Εκμέκ Κανταϊφι

Καλά, δε σας λέω τίποτα φίλες μου. Το σημερινό γλυκό, το Εκμέκ Κανταίφι δεν είναι ένα απλό γλυκό, είναι ένα γλυκό γλυκό, ένα… πως το περιγράψω, ένα γλυκό που κλείνει μέσα του  όλο το μυστήριο, όλα τα αρώματα, όλες τις γεύσεις της ανατολής. Γιατί θα το γνωρίζετε ήδη ότι πατρίδα του είναι η γειτονική μας Τουρκία. Εκμέκ στην τουρκική γλώσσα σημαίνει ψωμί. Όχι όμως το κοινό ψωμί, αυτό που βάζουμε καθημερινά στο τραπέζι μας. Το Εκμέκ είναι ένα είδος ψωμιού, εμπλουτισμένο με αυγά, γάλα και βούτυρο. Αυτό το ψωμί  αποτελεί  και τη βάση του αυθεντικού Εκμέκ, γιατί το δικό μας, το ελληνικό είναι ένα Εκμέκ, γιαλαντζί (λέξη κατάλοιπο που σημαίνει μη αυθεντικό, ψεύτικο).

Το αυθεντικό λοιπόν Εκμέκ,  αποτελείται από μια στρώση του ειδικού αυτού ψωμιού, καϊμάκι (βουβαλίσια κρέμα ή ανθόγαλα) και σιρόπι. Επειδή όμως το ψωμί που χρειάζεται για την κατασκευή της βάσης του γλυκού σπανίζει στην Ελλάδα, όπως και το βουβαλίσιο γάλα άλλωστε, στον τόπο μας διαμορφώθηκαν διάφορες παραλλαγές μεταξύ των οποίων και η εκδοχή με κανταΐφι, που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από το τούρκικο. Δοκιμάστε το και δεν θα χάσετε… Συνεχίστε την ανάγνωση Εκμέκ Κανταϊφι

Γλυκό Κυδώνι

Αν για κάτι ζήλευε η γιαγιά Αθηνά την γειτόνισσα, αυτό ήταν η κυδωνιά που είχε σε μιαν άκρη στην αυλή της. Τι κι αν είχαμε ότι λαχταρούσε η ψυχή της στο κήπο που ήταν μπροστά στην αυλή μας. Και μια κερασιά πανύψηλη είχαμε και μηλίτσες φουντωτές και παινεμένες και μια αχλαδιά και δυο αγριοροδακινιές -που ήταν τα καμάρια της– είχαμε, αλλά το μάτι της εκεί, στην κυδωνιά της γειτόνισσας. «Μια κυδωνιά δεν αξιώθηκαν να μου φυτέψουν» μουρμούριζε συνεχώς. Η αλήθεια είναι ότι  η εν λόγω κυδωνιά ήταν όντως αξιοζήλευτη. Πραγματικό στολίδι. Φούντωνε και καμάρωνε με άνθη μεγάλα, λευκορόδινα την άνοιξη και εκεί γύρω στις αρχές του φθινόπωρου λύγιζαν τα κλαδιά της από το βάρος των μυρωδάτων κυδωνιών τυλιγμένων στο ασημένιο χνούδι τους.

Όχι βέβαια πως της έλειψαν ποτέ τα κυδώνια της γιαγιάς μου. Η καλή γειτόνισσα όταν έκανε τη συγκομιδή, γέμιζε την ποδιά της και της τα έφερνε έτοιμα. «Σου τά’φερα με το κλωνάρι τους Αθηνά μου, όπως τα θέλεις. Άιντε καλό χειμώνα να’χουμε». Χαμογελούσαν και τα μουστάκια της γιαγιάς «Α, σε ευχαριστώ .Μα δεν ήταν ανάγκη» καμωνόταν, τάχαμου, πως δεν τα ήθελε. «Μπήκες τώρα στον κόπο. Κάτσε να ψήσω καφέ να τα πούμε. Να σε κεράσω και ένα γλυκό κυδώνι από το περσινό. Τέτοια κυδώνια σαν τα δικά σου, δεν υπάρχουν στο ντουνιά». Και δώστου παινέματα για να εξασφαλίσει και τα κυδώνια της επόμενης χρονιάς, η γιαγιά Αθηνά.

Μετά  τα έπαιρνε  και τα κρέμαγε στο ξύλινο ταβάνι του κελαριού και μοσχομύριζε το σύμπαν. Το χειμώνα τα έψηνε στο φούρνο της ξυλόσομπας με κρασί και ζάχαρη και κανέλα, να γλύφεις τα δάχτυλά σου. Τη συνταγή για τα ψητά κυδώνια σας την έχω δώσει. Άλλοτε πάλι τα μαγείρευε με κρέας χοιρινό και ήταν, μμμμμ… «λουκούμι», πεντανόστιμα. Έφτιαχνε επίσης υπέροχη μαρμελάδα και  εκείνο δε που δεν έλειπε ποτέ από το ντουλάπι μας ήταν το γλυκό κυδώνι.

Τη συνταγή της γιαγιάς Αθηνάς θα φτιάξουμε σήμερα. Απλή, απλούστατη και εύκολη. Θυμάμαι  την πρώτη φορά που είδε το δικό μου το γλυκό και με κατσάδιασε: «Αχ, αχ, αχ, πολύ το έβρασες! Το άφησες και πήρε χρώμα. Κοκκίνισε, δεν έπρεπε!». Για τη γιαγιά μου πετυχημένο γλυκό κυδώνι ήταν εκείνο που διατηρούσε ένα γλυκό χρυσαφί χρώμα. Εμένα πάλι καθόλου δε με πειράζει να κοκκινίσει και λίγο το γλυκάκι. Είναι το ίδιο νόστιμο  μη σας πω ότι είναι και πιο γιορτινό. Όμως μια και η γιαγιά το ήθελε «να χρυσίζει το γλυκό» θα σας πω το μυστικό της και με λίγη προσοχή θα καταφέρουμε και θα το πετύχουμε μια χαρά! Συνεχίστε την ανάγνωση Γλυκό Κυδώνι

Κυδώνια Ψητά

Ανάμεσα στα φρούτα του Φθινοπώρου ξεχωρίζουν τα  κυδώνια με το χρυσοκίτρινο χρώμα και το λεπτό  τους άρωμα. Είναι το φρούτο της Αφροδίτης, το φρούτο του έρωτα και της νεότητας και της  γονιμότητας. Παλιά το έτρωγαν οι νεόνυμφοι λίγο πριν την πρώτη τους συνάντηση  για να γεμίσει το σώμα τους χυμούς και  αρώματα και να είναι η πρώτη τους νύχτα πολύ ευχάριστη και γόνιμη και να κάνουν αρσενικά παιδιά.

Τα κυδώνια είναι δώρο της φύσης για την επιδερμίδα  μια και καταπολεμούν τις ρυτίδες. Οι παλιές μούλιαζαν για 2 εβδομάδες φλούδες ή κομμάτια από κυδώνι μέσα σε λίγο οινόπνευμα φρούτων. Μετά πρόσθεταν βραστό νερό και το μείγμα αυτό το άπλωναν συχνά στο πρόσωπο τους. Έτσι χωρίς πολλά πολλά κατάφερναν να παραμένουν κούκλες

Τα κυδώνια όμως πάνω από όλα  πρωταγωνιστούν στην βορειοελλαδίτικη φθινοπωρινή  κουζίνα. Η γιαγιά μου έφτιαχνε αυτήν την εποχή, από  γλυκό κουταλιού, μαρμελάδα και κομπόστα, μέχρι  κυδωνόπαστο και πελτέ. Τα έψηνε επίσης στο φούρνο με κρασί και κανελογαρύφαλα. Τα μαγείρευε κιόλας με χοιρινό ή μοσχάρι στην κατσαρόλα. Τα  έφτιαχνε ακόμα και γεμιστά! Ναι, ναι, μη ξαφνιάζεστε. Τα κυδώνια  γεμιστά  με κιμά έτσι όπως τα έφτιαχνε η γιαγιά  ήταν… μμμμ,  να γλύφεις τα δάχτυλά σου… Τι άλλο να θυμηθώ; Α, ναι! Όσα περίσσευαν τα κρεμάγαμε στο ταβάνι του κελαριού  και γέμιζε ο τόπος αρώματα και χρώματα.

Προσωπικά  όπως και να το έχω φάει το κυδώνι, μου αρέσει… Τρελαίνομαι κυρίως για ψητά κυδώνια για αυτό και σας προτείνω μια  δική μου συνταγή λίγο ιδιαίτερη. Δοκιμάστε την και τα λέμε! Συνεχίστε την ανάγνωση Κυδώνια Ψητά

Τηγανιά με Λάχανο

Το λάχανο φίλες μου, αυτό το τραγανό λευκόσαρκο λαχανικό, έχει συνδεθεί με την… απαξίωση και την ευτέλεια. Έρχεται ο άλλος και σου λέει «Σιγά τα λάχανα»! Ε, δε σε απαξιώνει; Δε σε κάνει να νιώθεις ταπεινός και καταφρονεμένος; Παρεξηγημένα  λοιπόν αυτά τα λαχανικά που μοιάζουν με μπάλες, γιατί  δεν είναι διόλου ευτελή και ασήμαντα και ας είναι από τα πιο φτηνά  της αγοράς. Μέσα στη σφιχτή… φυλλένια τους δομή κρύβουν εκτός από πολύτιμα για την υγεία μας συστατικά -βιταμίνες  A, B, E, C, β καροτίνη, φολικό οξύ και μυρουδιές και γεύσεις τέτοιες, που δε σ’ αφήνουν  ασυγκίνητο.

Προσωπικά έμαθα να τρώω το λάχανο ωμό από πολύ μικρή. Θυμάμαι, το χειμώνα που έλειπαν τα φρέσκα λαχανικά και τα φρούτα, έκοβα ένα μεγάλο κομμάτι λάχανο και χράτσα-χρούτσα το καταβρόχθιζα. Γέμιζε το στόμα μου χυμούς γλυκούς,  με χαρακτηριστικά πιπεράτη, ελαφρά πικάντικη, και δροσερή  γεύση. Το λάχανο  έλεγε η γιαγιά μου πρέπει «να  το… χτυπήσει η παγωνιά» για να γλυκάνουν τα μεταξένια φύλλα του και να ολοκληρωθεί  η  γεύση του. Εκείνη η χαρακτηριστική γεύση που δε φοβάται μήπως… χαθεί, αν μαγειρευτεί με άλλα υλικά που έχουν δυνατό χαρακτήρα.

Το μαγείρευε με χίλιους δυο τρόπους: Απλά βραστό με λαδολέμονο σαν σαλάτα,  νόστιμο λαχανόρυζο με λιαστή ντομάτα, με χοιρινό ή μοσχάρι, ζουμερούς λαχανοντολμάδες, το έβαζε στην άρμη ή έφτιαχνε υπέροχα τουρσιά με κόκκινες πιπεριές «μπούφκες», ψιλοκομμένο καρότο και μυρωδικά.  Εκείνο που πρέπει να έχετε υπ’ όψιν σας είναι ότι το λάχανο ανέκαθεν είχε ερωτική σχέση με το λιπαρό κρέας. Εδώ η σοφία της γιαγιάς μου έρχεται να ισορροπήσει τα πράγματα. «Το κρέας στο φαγητό» έλεγε η γιαγιά «δεν είναι απαραίτητο να είναι πολύ. Λίγο όσο για τη νοστιμιά είναι αρκετό».

Γι αυτό κι εμείς σήμερα θα μαγειρέψουμε λάχανο  με μικρά κομματάκια χοιρινού, όπως ακριβώς το έφτιαχνε η γιαγιά μου . Το κρέας είναι λιγοστό αλλά αρκετό για να απογειώσει τη γεύση του λάχανου. Συνεχίστε την ανάγνωση Τηγανιά με Λάχανο

Κολοκυθοκεφτέδες στο φούρνο

Είμαι σίγουρη φίλες μου ότι καμιά  μας  δεν μπορεί να πει όχι σε έναν ροδοτηγανισμένο πικάντικο κεφτέ. Οι παντός είδους κεφτέδες κολοκυθοκεφτέδες, πατατοκεφτέδες, μελιτζανοκεφτέδες, είναι από τα πιο αγαπημένα μεζεδάκια και έχουν σημαντική θέση στο καλοκαιρινό τραπέζι. Μια και το θέμα μας είναι οι κολοκυθοκεφτέδες, τώρα που τα κολοκυθάκια τα βρίσκω σε αφθονία τους φτιάχνω πολύ συχνά. Το πρόβλημα είναι, πως τα τηγανητά είναι μεν νόστιμα άλλα, λίγο πολύ, τις  θερμιδούλες τους τις έχουν και εμείς πρέπει και να προσέχουμε. Ξέρετε χολιστερίνες, πίεση,  περιτά κιλά κτλ.

Προσπαθώντας να βρω τρόπο να αποφύγω το τηγάνισμα, σκέφτηκα: «Γιατί να μην δοκιμάσω να τους κάνω… φουρνιστούς;». Τους έφτιαξα λοιπόν και τους έψησα στο φούρνο, στο ταψί με τις υποδοχές. Εκεί που κάνω τα μικρά ατομικά κέικ, σε σχήμα καρδιάς. Το αποτέλεσμα,  ήταν εκπληκτικό.  Οι κολοκυθοκεφτέδες έγιναν χάρμα στην εμφάνιση και μμμμμμ στη γεύση. Δεν πρόλαβα να τους βγάλω από το ταψί.  Εξαφανίστηκαν πριν ακόμη κρυώσουν! Έτσι τώρα αναγκάζομαι και φτιάχνω διπλή δόση για να μας φτάσουν! Επίσης έτσι ομορφούληδες που βγαίνουν  είναι ότι πρέπει για μπουφέ… Συνεχίστε την ανάγνωση Κολοκυθοκεφτέδες στο φούρνο

Παραδοσιακή Λαγάνα

‘Όπου να’ ναι φίλες μου οι εκδηλώσεις της αποκριάς κορυφώνονται και έρχεται η «Καθαρά Δευτέρα», η οποία σηματοδοτεί τη λήξη του γλεντιού και του ξεφαντώματος και την αφετηρία της νηστείας της Μεγάλης Σαρακοστής. Για το χριστιανικό κόσμο η Καθαρά Δευτέρα είναι μια ιδιαίτερη μέρα και γιορτάζεται, με εκδρομές σε κοντινούς εξοχικούς προορισμούς, γλέντι και φαγοπότι με διάφορα νηστίσιμα, «σαρακοστιανά», εδέσματα.

Σε αυτό το Σαρακοστιανό τσιμπούσι, πρωταγωνιστεί η παραδοσιακή λαγάνα με τη συνοδεία του χαλβά, της ταραμοσαλάτας και της ελιάς. Στο xωριό μου –και σε όλα τα χωριά της Φλώρινας-, η  Καθαρή Δευτέρα όνομάζονταν καθαρή γιατί οι νοικοκυρές καθάριζαν τα σκεύη τους, τρίβοντάς τα με αλυσίβα, ένα μείγμα νερού και στάχτης, για να μην έχουν επάνω τους κανένα ίχνος λαδιού έτσι ώστε η νηστεία να είναι απόλυτη. Είπαμε, Καθαρά Δευτέρα είναι η αρχή για πνευματική και σωματική  κάθαρση.

Οι εκδρομές στις εξοχές καθώς και το πέταγμα του χαρταετού είναι έθιμα δανεικά νοτιοελλαδίτικα που μας ήρθαν μαζί με πολλά άλλα μετά τη  απελευθέρωση.  Μια χαρακτηριστική λέξη που χρησιμοποιούμε για την Καθαρά Δευτέρα -δανεικιά κι αυτή- είναι τα «Κούλουμα». Σύμφωνα με όσα λέει ο Νικόλαος Πολίτης, πατέρα της ελληνικής λαογραφίας, τα κούλουμα προέρχονται από τη λατινική λέξη Culumus που σημαίνει αφθονία αλλά και  τέλος. Το τέλος της αποκριάς.

Ότι κι αν σημαίνει όμως η λέξη αυτή, στις μέρες μας η Καθαρά Δευτέρα, είναι ημέρα διασκέδασης και φαγητού, γι’ αυτό, ανασκουμπωθείτε για να φτιάξουμε νοστιμότατες λαγάνες. Δοκίμασα τρεις συνταγές και σας προτείνω την καλύτερη… Συνεχίστε την ανάγνωση Παραδοσιακή Λαγάνα

Καλοκαιρινή Πατατόσουπα

Είμαι σίγουρη φίλες μου πως την ιδέα να μαγειρέψετε  μια σούπα, την ακολουθούν  χειμωνιάτικοι συνειρμοί. Τσουχτερό κρύο, χιόνι, αναμμένο τζάκι, ζεστασιά και   σπιτική θαλπωρή. Ποιος τρώει σούπες εν μέσω Αυγουστιάτικου (έστω και στα τελευταία του) καύσωνα; . Όμως, από την άλλη, ποιος είπε ότι οι σούπες είναι μόνο για τον χειμώνα; Αυτήν την περίοδο που τα  λαχανικά είναι άφθονα μπορείτε άνετα να απολαύστε αυτή την  υπέροχη βελουτέ σούπα, δροσερή,  σαν πρώτο πιάτο ή για ένα ελαφρύ δείπνο. Θα την φτιάξετε γρήγορα και εύκολα και θα εκπλαγείτε ευχάριστα, όταν τη δοκιμάσετε.

Την έφτιαχνε η μαμά μου πολύ συχνά, χειμώνα καλοκαίρι, όταν δεν της περίσσευε χρόνος να ασχοληθεί με το μαγείρεμα και δεν ήθελε να μας… ξεπετάξει με κάτι πρόχειρο. Έφτιαχνε και μια, άλλη πατατόσουπα μούρλια, με κόκκινο πιπεράκι και σκόρδο τη συνταγή της οποίας θα δημοσιεύσω προσεχώς. Η σούπα που σας προτείνω σήμερα, λόγω του ότι περιέχει και άλλα λαχανικά είναι θρεπτική (εκτός από νόστιμη) και μπορείτε να την απολαύσετε και ζεστή το χειμώνα.

Τώρα αν αναρωτιέστε που θα βρείτε φρέσκα λαχανικά χειμωνιάτικα, σας προτείνω να κάνετε  αυτό που κάνω εγώ. Τώρα που τα λαχανικά τα βρίσκετε άφθονα και φθηνά, (αν έχετε μπαχτσέ ακόμα καλύτερα), πλύνετε τα πολύ καλά, στεγνώστε τα, ψιλοκόψτε τα και φυλάξτε τα στην κατάψυξη. Έτσι, θα διατηρηθούν με όλες τους τις βιταμίνες και  θα τα έχετε έτοιμα για να μαγειρέψετε τη σούπα σας όταν και όποτε  σας κάνει κέφι. Συνεχίστε την ανάγνωση Καλοκαιρινή Πατατόσουπα

Ζουμερό Κέικ Καρότου (πανεύκολο)

Τα καρότα στο χωριό μου, τουλάχιστον φίλες μου, παλιά, τα σπέρναμε στους μπαξέδες και τα χρησιμοποιούσαμε για να νοστιμίζουμε τα φαγητά μας. Που και πού στολίζαμε και καμιά σαλάτα η τα μασουλάγαμε για να ξεγελάσουμε την πείνα μας ώσπου να ετοιμαστεί το φαγητό. Το να τα βάλουμε σε γλυκό δεν περνούσε από το μυαλό κανενός. Ώσπου κάποια «Αθηναία», περαστική από το χωριό, έκανε γνωστό το «γλυκό κουταλιού καροτάκι».

Για ένα διάστημα ήταν το γλυκό της μόδας ώσπου, από την άλλη  μεριά του Ατλαντικού,  ήρθε η συνταγή για το «Κέικ καρότου» μέσα στης αποσκευές μιας ομογενούς εξ Αμερικής και το γλυκό καροτάκι έπεσε στα αζήτητα. Το κέικ καρότου, έκτοτε και για αρκετό καιρό, είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στους πρωινούς και απογευματινούς καφέδες. Σε ένα τέτοιο καφέ το δοκίμασα κι εγώ,  εντυπωσιάστηκα και το ενέταξα στη λίστα με τα αγαπημένα μου.

Σας το προτείνω λοιπόν, γιατί  είναι ένα κέικ με πολλά … προσόντα:  Κατ’ αρχήν είναι πα-νεύ-κο-λο. Απλά ανακατεύεις με ένα πιρούνι τα υλικά και μέχρι να πεις…. «καρότο» το έχεις βάλει στο φούρνο. Σε λίγη ώρα βγαίνει, μοσχομυριστό, φουσκωτό, φουσκωτό,  αφράτο, ζουμερό, εντυπωσιακό σε εμφάνιση και  με μια γεύση όνειρο… Συνεχίστε την ανάγνωση Ζουμερό Κέικ Καρότου (πανεύκολο)

Σταφιδοψωμάκια Νηστίσιμα

Αλήθεια σας λέω. Δεν έμεινε ψίχουλο… από αυτά τα υπέροχα νηστίσιμα σταφιδοψωμάκια. Η συνταγή είναι της μαμάς μου. Μας τα έφτιαχνε αρκετά συχνά και ιδιαίτερα τις περιόδους των νηστειών. Ξεγελούσαμε έτσι κάπως την πείνα μας γιατί εκείνη την εποχή όταν λέγαμε ότι νηστεύουμε το εννοούσαμε και την τηρούσαμε όλη τη σαρακοστή με υπομονή και  με ευλάβεια.  Εννοείται πως το νηστίσιμο… μενού τότε δεν περιελάμβανε τα μύρια όσα νηστίσιμα που βρίσκει κανείς σήμερα στα ράφια του σούπερ μάρκετ. Αλάδωτα όσπρια, ραδίκια και τσουκνίδες, σκόρδα, κρεμμύδια, ελίτσες, κομπόστες με φρούτα ξερά και μπόλικο ψωμί. Αυτά ήταν όλα και όλα.

Εκείνο που γλύκαινε κάπως την κατάσταση ήταν, σπανιότερα ο ταχινοχαλβάς και σχεδόν καθημερινά η θρεψίνη, ένα υπερβολικά γλυκό προιόν από σταφύλια, με μπόλικες θερμίδες που το αλείφαμε πάνω από το ψωμί και συγκρατούσαμε έτσι την αχαλίνωτη πείνα μας. Πού και που, λοιπόν και όταν οι δουλειές της το επέτρεπαν η μαμά μας έφτιαχνε αυτά τα σταφιδοψωμάκια, απλά, εύκολα και γρήγορα. Η μυρωδιά μας τρυπούσε τα ρουθούνια καθώς τα περιμέναμε να βγουν αχνιστά, αχνιστά από το φούρνο. Τα τσακίζαμε χωρίς έλεος.

Σήμερα η νηστεία είναι γιαλαντζί και τα σταφιδοψωμάκια δεν καλύπτουν τις ανάγκες που κάλυπταν κάποτε. Εγώ όμως τα φτιάχνω πάντα τέτοια περίοδο γιατί με γεμίζουν νοσταλγία αλλά και γιατί βλέπω πως αν και το τραπέζι είναι γεμάτο με όλα τα καλά του θεού, τα σταφιδοψωμάκια της μαμάς δεν αφήνουν κανέναν ασυγκίνητο. Γίνονται ανάρπαστα… Συνεχίστε την ανάγνωση Σταφιδοψωμάκια Νηστίσιμα

Φουρνιστοί Πατατοκεφτέδες της Σοφίας

Δε θα φλυαρίσω πολύ σήμερα, ένα μόνο θα σας πω. Οι μυρουδιές από τους πατατοκεφτέδες της Σοφίαs, (γειτόνισσα και φίλη στο χωριό) μου έσπασαν την μύτη κυριακάτικα. Τους δοκίμασα (αυτό το καλό έχει το χωριό, οι μυρουδιές ξεχύνονται στις γειτονιές και αρκεί μια φωνή, «τι καλό μαγειρεύεις πάλι βρε Σοφία;» για να έρθει η πιατέλα με το … «καλό» στο τραπέζι σου για να το γευτείς και να ευφρανθεί η ψυχή σου) και σας τους προτείνω. Συνεχίστε την ανάγνωση Φουρνιστοί Πατατοκεφτέδες της Σοφίας