Λικέρ Μανταρίνι (Βίντεο)

Δες τη συνταγή για λικέρ μανταρίνι με λεπτομερείς περιγραφές και εικόνες

Λικέρ Μανταρίνι

Πάντα την περιμένω αυτή την ημέρα του φθινοπώρου. Εκεί στο τέλος Οκτωβρίου με αρχές Νοεμβρίου, όπου τα καφάσια με τα μανταρίνια κάνουν την εμφάνισή τους στη λαική. Τα διαλέγω ένα ένα και μετά αρχίζει το γλέντι: Το ξεφλουδίζω αργά και μεθοδικά και μετά κρατάω ακέραιο τον ζουμερό καρπό στο χέρι μου.
Τα χέρια μου έχουν ήδη πάρει ένα πορτοκαλοκίτρινο  χρώμα από τα «ζουμιά» της φλούδας, ενώ αιθέρια έλαια έχουν ψιχαλίσει το πρόσωπο μου, εισβάλλοντας ερεθιστικά στα ρουθούνια μου.

Α, όλα κιόλα, το πρώτο μανταρίνι της χρονιάς τρώγεται αργά-αργά, φέτα-φέτα, ποτέ δεν δαγκώνω ολόκληρο τον καρπό. Δεν κατασπαράζεις ένα θεσπέσιο φρούτο σαν κι αυτό, δροσιστικό, χυμώδες αλλά και ψωμωμένο, που σε πλημμυρίζει από διπλά αρώματα, τα μυστηριώδη διαπεραστικά της φλούδας που επιτίθενται κατά κύματα και τα γλυκά, ήπια, στρογγυλά της σάρκας του. Αλλιώς μυρίζουν οι κλημεντίνες, αλλιώς τα κοινά μανταρίνια και διαφορετικά τα  άλλα τα «χιώτικα» που λένε.

Υπέροχο φρούτο το μανταρίνι και για τούτο φίλες μου σας έχω σήμερα υπέροχη μανταρινοδημιουργία δύο σε ένα. Εμ, λικεράκι, εμ γλυκάκι . Για το  φανταστικό λικεράκι μανταρίνι,  είχα υποσχεθεί να σας δώσω  τη συνταγή μέσα στις γιορτές, αλλά δεν τα κατάφερα. Εδώ που τα λέμε καλύτερα που θα το φτιάξουμε μεθεόρτια γιατί σκέφτομαι πως  μ’ ένα ποτηράκι λικέρ μανταρινάκι  και μια καλή παρέα, μπορούμε να δώσουμε χρώμα και γεύση στις καθημερινές μας μέρες και να τις κάνουμε να μοιάζουν γιορτινές. Κάντε λοιπόν μια εξόρμηση στη λαική και  διαλέξτε μανταρίνια ώριμα και σφιχτά, χωρίς χτυπήματα. Αυτήν την εποχή θα βρείτε στην ολόφρεσκα με τα κοτσάνια τους  και τα  καταπράσινα φύλλα τους. Συνεχίστε την ανάγνωση Λικέρ Μανταρίνι

Παραδοσιακή Λαγάνα

‘Όπου να’ ναι φίλες μου οι εκδηλώσεις της αποκριάς κορυφώνονται και έρχεται η «Καθαρά Δευτέρα», η οποία σηματοδοτεί τη λήξη του γλεντιού και του ξεφαντώματος και την αφετηρία της νηστείας της Μεγάλης Σαρακοστής. Για το χριστιανικό κόσμο η Καθαρά Δευτέρα είναι μια ιδιαίτερη μέρα και γιορτάζεται, με εκδρομές σε κοντινούς εξοχικούς προορισμούς, γλέντι και φαγοπότι με διάφορα νηστίσιμα, «σαρακοστιανά», εδέσματα.

Σε αυτό το Σαρακοστιανό τσιμπούσι, πρωταγωνιστεί η παραδοσιακή λαγάνα με τη συνοδεία του χαλβά, της ταραμοσαλάτας και της ελιάς. Στο xωριό μου –και σε όλα τα χωριά της Φλώρινας-, η  Καθαρή Δευτέρα όνομάζονταν καθαρή γιατί οι νοικοκυρές καθάριζαν τα σκεύη τους, τρίβοντάς τα με αλυσίβα, ένα μείγμα νερού και στάχτης, για να μην έχουν επάνω τους κανένα ίχνος λαδιού έτσι ώστε η νηστεία να είναι απόλυτη. Είπαμε, Καθαρά Δευτέρα είναι η αρχή για πνευματική και σωματική  κάθαρση.

Οι εκδρομές στις εξοχές καθώς και το πέταγμα του χαρταετού είναι έθιμα δανεικά νοτιοελλαδίτικα που μας ήρθαν μαζί με πολλά άλλα μετά τη  απελευθέρωση.  Μια χαρακτηριστική λέξη που χρησιμοποιούμε για την Καθαρά Δευτέρα -δανεικιά κι αυτή- είναι τα «Κούλουμα». Σύμφωνα με όσα λέει ο Νικόλαος Πολίτης, πατέρα της ελληνικής λαογραφίας, τα κούλουμα προέρχονται από τη λατινική λέξη Culumus που σημαίνει αφθονία αλλά και  τέλος. Το τέλος της αποκριάς.

Ότι κι αν σημαίνει όμως η λέξη αυτή, στις μέρες μας η Καθαρά Δευτέρα, είναι ημέρα διασκέδασης και φαγητού, γι’ αυτό, ανασκουμπωθείτε για να φτιάξουμε νοστιμότατες λαγάνες. Δοκίμασα τρεις συνταγές και σας προτείνω την καλύτερη… Συνεχίστε την ανάγνωση Παραδοσιακή Λαγάνα

Μαγειρίτσα της θείας Μέλπως

Το μεγάλο Σάββατο πλησιάζει φίλες μου και είμαι σίγουρη ότι έχετε ήδη αρχίσει, τις προετοιμασίες για την μαγειρίτσα μιας και η παράδοση την θέλει μαζί με τα τσουρέκια και τα κόκκινα αυγά να πρωταγωνιστούν στο  Αναστάσιμο τραπέζι.   Μετά από μια μακριά περίοδο νηστείας,  είναι το πρώτο πιάτο με κρέας που  καταναλώνεται.  Είναι μια σούπα, θα έλεγα, ότι πρέπει για το στομάχι. Φτιαγμένη κυρίως από  τα εντόσθια του αρνιού ή του κατσικιού  και χόρτα εποχής, κρεμμυδάκι φρέσκο, μαρουλάκι, άνηθο, κάνει εύκολη την προσαρμογή του οργανισμού μας και τη μετάβαση από την πλήρη αποχή ζωικών προϊόντων στην κατανάλωση του αρνιού και των υπόλοιπων εδεσμάτων του πασχαλινού τραπεζιού.

Κάτι που  ίσως δεν είναι ευρέως γνωστό είναι ο συμβολισμός της. Σύμφωνα με την παράδοση τα χορταρικά της μαγειρίτσας συμβολίζουν τα πικρά χόρτα που έτρωγαν οι Εβραίοι για να θυμούνται τη πικρή σκλαβιά που έζησαν στην  Αίγυπτο. Αν θέλετε την άποψή μου πιστεύω πως πίσω από αυτό το έθιμο  κρύβεται ο εφευρετικός νους και η  σοφία της παλιάς ελληνίδας νοικοκυράς  που λειτουργούσε πάντα στη λογική του «Ότι τρώγεται δεν το πετάμε»! Επομένως τα εντόσθια του αρνιού που θα ψηθεί την επόμενη, μπορούν να γίνουν  άνετα και εύκολα μια ωραιότατη και  γευστικότατη σουπίτσα!

Η μαγειρίτσα είναι ένα από τα λίγα φαγητά που φτιάχνονται με συγκεκριμένο τρόπο και συγκεκριμένα υλικά και  έτσι δεν αφήνει πολλά περιθώρια για μεγάλες αλλαγές. Στην μαγειρίτσα της Θεία Μέλπως, η οποία δεν είναι πια μαζί μας αλλά μας άφησε πολλά για να τη θυμόμαστε και να τη μνημονεύουμε, τη διαφορά την κάνει το κεφαλάκι… Συνεχίστε την ανάγνωση Μαγειρίτσα της θείας Μέλπως

Πασχαλιάτικα Τσουρέκια της Αυγής

Είναι κάποιες μυρουδιές, φίλες μου κάποιες γεύσεις που είτε το θέλουμε είτε όχι είναι ταυτίσμένες με συγκεκριμένες γιορτές. Η μυρουδιά και η ντελικάτη γεύση του τσουρεκιού για παράδειγμα, ακόμα και μέσα στο κατακαλόκαιρο ή το καταχείμωνο, ανακαλεί Πασχαλιάτικους συνειρμούς. Πασχαλιά, τσουρέκια και κόκκινα αυγά, πάνε μαζί. Δε νομίζω να υπάρχει νοικοκυρά που θα στρώσει πασχαλιάτικο τραπέζι, χωρίς να υπάρχει επάνω σ’ αυτό, σε  θέση περίοπτη η  μυρωδάτη, χρυσοκίτρινη, αφράτη, γλυκιά πλεξούδα, να σε προκαλεί να  γευτείς τη γλύκα της και να απολαύσεις τα αρώματα της. Και δε νομίζω να υπάρχει κανείς, μικρός ή μεγάλος που μπορεί να αντισταθεί σ’ αυτήν την πρόκληση.

Αυτός, λοιπόν, ο πασχαλιάτικος πειρασμός , προκαλεί δέος και φόβο στις νοικοκυρές γιατί δύσκολα «πετυχαίνει» και γι’ αυτό οι περισσότερες  αποφεύγουν να τα φτιάξουν στο σπίτι.  Προτιμούν να τα αγοράσουν έτοιμα, από το φούρνο της γειτονιάς ή από του ράφια του σούπερ μάρκετ. Όμως, τί να σας λέω τώρα, το γνωρίζετε καλά πως η γεύση  και η μυρουδιά του σπιτικού τσουρεκιού δε συγκρίνεται με αυτήν του ετοιματζίδικου, χώρια που η αγορά του στοιχίζει και ένα σωρό λεφτά. Οι καιροί που διανύουμε δεν  επιτρέπουν άσκοπες σπατάλες.

Λέω λοιπόν, όσες δε έχετε επιχειρήσει να φτιάξετε ποτέ τσουρέκια γιατί φοβάστε την αποτυχία, να κάνετε μαζί μου την αρχή. Πρέπει να ξέρετε ότι  τα τσουρέκια  είναι το γλυκό της ζεστασιάς και της υπομονής. Για να «πετύχουν»  είναι απαραίτητο να  τους εξασφαλίσετε ένα ζεστό περιβάλλον, να τα κανακέψετε, να τα περιποιηθείτε, να τους συμπεριφερθείτε ανάλογα, γιατί  άλλοτε απαιτούν την σκληράδα και άλλοτε την τρυφερότητά μας. Όσες αποφασίσετε να ασχοληθείτε με το φτιάξιμο των τσουρεκιών πρέπει να οπλιστείτε με  την απαραίτητη υπομονή. Να τα περιμένετε να φουσκώσουν, αργά, αργά και  όσο πρέπει.

Αν ακολουθήσετε με προσοχή τις λεπτομερεΙς οδηγίες μου, σας υπόσχομαι πως ακόμα και αν δεν έχετε ξαναφτιάξει ποτέ τσουρέκια στη ζωή σας, το αποτέλεσμα θα σας κάνει νιώσετε περήφανες. Ανασκουμπωθείτε φίλες μου, πάρτε βαθιές ανάσες . Η επιχείρηση τσουρέκια ξεκινάει…! Αν σας αρέσουν οι πασχαλιάτικες συνταγές δείτε και την παραδοσιακή Μαγειρίτσα από την θεία μου την Μέλπω… Συνεχίστε την ανάγνωση Πασχαλιάτικα Τσουρέκια της Αυγής

Γιορτινά Αμυγδαλοτρουφοσοκολατάκια

Το ξέρω πως τούτες τις μέρες το έχουμε όλοι μας παρακάνει με τα γλυκά, όμως ειλικρινά θέλω να δοκιμάσετε να φτιάξετε αυτά τα γιορτινά αμυδαλοτρουφοσοκολατάκια φίλες γιατί  νομίζω ότι πραγματικά αξίζει τον κόπο. Και μην σκεφτείτε ότι μέσα στη φούρια των ημερών δεν σας περισσεύει χρόνος γιατί είναι, πανεύκολα, γίνονται γρήγορα, και είναι μμμμμ πεντανόστιμα  με το καβουρντισμένο αμύγδαλο να απογειώνει τη γεύση τους. Σας βεβαιώνω πως όταν τα κέρασα κανείς, μα κανείς δεν περιορίστηκε μόνο σε ένα. Η ζήτηση τους ήταν πολύ μεγάλη. Αν πάλι δεν ευκαιρείτε να τα φτιάξετε αυτές τις μέρες των γιορτών μπορείτε άνετα να τα φτιάξετε  με την ευκαιρία μιας ονομαστικής εορτής, να τα προσφέρετε για δωράκι σε μια επέτειο, μια γέννηση, μια βάπτιση γιατί όχι  και σε ένα γάμο. Όπως και όποτε, φτιάξτε τα και απολαυστε τα!

ΥΛΙΚΑ (για περίπου 56 κομμάτια):

– 250 γρ. βιτάμ  σε θερμοκρασία δωματίου
– 397 γρ. ζαχαρούχο γάλα (1 κουτι)
– 3 πακέτα μπισκότα πτι μπερ
– 330 γρ. αμύγδαλα χοντροκομμένα και  καβουρντισμένα
– 1 σφηνάκι κονιάκ ή άλλο ποτό της αρεσκείας σας
– 600 γρ. κουβερτούρα

ΕΚΤΕΛΕΣΗ:

Συνεχίστε την ανάγνωση Γιορτινά Αμυγδαλοτρουφοσοκολατάκια

Μπακλαβάς της Τεμπέλας!

Ο μπακλαβάς είναι  υπέροχο παραδοσιακό γλυκό που έχει την τιμητική του  τα Χριστούγεννα. Τον έχουμε συνδέσει με τη λατρεμένη χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα, το χιόνι, το δέντρο, τα κάλαντα. Τότε κυρίως τον φτιάχνουμε, όσες τον φτιάχνουμε. Λέω «όσες το φτιάχνουμε» γιατί δεν είναι και από τα ευκολότερα γλυκά, οπότε οι περισσότερες προτιμούν αντί να μπλέξουν, να κάνουν μια βόλτα μέχρι το ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς και τον  προμηθευτούν έτοιμο.

Η αλήθεια είναι πως  δεν πετυχαίνει πάντα. Έχει τα μυστικά και τις παραξενιές του. Εγώ όμως, έχω μια θεωρία: Τίποτε δεν είναι ακατόρθωτο! Γι αυτό λέω,  ώσπου να χτυπήσουν την πόρτα μας τα Χριστούγεννα (οπότε επιφυλάσσομαι να σας δώσω μια συνταγή για παραδοσιακό μπακλαβά, μούρλια, σίγουρη εύκολη και γρήγορη), θα σας βάλω να κάνετε μια μικρή εξάσκηση φτιάχνοντας, ας  πούμε…  έναν ψευτομαπακλαβά ή  «μπακλαβά της τεμπέλας» όπως τον λέω εγώ, γιατί γίνεται ώσπου να πεις κύμινο.

Αυτόν τον μπακλαβά- σας το εγγυώμαι – μπορούν να τον φτιάξουν ακόμα και όσες δεν έχουν ασχοληθεί καθόλου με την κουζίνα ή φοβούνται να καταπιαστούν με τέτοιου είδους «δύσκολα γλυκά». Η γεύση του δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει αυτήν του κλασικού μπακλαβά και επί πλέον δεν χρειάζεται να ξοδέψετε και πολύ χρόνο στην κουζίνα για να τον ετοιμάσετε.  Το μόνο που φοβάμαι είναι πως, αν το φτιάξετε και το δοκιμάσετε θα σας αρέσει τόσο, που δεν πρόκειται  να καθίσετε να φτιάξετε παραδοσιακό μπακλαβά και κάτι τέτοιο δε θα το ήθελα. Συνεχίστε την ανάγνωση Μπακλαβάς της Τεμπέλας!

Λικέρ Ρόδι

Το ρόδι φίλες μου αυτήν την εποχή έχει την τιμητική του. Ποιος δεν έχει σπάσει πρωτοχρονιάτικα ρόδι στην πόρτα του για γούρι; Για να «γεμίσει το σπίτι όπως γεμίζει το ρόδι»…; Το έθιμο αυτό κρατάει από τα ομηρικά χρόνια. Τότε οι νεόνυμφοι για να πάει καλά το ξεκίνημα της καινούριας τους ζωής, έσπαζαν ένα ρόδι στο κατώφλι του σπιτιού τους, μιας και το ρόδι ήταν το αγαπημένο φρούτο της θεάς του γάμου, της Ήρας.  Η ροδιά, ήταν  το πρώτο φυτό που φύτεψε η Αφροδίτη, στον κήπο της στην Πάφο της Κύπρου και με τους χυμούς των ρουμπινένιων σπόρων, έφτιαχνε διάφορα ελιξίρια ομορφιάς. Ο μύθος λέει πως ο Πλούτωνας, έδωσε στην Περσεφόνη να φάει σπόρους ροδιού και έτσι την ανάγκασε να επιστρέφει στα Τάρταρα κάθε χρόνο. Έτσι εξηγείται και η προσθήκη σπόρων ροδιού στα κόλλυβα που γίνεται σε κάποιες περιοχές της χώρας, για να υπάρξει, λένε, δροσιά στη ψυχή του νεκρού.

Το «στέμμα» που έχει το ρόδι στην κορφή του, ερέθισε τη φαντασία πολλών ηγεμόνων και  έτσι σε πολλά οικόσημα  απεικονίζεται ο καρπός της ροδιάς, στρουμπουλός και ολοπόρφυρος. Με ρόδια στόλιζαν τους κίονες στον περίφημο ναό του Σολομώντα, ενώ το ένδυμα του ιερέα είχε πάνω του κεντημένα  ρόδια. Στην εποχή μας χρησιμοποιούμε το ρόδι περισσότερο σαν διακοσμητικό. Τα γιατρικά που μας χαρίζει απλόχερα η ροδιά, όπως το μυκητοκτόνο  αφέψημα από τη ρίζα και το τονωτικό έγχυμα των φύλλων της, ξεχάστηκαν, όπως ξεχάστηκαν και οι αποτοξινωτικές ιδιότητες του χυμού του ροδιού . Ας το θυμηθούμε τουλάχιστον τώρα,  την περίοδο των γιορτών που πλησιάζουν όπου να ‘ναι και ας στολίσουμε με ρόδια τις πιατέλες μας. Θα  χαρίσουν χαρμόσυνες πινελιές αφθονίας στο γιορταστικό τραπέζι.

Και επίσης προλαβαίνουμε μέχρι τις γιορτές να φτιάξουμε λικέρ ονειρεμένο, με τους ολοπόρφυρους  ροδόσπορους ακολουθώντας την παλιά παραδοσιακή συνταγή της γιαγιάς. Συνεχίστε την ανάγνωση Λικέρ Ρόδι

Σαραγλί

Μπορεί ο καιρός φίλες μου, να μη θέλει να συμβαδίσει με το ημερολόγιο, αλλά όπως και να το κάνουμε, μπήκαμε πια στο Δεκέμβρη και Δεκέμβρης σημαίνει γιορτές, σημαίνει Χριστούγεννα! Δεν ξέρω αν κι εσείς νιώθετε κάπως… Πώς να το πω, κάπως διαφορετικά εφέτος. Λίγο μουδιασμένη, λίγο  σαν να λείπει ο παλιός ενθουσιασμός που με συνέπαιρνε άλλες χρονιές τέτοιες μέρες. Σαν το πνεύμα των Χριστουγέννων να μην θέλει να ξεμυτίσει, σαν  να φοβάται να κατέβει, από εκεί ψηλά  και να τ’ αλλάξει όλα με μιας!  Να τα κάνει χαρούμενα, όμορφα, αισιόδοξα και μαγικά.

«Κάθε πέρσι και καλύτερα» έλεγε η γιαγιά Αθηνά αλλά εγώ λέω να μη αφήσω τα γεγονότα που μαίνονται γύρω μου να με καταβάλλουν και  προτείνω  να κάνουμε  κάτι για να το προκαλέσουμε το πνεύμα το γιορτινό. Να ερεθίσουμε τις αισθήσεις του με μυρουδιές κανέλας βανίλιας και γαρύφαλλου, με τη γλύκα του μελιού και της άχνης, τη βελουδένια υφή της λιωμένης σοκολάτας. Να το ποτίσουμε μυρωδάτα λικέρ ροδιού και μανταρινιού . Είμαι σίγουρη πως στο τέλος θα καταφέρουμε να το συγκινήσουμε. Ας στρωθούμε στη δουλειά λοιπόν. Ας ξεκινήσουμε φτιάχνοντας  ένα  υπέροχο σιροπιαστό, μοσχομυριστό γλύκισμα . Ας φτιάξουμε παραδοσιακό σαραγλί. Τι λέτε; Θαρρώ πως είναι εύκολη  και ωραία ιδέα για αρχή… Συνεχίστε την ανάγνωση Σαραγλί

Μπακλαβάς της Αυγής

Η έκφραση «καβγάς για το πάπλωμα» είναι σε όλους γνωστή. Τον «καβγά για την εθνικότητα του μπακλαβά », ένα ακόμα θέμα που έχει διχάσει  δύο λαούς (τούρκους και Έλληνες) λίγοι το γνωρίζουν.  Σε πρωτοσέλιδό της η Τούρκικη εφημερίδα «Hurriyet» έγραφε: « Μαίνεται ο καβγάς του μπακλαβά» ενώ η «Μilliyet» είχε σαν τίτλο « Ο ισχυρισμός ότι ο μπακλαβάς είναι Ελληνικός, εξαγρίωσε πολύ τους τούρκους μπακλαβατζήδες».

Όλα ξεκίνησαν όταν σε ημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έγινε στην Κύπρο για την «Ημέρα της Ευρώπης» , διανεμήθηκαν μαζί με κομμάτια  μπακλαβά και φυλλάδια της Ε.Ε. όπου ο μπακλαβάς αναγνωρίζεται στο εξής, ως εθνικό κυπριακό γλυκό. Έγινε λοιπόν ο χαμός. Ο Τούρκικος τηλεοπτικός σταθμός TGR το πήρε πατριωτικά το θέμα. Σκάλισε, βρήκε και επιστράτευσε παλιό ρεπορτάζ που είχε προβάλει πριν από κάμποσα χρόνια, όπου ένας Δημοσιογράφος  πρόσφερε στη Μαργαρίτα Παπανδρέου, μπακλαβά, όταν αυτή είχε επισκεφτεί, τη γειτονική  μας χώρα.

Ο δε πρόεδρος της τουρκικής ένωσης παραγωγών μπακλαβά ( έχουν συνδικαλιστεί οι μπακλαβατζήδες στην Τουρκία δεν είναι παίξε γέλασε ) τόνισε ότι « Είναι παράλογη και αστεία η αναγνώριση του μπακλαβά σαν εθνικό γλυκό των ελληνοκυπρίων. Η Τουρκία πρέπει να διεκδικήσει τους εθνικούς της θησαυρούς» Έκανε μάλιστα και ένα μικρό μάθημα ιστορίας λέγοντας  «οι Τούρκοι έφεραν το μπακλαβά από την κεντρική Ασία και υπάρχουν ντοκουμέντα που το αποδεικνύουν. Θα πάμε στις Βρυξέλλες και θα πούμε στους ηγέτες της Ε.Ε να δοκιμάσουν πραγματικό μπακλαβά και όχι αυτές τις άνοστες απομιμήσεις που σερβίρουν οι Έλληνες».

Η απάντηση των ελλήνων έρχεται δια στόματος καθηγητή Βρυώνη ο οποίος  πληροφορεί ότι ο μπακλαβάς είναι πέρα για πέρα … Έλληνας. Ήταν το αγαπημένο γλυκό των Βυζαντινών και είχε την ονομασία «κοπή» ή «κοπτοπλόκους». Την «κοπή», το σημερινό δηλαδή μπακλαβά, το γνώριζε και ο Αθήναιος ο οποίος δίνει και  μια συνταγή στο έργο του «Δειπνοσοφισταί» που χρονολογείται από το 100 μ.χ και μας πληροφορεί ότι « η «κοπή» φτιάχνεται με φύλλα ζύμης μεταξύ των οποίων βάζουν κοπανισμένους ξηρούς καρπούς με μέλι, σουσάμι, πιπέρι, και παπαρουνόσπορο».

Ποια είναι η αλήθεια δεν τη γνωρίζουμε και για να είμαι ειλικρινής, πολύ λίγο με νοιάζει. Τη μόνη και αδιάψευστη αλήθεια που γνωρίζω είναι ότι ο μπακλαβάς, τούρκικος ή ελληνικός είναι ένα γλυκό κόλαση!!! Ένα γλυκό …. «Μμμμ παναγιά μου σχώρα με» που έλεγε και η γιαγιά Αθηνά και τον έφτιαχνε με χειροποίητα φύλλα αραχνοΰφαντα -40 παρακαλώ- τέτοιες μέρες και γλείφαμε όλοι τα δάχτυλά μας.  Φύλλο βέβαια  σαν της γιαγιάς Αθηνάς, λίγες μπορούν ν’ ανοίξουν αλλά μη μου χολοσκάτε! Εγώ είμαι εδώ για  σας. Μπορεί τα φύλλα να μην τα ανοίξουμε με το χέρι, αλλά θα βάλουμε το μεράκι και την αγάπη μας. Ακολουθείστε τη συνταγή που θα σας δώσω βήμα- βήμα και σας εγγυώμαι ένα  γρήγορο, πεντανόστιμο και προ πάντων σίγουρο  αποτέλεσμα. Μπορείτε ακόμα να δείτε και τη συνταγή για τον μπακλαβά της τεμπέλαςΣυνεχίστε την ανάγνωση Μπακλαβάς της Αυγής