Κόκκινες Πιπεριές Γεμιστές Τουρσί

Έκανα τη συνηθισμένη μου βολτίτσα στην λαϊκή την προηγούμενη Τετάρτη φίλες μου και διαπίστωσα ότι πρωτεύουσα θέση ανάμεσα στα άλλα λαχανικά έχουν ακόμα, οι κόκκινες πιπεριές. Και ξέρετε τι παθαίνω κάθε φορά που αντικρίζω κόκκινες πιπεριές; Το μυαλό μου γεμίζει εικόνες. Τις βλέπω πότε κρεμασμένες στα χαγιάτια σε αρμαθιές να φλερτάρουν με τον ήλιο, πότε ξαπλωμένες στις ταράτσες, να ξεραίνονται υπομονετικά για να καταναλωθούν τις βαριές χειμωνιάτικες μέρες που λείπουν τα φρέσκα λαχανικά, πότε λουσμένες στο λαδόξυδο (μεταξύ μας δεν υπάρχει πιο γευστική σαλάτα), πότε γεμιστές με ρύζι και μυρωδικά στον ταβά (Θεέ μου τι γεύση!!), πότε σαν συμπληρωματικό συστατικό σε άλλες συνταγές, πότε αλεσμένες με σκόρδο και λάδι, υπέροχο άλειμμα πάνω σε φρυγανισμένο ψωμί.

Οι κόκκινες πιπεριές, οι πιπεριές Φλωρίνης, είναι το σήμα κατατεθέν της ακριτικής μας  Φλώρινας και με αυτό το όνομα είναι γνωστές σε ολόκληρη την επικράτεια. Πιπεριές κόκκινες, λοιπόν, πιπεριές Φλωρίνης τουρσί και μάλιστα γεμιστές με λάχανο, καρότο και μυρωδικά έχει το μενού για σήμερα φίλες μου. Αν σας ενδιαφέρει το τουρσί δείτε και την άλλη μου συνταγή για τουρσί πολύχρωμο. Πάμε λοιπόν να φτιάξουμε ένα τουρσάκι εύκολο, γρήγορο και ονειρεμένο… Συνεχίστε την ανάγνωση Κόκκινες Πιπεριές Γεμιστές Τουρσί

Φουντουκο-βουτηματάκια

Λεφτόκαρα στο χωριό μου ονομάζαμε τους καρπούς της  Λεφτοκαριάς. Λεφτοκαριά είναι η γνωστή σε όλους μας φουντουκιά που  μας χαρίζει τα φουντούκια, αυτόν το υπέροχο θρεπτικό και χορταστικό καρπό. Εκείνη την εποχή οι άνθρωποι στην ύπαιθρο κατανάλωναν ότι καλλιεργούσαν και ότι η  φύση τους έδινε απλόχερα και στην ώρα τους. Στα μέσα Αυγούστου λοιπόν, μαζεύαμε τα λεφτόκαρα από τις λεφτοκαριές που φύτρωναν αντικριστά -ένας θεός ξέρει από πότε- στις δυο όχθες του ποταμού. Ήταν τόσο ψηλές που τα κλαδιά τους αγκαλιάζονταν και  σχημάτιζαν έναν θόλο πυκνό τόσο , που ούτε οι αχτίνες του ήλιου δεν μπορούσαν να το διαπεράσουν.

Κάτω από αυτόν το θόλο κυλούσαν  ορμητικά  και απειλητικά τα νερά του ποταμού. Τον Αύγουστο τα νερά υποχωρούσαν και το ποτάμι μας …επέτρεπε να περπατήσουμε στις άκρες της κοίτης του,  να σκαρφαλώσουμε στους χοντρούς κορμούς των δέντρων και να μαζέψουμε τους πολύτιμους καρπούς τους. Τρώγαμε πρώτα όσα λεφτόκαρα χωρούσε το στομάχι μας σπάζοντας το τρυφερό τους κέλυφος με τα δόντια μας και μετά μαζεύαμε όσα χωρούσε η ποδιά μας και τα απλώναμε στο ήλιο  να ξεραθούν.

Αυτά τα υπέροχα «βουτήματα» τα φτιάχναμε παλιά στο σπίτι μας  με την είσοδο του Φθινοπώρου, γιατί αυτήν την εποχή είχαμε μπόλικά ξερά φουντούκια.  Βέβαια τότε δεν τα λέγαμε «βουτήματα» γιατί δεν τα βουτούσαμε πουθενά. Εμείς τα είχαμε βαφτίσει «Τα πεταλάκια της γιαγιάς» και  απλά τα… βουτούσαμε από το ταψί  και τα τραγανίζαμε μόλις η γιαγιά μου τα έβγαζε ζεστά-ζεστά  από το φούρνο.  Η συνταγή είναι παρόμοια με αυτήν του χριστουγεννιάτικου κουραμπιέ αλλά περιέχει  χοντροκοπανισμένο ψημένο φουντούκι και φρέσκο βούτυρο κατσικίσιο  και αυτό αλλάζει  τη γεύση και την κάνει ιδιαίτερη. Συνεχίστε την ανάγνωση Φουντουκο-βουτηματάκια