραματισμούς μου, καθ’ ότι και όπως έχω δηλώσει επανειλημμένα, έχω μια τρέλα με την μαγειρική. Το χταπόδι, λοιπόν μπορεί να σερβιριστεί μόνο του σαν μεζές ή να γίνει κανονικό φαγητό. Συνοδεύεται άριστα με λαχανικά, ρύζι, πατάτες ή ζυμαρικά. Ανάλογα με τα υλικά που θα προσθέσει κανείς και την αναλογία κρασιού – ξυδιού, μπορεί να το κάνει ξυδάτο ή κρασάτο, να προσθέσει ντομάτα για να βγει κοκκινιστό ή να το κάνει στιφάδο κ.α.

Ένας ευκολότατος τρόπος  να μαγειρευτεί είναι στο φούρνο τυλιγμένο στο αλουμινόχαρτο.  Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα γιατί δε θα σας πάρει πάνω δέκα λεπτάκια για το ετοιμάσετε και μιάμιση ώρα για να ψηθεί στο φούρνο. Γενικά το χταπόδι είναι νοστιμότατο έδεσμα, αρκεί να έχει μαγειρευτεί όπως πρέπει τουτέστιν να  του δοθεί ο χρόνος να ψηθεί αργά, αργά  και καρτερικά στα υγρά του, με τη συνοδεία βέβαια και των κατάλληλων μπαχαρικών.

Όπως στα περισσότερα θαλασσινά, δεν προσθέτουμε αλάτι εκτός κι αν είμαστε πολύ του αλμυρού αλλά και πάλι καλό είναι να το δοκιμάσουμε, όπως κάνουμε άλλωστε και με όλα τα φαγητά. Αν θέλετε να του  δώσετε μια πιο έντονη γεύση, μπορείτε να το ετοιμάσετε από την προηγούμενη και να το αφήσετε στο λαδολέμονο η το λαδόξιδο και τα μπαχαρικά όλο το βράδυ… Συνεχίστε την ανάγνωση Χταποδάκι στο αλουμινόχαρτο

Μπακαλιάρος με πατάτες στη κατσαρόλα

Για τον μπακαλιάρο και τη θρεπτική του αξία έχουμε ξαναμιλήσει στο παρελθόν αγαπημένοι φίλοι και φίλες… Αναφέρομαι στον παστό μπακαλιάρο αυτόν που το βάζουμε στο νερό και τον ξαρμυρίζουμε και η ξερή του σάρκα γίνεται τρυφερή έτοιμη να μαγειρευτεί με χίλιους δυο τρόπους.

Ο μπακαλιάρος βέβαια έχει συνδεθεί με συγκεκριμένες ημέρες του χρόνου την όπως την 25η  Μαρτίου και την ημέρα των «Βαΐων», ημέρες νηστειών όπου και μαγειρεύεται με συγκεκριμένο επίσης τρόπο, τηγανιτός, βουτηγμένος στο κουρκούτι  με τη συνοδεία της πικάντικης και ευωδιαστής σκορδαλιάς. (Δείτε και τον Μπακαλιάρο Σκορδαλιά)

Η γιαγιά μου όμως, εκτός από τηγανητό, έφτιαχνε υπέροχες θρεπτικές σούπες με μπακαλιάρο και διάφορα λαχανικά. Το μαγείρευε επίσης με ρύζι στο ταψί, αλλά και πλακί στο φούρνο, ή στην κατσαρόλα με πατάτες και μπόλικο λεμόνι. Δεν ξέρω πώς αλλά κάθε φορά κατάφερνε να αναδείξει με διαφορετικό τρόπο τη νοστιμιά του. Η γιαγιά εκτός του ότι ήταν καλοφαγού, πρόσεχε πάρα πολύ τη δίαιτά της, γι’ αυτό  ήταν πάντα λεπτή και έζησε μέχρι τα 97 της χρόνια χωρίς να πάρει ούτε ασπιρίνη.

Κάποιες συμβουλές και μικρά μυστικά της μαγειρικής της τα έχω συγκρατήσει και λέω να τα μοιραστώ μαζί σας  . Έτσι σήμερα λέω να μαγειρέψουμε μπακαλιάρο με πατατούλες στην κατσαρόλα, φαγάκι ελαφρύ θρεπτικό, διαιτητικό εύκολο και νόστιμο όπως ακριβώς το έφτιαχνε η γιαγιά μου… Συνεχίστε την ανάγνωση Μπακαλιάρος με πατάτες στη κατσαρόλα

Σολωμός με μέλι

Ο σολομός φίλες μου είναι  ένα… γενναίο ψάρι. Όλη του η ζωή είναι ένα αδιάκοπο ταξίδι από τα γλυκά στα αλμυρά νερά. Γεννιέται και αναπτύσσεται σε γλυκό νερό, ωριμάζει σε αλμυρό νερό, όπου ζει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του και  τέλος,  μετά από ένα εξαιρετικά δύσκολο, επίπονο, μακρύ και επικίνδυνο ταξίδι, γυρίζει εκεί που γεννήθηκε. Γεννά και πεθαίνει.

Είναι Παραδοσιακό φαγητό της κουζίνας των Σκανδιναβικών χωρών και της Ρωσίας και gourmet καπνιστή λιχουδιά από τη Σκωτία. Κατάφερε όμως  να ξεπεράσει  τα τοπικά σύνορα και κερδίζει ολοένα και περισσότερο έδαφος στα  τραπέζια πολλών χωρών, ανάμεσα στις οποίες και η δική μας. Ο σολομός είναι ένα ιδιαίτερο έδεσμα θαλασσινής γεύσης. Μια πολύτιμη τροφή με τεράστια διατροφική αξία. Οι ευεργετικές του ιδιότητες.  χαρίζουν υγιή  επιδερμίδα, ισχυρό ανοσοποιητικό σύστημα, γερή καρδιά και  νου γεμάτο  διαύγεια.

Αποτελεί το Άλφα  και το Ωμέγα της διατροφής, αφού  είναι μια από τις καλύτερες πηγές ωμέγα-3 λιπαρών οξέων  που είναι απαραίτητα για τον οργανισμό μας και δημιουργούν μια φυσική ασπίδα προστασίας. Μαγειρεύεται με διάφορους τρόπους, ψητός, βραστός, τηγανητός, ή στο φούρνο, τυλιγμένος στη λαδόκολλα με διάφορα φρέσκα λαχανικά.  Η φίλη μου κ. Ιωάννα Κέκκου, το μαγειρεύει με μέλι κόκκινο πιπέρι και λεμόνι . Ξέρω , ξέρω,  έχετε τους ενδοιασμούς σας. Σίγουρα θα αναρωτιέστε, πώς είναι δυνατόν να ταιριάξουν δύο γεύσεις τόσο ξένες μεταξύ τους. Το ίδιο δύσπιστη ως προς το αποτέλεσμα ήμουν  και εγώ όταν πρωτοάκουσα γι αυτόν τον τρόπο μαγειρέματος. Άλλαξα  όμως γνώμη αφού το δοκίμασα.  Τολμήστε το, και θα με θυμηθείτε. Συνεχίστε την ανάγνωση Σολωμός με μέλι

Μπακαλιάρος Σκορδαλιά

Η ιστορία του μπακαλιάρου, φίλοι μου,  χάνεται βαθιά στο χρόνο. Ο θρύλος λέει ότι οι Βίκινγκς, κυνηγώντας τους μπακαλιάρους, έφτασαν ως την άκρη της θάλασσας και έτσι ανακάλυψαν κατά λάθος το Νέο Κόσμο. Αυτοί που πρωτοπάστωσαν τον μπακαλιάρο ήταν οι Βάσκοι ψαράδες, οι οποίοι ήθελαν να εξασφαλίσουν τροφή για τα μακρινά τους ταξίδια στον άγριο Βόρειο Ατλαντικό. Τον μπακαλιάρο στην Ελληνική αγορά τον έφεραν οι Άγγλοι. Έστελναν τεράστιες ποσότητες μπακαλιάρου και τον αντάλλασσαν με κορινθιακή σταφίδα.

Παραδοσιακά  ο μπακαλιάρος  ή  το «ψάρι του φτωχού», συνδέεται με τη γιορτή του Ευαγγελισμού και την εθνική μας επέτειο. Τούτη τη μέρα  τρώμε ψάρι  μιας και οι αυστηροί κανόνες της σαρακοστιανής νηστείας το επιτρέπουν. Προσωπικά όμως τον έχω συνδέσει με τη γιορτή του Αγίου Νικολάου και τη θεία Μάχη.  Πριν από αρκετά χρόνια,  κάθε Δροσοπηγιώτικη οικογένεια  είχε τον προστάτη άγιο της.

Ανήμερα  της γιορτής του αγίου, το σπίτι είχε γιορτή μεγάλη. Η νοικοκυρά μαγείρευε τα καλύτερα και καλούσε φίλους και συγγενείς σε γιορταστικό τραπέζι. Η οικογένεια  της θείας Μάχης, είχε προστάτη τον άγιο Νικόλαο η γιορτή του οποίου  έπεφτε μέσα στη νηστεία των Χριστουγέννων. Το τραπέζι της  λοιπόν δεν περιλάμβανε κρέας αλλά μπακαλιάρο, μαγειρεμένο με διάφορους τρόπους, στο φούρνο της μεγάλης σιδερένιας ξυλόσομπας.

Καταπληκτική μαγείρισσα η θεία Μάχη! Είτε μαγείρευε τον μπακαλιάρο στον ταβά με ρύζι και μυρωδικά, είτε ροδοτηγανισμένο με αλεύρι ή πηχτό χυλό, συνοδευμένο με σκορδαλιά, ήταν πάντα πεντανόστιμος και τα πιάτα άδειαζαν στο πι και φι. Δεν έμενε ψίχουλο!.

Ο βακαλάος είναι ένα ψάρι πολύτιμο μιας και  προμηθεύει τον οργανισμό μας με τα Ω-3 λιπαρά. Είναι επίσης και πολύ καλή πηγή βιταμίνης Β6, η οποία  δημιουργεί  τη μεγαλύτερη ασπίδα εναντίον της αθηροσκλήρωσης και κατά συνέπεια των καρδιακών παθήσεων. Χαρακτηριστικό είναι ότι, σε κοινωνίες οι οποίες καταναλώνουν σημαντικές ποσότητες βακαλάου, τα ποσοστά οστεοαρθρίτιδας και ρευματοειδούς αρθρίτιδας είναι πολύ μικρότερα από άλλες, που το ψάρι δεν βρίσκεται συχνά στο τραπέζι τους.

Σήμερα σας προτείνω τη συνταγή της θείας Μάχης, για μπακαλιάρο τηγανητό με κουρκούτι και σκορδαλιά. Για τον μπακαλιάρο στον ταβά με ρύζι, σας υπόσχομαι ότι θα γράψω μια άλλη φορά. Συνεχίστε την ανάγνωση Μπακαλιάρος Σκορδαλιά