Φακές Σούπα

Ένα πλούσιο γεύμα με ένα …..«ταπεινό» υλικό!

Μια μέρα ο Διογένης, ο γνωστός κυνικός φιλόσοφος, έτρωγε ένα πιάτο φακή καθισμένος έξω από το πιθάρι του. Εκείνη την ώρα έτυχε να περνάει από εκεί ένας απεσταλμένος του άρχοντα. Κοντοστάθηκε, λοιπόν και του είπε: «Α! Διογένη, αν μάθαινες να μην είσαι ανυπότακτος και αθυρόστομος και αν κολάκευες λιγάκι τον άρχοντα δε θα ήσουν τώρα αναγκασμένος να τρως συνέχεια φακές.» ο Διογένης σταμάτησε να τρώει, σήκωσε το βλέμμα του και κοιτάζοντας τον πλούσιο στα μάτια του αποκρίθηκε. «Α, φουκαρά αδερφέ μου! Αν μάθαινες να τρως λίγες φακές, δεν θα ήσουν αναγκασμένος να υπακούς και να κολακεύεις συνεχώς τον άρχοντα.»

Από αυτήν τη μικρή ιστοριούλα συμπεραίνουμε πολλά αλλά κρατάμε αυτό: η ταπεινή φακή ταΐζει τον κόσμο εδώ και χιλιάδες χρόνια. Πράγματι η καλλιέργειά της ήταν ευρύτατα διαδεδομένη στην αρχαία Ελλάδα και στη Ρώμη σύμφωνα με αναφορές κειμένων του Ηρόδοτου, Θεόφραστου, Αριστοφάνη, Διοσκουρίδη, Κολουμέλα, Πλίνιου και Βιργίλιου και ήταν γνωστή ως φακός εσθιόμενος. Η καλλιέργεια της φακής ήταν γνωστή και στην αρχαία Αίγυπτο.

Αντικείμενα από φακές και υπολείμματα της τροφής έχουν βρεθεί στην περιοχή της Μεσοποταμίας σε αρχαιολογικές ανασκαφές που χρονολογούνται εδώ και 8000 χρόνια. Άλλωστε δεν ξεχνάμε και την ιστορία της Βίβλου που αναφέρει πως  ο Ησαύ εγκατέλειψε τα πρωτοτόκια του για ένα πιάτο νόστιμη ευωδιαστή σούπα από κόκκινες φακές που μαγείρεψε ο αδελφός του ο Ιακώβ και ένα καρβέλι ψωμί. Την παροιμιώδη έκφραση «αντί πινακίου φακής»,  τη λέμε όταν κάποιος παραχωρεί ένα πολύτιμο αγαθό για ένα ευτελές αντάλλαγμα.

Η φακή ήταν και εξακολουθεί να είναι συνώνυμο της ταπεινότητας και της πενίας. Κάποτε οι ευγενείς καλοφαγάδες δεν την έβαζαν στο τραπέζι τους. Την απαξίωναν γιατί θεωρούνταν «το φαΐ του φτωχού», καθώς ήταν ανέκαθεν πολύ φτηνή. Σήμερα, η  αξία της ταπεινής φακής έχει αναγνωριστεί διεθνώς και τη συναντάμε ακόμα και σε επίσημα γεύματα και σε γκουρμέ εκδοχές.  Είναι ένας γαστρονομικός και διατροφικός θησαυρός, γιατί τα έχει όλα: Είναι φτηνή,  είναι εύκολη στο μαγείρεμα, είναι θρεπτική και πάνω απ’ όλα νόστιμη. Η πιο νόστιμη από όλα τα όσπρια. Συνεχίστε την ανάγνωση Φακές Σούπα

Υπέροχο Γιουβέτσι

Είναι κάποια φαγητά που στο άκουσμά τους και μόνο ανακαλείς εικόνες από παλιές αγαπημένες Κυριακές όπως αυτό εδώ το γιουβετσάκι, αυτό το παραδοσιακό μαμαδίστικο φαγητό με το καλοβρασμένο κρέας, το σπυρωτό κριθαράκι και τη μελωμένη σάλτσα. Κυριακές με φαγητό ιδιαίτερο, ξεχωριστό, φροντισμένο, διαφορετικό. Κυριακές με χαλαρές στιγμές στον καναπέ, με μεγάλα τραπέζια και την οικογένεια γύρω από αχνιστές πιατέλες και καράφες με ροζέ κρασί και τσουγκρίσματα και γέλια. Μιλάγαμε, λέγαμε, φωνάζαμε, τσακωνόμασταν και βέβαια στο τέλος δίκιο είχε πάντα η μαμά! Και έτσι έμπαιναν τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις για να ξέρουμε και ποιός κάνει κουμάντο δηλαδή. Να, γιατί αυτές οι Κυριακές μένουν ανεξίτηλες στο μυαλό και την καρδιά γιατί ήταν η αφορμή  για τρυφερά μοιράσματα. Και το φαγητό, το σπιτικό φαγητό,  για μένα ήταν και πάντα θα είναι  μια καλή ευκαιρία για μοίρασμα, αγάπη και επικοινωνία.

Υλικά:

– 1.200 γρ. μοσχάρι κομμένο σε μερίδες (κατά προτίμηση ελιά  ή σπάλα)
– 500 γρ. κριθαράκι χοντρό (2 κούπες)
– 1/2 φλ. ελαιόλαδο
– 1  κρεμμύδι
– 3 σκελ. σκόρδο
– 1 καρότο
– 1 πιπεριά
– 2 -3 κλωνάρια μαϊντανό
– 1 κουτ.σουπ. τοματοπελτέ
– 1/2 κρασοπότηρο κόκκινο ξηρό κρασί
– 2 συσκευασίες ντοματάκια ολόκληρα αποφλειωμένα (ή τριμμένη ντομάτα)
– 1 πρέζα ζάχαρη
– 1 δαφνόφυλλο
– Αλάτι,  πιπέρι κόκκινο και μαύρο
– Κεφαλοτύρι τριμμένο (προαιρετικά)
– 6 κούπες νερό

Εκτέλεση:

Συνεχίστε την ανάγνωση Υπέροχο Γιουβέτσι

Αφράτη, πανεύκολη Μηλόπιτα

Μηλόπιτα… η αφράτη… η τέλεια… η πανεύκολη! (Δες και τη συνταγή για μηλόπιτα τριφτή).

«Λόλα… να ένα μήλο». Η φράση, σφηνωμένη στον παιδικό μαθητικό εγκέφαλο, είναι μία από τις πρώτες ισχυρές αναμνήσεις αυτού του φρούτου, αν εξαιρέσουμε τις μωρουδιακές φρουτόκρεμες και τα καραμελωμένα μήλα της προσχολικής ηλικίας. Το μήλο, με ιστορία που χάνεται στις απαρχές του χρόνου, κουβαλά στους σπόρους του συμβολισμούς αιώνων, θεραπευτικές αλλά και μεταφυσικές ιδιότητες.

Η ιστορία του μήλου ξεκινά από την αρχαία Αίγυπτο όπου, όπως υποστηρίζουν οι περισσότεροι ιστορικοί, περίπου τον 13ο αιώνα π.Χ. ο Φαραώ Ραμσής φύτεψε τις πρώτες μηλιές στις όχθες του Νείλου. Άλλοι πάλι ισχυρίζονται ότι έχουν βρεθεί απολιθώματα μήλων σε διάφορα χωριά της Ελβετίας, τα οποία χρονολογούνται από τη Λίθινη Εποχή. Εμείς βέβαια ξέρουμε ότι τα πρώτα μήλα εμφανίστηκαν με τη δημιουργία του κόσμου στον Κήπο της Εδέμ.

Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική παράδοση, τα μήλα αποτελούσαν αναπόσπαστο κομμάτι των γαμήλιων τελετών, (πράγμα που ισχύει σε μερικές περιοχές ακόμα και σήμερα. Στο χωριό μου τη Δροσοπηγή για παράδειγμα η νύφη μετά την γαμήλια τελετή αντί για ανθοδέσμη ρίχνει ένα μεγάλο μήλο που έχει σφηνωμένο στην σάρκα του ένα κέρμα για υγεία και πλούτο. Όποιος ή όποια το πιάσει θα παντρευτεί σύντομα).  Επίσης μήλα με κέρμα μοιράζουν οι νεόνυμφοι μετά την γαμήλια τελετή στα πρωτότοκα παιδιά των συγγενικών οικογενειών για να είναι το ζευγάρι καρπερό. Στην αρχαιότητα  όταν κάποιος έριχνε ένα μήλο προς το μέρος μιας γυναίκας, αυτό ισοδυναμούσε με πρόταση γάμου. Εμείς μάθαμε από την μυθολογία ότι η προσφορά μήλου, ειδικά εάν πρόκειται γι’ αυτό της Έριδος, ισοδυναμεί με τον Τρωικό Πόλεμο.

Η Εύα είναι ο πρώτος άνθρωπος που συνέδεσε την ύπαρξή του με το μήλο. Αυτός που την… πλήρωσε, βέβαια, ήταν ο Αδάμ. Το γνωστό «μήλο του Αδάμ» μάλλον ήταν το κομμάτι που του κάθισε στον λαιμό. Επίσης εάν θέλουμε να είμαστε ακριβείς, αντίστοιχα δικαιώματα στο φρούτο, εκτός από την Εύα έχει και ο όφις. Το μήλο ονομάστηκε «ο καρπός του κακού και της γνώσης»…

Τα χρυσά μήλα σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία τα είχαν οι Εσπερίδες, στον κήπο τους αν και δεν μπορούσαν να τα απολαύσουν, καθώς βρίσκονταν συνέχεια σε επαγρύπνηση μην τυχόν τους τα κλέψουν. Ένα τέτοιο μήλο, χρυσό από τον Κήπο των Εσπερίδων, κλήθηκε ο Πάρις να χαρίσει στην ομορφότερη θεά και η επιλογή του προκάλεσε τον έρωτα που οδήγησε στον τρωικό πόλεμο, ο οποίος έγινε ομηρικό έπος.

Εκατοντάδες χρόνια μετά, ο Θεόφιλος δεν είχε μελετήσει μυθολογία για να πάρει το μάθημά του και προσέφερε το σωτήριο έτος 830 στο Βυζάντιο ένα χρυσό μήλο στην Κασσιανή, για να το πάρει πάλι πίσω, με μια κίνηση αντρικής κυριαρχίας και συντηρητισμού για τη θέση των γυναικών.

Ενισχυμένη είναι η παρουσία του μήλου και στους μύθους, τους θρύλους και τα παραμύθια σε όλη την Ευρώπη, ως ένα από τα πιο παλιά και ευρέως αναγνωρισμένα σύμβολα – σύμβολο απαγορευμένης γνώσης αλλά και της αιώνιας νεότητας. Κορυφαίο το μήλο της Χιονάτης,

Μεταφορά για την ψυχή του μήλου παραμένει η παροιμία «Το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει», κάνοντας όλους μας να λυπόμαστε τα αχλάδια και τα πορτοκάλια, που δεν έχουν κερδίσει αντίστοιχη θέση στην καρδιά μας… Συνεχίστε την ανάγνωση Αφράτη, πανεύκολη Μηλόπιτα

Πατροπαράδοτη Φασολάδα – Το εθνικό μας φαγητό

Ποιο είναι τάχα το εθνικό φαγητό των Ελλήνων; Η απάντηση δεν είναι τόσο προφανής τώρα πιά. Για τον τουρίστα μπορεί το εθνικό μας φαγητό να είναι ο γύρος ή ο γκρικ μουζάκα. Το αρνάκι στη σούβλα επίσης έχει περγαμηνές έως και ομηρικές. Πάντως ανάμεσα στα πιάτα που μπορεί να προταθούν για τον τίτλο αυτό σίγουρα θα βρούμε και «την πατροπαράδοτη φασολάδα» όπως την έλεγε η γιαγιά Αθηνά (δες και τη συνταγή με φασόλια γίγαντες στον ταβά). Λένε ότι καθιερώθηκε ως εθνικό φαγητό την εποχή της δικτατορίας Μεταξά. (Δηλαδή πώς; με διάταγμα; ). Ας μην το πάρουμε αυτό στα σοβαρά.

Αν είστε κι εσείς «της μεταπολίτευσης χαμένη γενιά», θα θυμάστε ίσως ότι στην πρώτη Γυμνασίου, το βιβλίο Φυσικής Ιστορίας  αφιέρωνε, στην αρχή του,  σελίδες επί σελίδων στον «φασίολο τον κοινό». Ο φασίολος ο κοινός, κοινώς η φασολιά, είναι το φυτό που δίνει τα γνωστά μας φασόλια, με δυο μορφές -αφενός τα πράσινα χλωρά φασολάκια και αφετέρου τα ξερά φασόλια.

Δεν θα ξεχάσω επίσης τις εκθέσεις για την αποταμίευση που γράφαμε κάθε 31η Οκτωβρίου  οι οποίες περιλάμβαναν απαραιτήτως και τη γνωστή παροιμία «Φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι» που παινεύει την αξία της οικονομίας και της υπομονής

Υπάρχει επίσης  και η πολύ γνωστή έκφραση «άλλο φασούλι κι αυτό!» ή «καινούργιο φασούλι βγήκε», που τη λέμε όταν ανακύψει κάποιο απροσδόκητο πρόβλημα.

Οι παλιότεροι την εκτιμούσαν πολύ τη φασολάδα ή «φασουλάδα». Ο Βάρναλης, ηλικιωμένος πια, όταν τον ρώτησαν ποιες είναι κατά τη γνώμη του οι μεγάλες χαρές της ζωής απάντησε, «Οι γυναίκες, η θάλασσα, η φασουλάδα, και να βλέπεις να παίζουν τάβλι στο Βυζάντιο» (το καφενείο του Κολωνακιού όπου σύχναζε). Σε ένα από τα ποιήματα που έγραψε μέσα στη δικτατορία, αποκαλεί «πανεθνική» τη φασουλάδα .

 Ο Παπαδιαμάντης, πάλι, υμνεί «τα καλομαγειρευμένα με ικανὸν ευώδες έλαιον φασόλια καὶ μὲ άφθονον κοκκίνην πιπεριάν», ενώ ο Καραγάτσης με ηδονή περιγράφει την ευτυχία κάποιων απόκληρων που έτυχε να βρουν ένα σακουλάκι φασόλια… «Θα ‘κλεβαν ένα τσουκάλι. Θα ‘παιρναν —δανεικό κι αγύριστο— λάδι δράμια εκατό, απ’ τον μπακάλη. Ένας κρόμμυδος, κάπου θα βρίσκονταν. Και θα γινόταν μια φασουλάδα θεός

Ο Έλληνας, Εβραίος και αριστερός  Μωυσής  Μπουρλάς, από την εξορία του Άη Στράτη, αναφέρει πως  οι εξόριστοι είχαν αγοράσει μια φορά  μια τεράστια ποσότητα φασόλια σε πολύ χαμηλή τιμή  και, αναγκαστικά, τα έτρωγαν μεσημέρι και βράδυ: «Τα φασόλια που μας φέραν άρχισαν να τα μαγειρεύουν σχεδόν κάθε μέρα, τη μια σαλάτα, την άλλη με ντομάτα, την τρίτη πηχτή, την τέταρτη σούπα ή στο φούρνο.»

 Από κάποιο  θεατρικό συγκρότημα τραγουδήθηκε το παρακάτω τραγουδάκι στο σκοπό του «Βαλεντίνα, αχ Βαλεντίνα, αχ βρε τσαχπίνα» κτλ.:Αχ φασουλάδα, τι νοστιμάδα /των οσπρίων είσαι η αντίκα /κι απ’ το μέλι πιο πολύ έχεις γλύκα είτε σούπα είτε σαλάτα /είτε άσπρη ή με ντομάτα /ξεπερνάς τη μαρμελάδα,
έχεις νάζι, έχεις χάρη /των φαγιών μαργαριτάρι,/φασουλάδα – φασουλάδα!

Ωστόσο, η καημένη η φασουλάδα, αφού έθρεψε γενιές και γενιές και όπως έλεγε η γιαγιά Αθηνά «και  ζεσταίνει και χορταίνει!»  έπεσε σε ανυποληψία μόλις πήρε το (δανεικό) κουτάλι μας (γλυφό) νερό, κι έτσι ντρεπόμαστε να την αναφέρουμε για κατεξοχήν ελληνικό φαγητό, σαν τον νεόπλουτο που κρύβει τη γριά μάνα του επειδή φοράει τσεμπέρι. Πρήζει βέβαια, φέρνει και αέρια, είναι η αλήθεια, είναι και αντιτουριστική αλλά εμάς ποσώς μας ενδιαφέρει γιατί ανήκουμε στους φασολάδες και τη συχνομαγειρεύουμε (μια φορά την εβδομάδα οπωσδήποτε) γιατί έτσι μας αρέσει. Συνεχίστε την ανάγνωση Πατροπαράδοτη Φασολάδα – Το εθνικό μας φαγητό

Φασόλια Γίγαντες στον ταβά με Πράσο & Δυόσμο

Σήμερα φίλες μου θα μαγειρέψουν για εσάς «οι αρχόντισσες»  του ΚΗΦΗ.  Για όσους και όσες  το αγνοούν, ΚΗΦΗ  είναι τα αρχικά των λέξεων Κέντρο Ημερήσιας Φροντίδας Ηλικιωμένων.  Η πόλη μας η Φλώρινα έχει την τύχη να διαθέτει μια τέτοια δομή. Ηλικιωμένοι, άνδρες και γυναίκες, που δεν μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν απόλυτα και οι άνθρωποι του περιβάλλοντός τους αδυνατούν να ανταποκριθούν στη φροντίδα τους είτε γιατί εργάζονται είτε γιατί αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα ή προβλήματα υγείας, καταφεύγουν εκεί. Ψυχή του ΚΗΦΗ τρεις νεαρές, κυρίες. Είναι οι άγγελοι  του ΚΗΦΗ. Εκτός από ουσιαστική κατ’ οίκον φροντίδα, και όταν λέω «ουσιαστική» το εννοώ, αφού λούζουν τους ηλικιωμένους, τους κόβουν τα νύχια , πλένουν τα ρούχα τους, τα σιδερώνουν, τρέχουν για τη συνταγογράφιση των φαρμάκων τους, φροντίζουν για τη διατροφή τους, ακόμα και για τα απαραίτητα ψώνια τους -προσφέρουν και κάτι ακόμα. Κάτι που οι απόμαχοι της ζωής το έχουν μεγαλύτερη ανάγκη: Έχουν μετατρέψει ένα χώρο μικρό, σε καταφύγιο όπου τα ξεχασμένα  γηρατειά, βρίσκουν  πολύ αγάπη, ενδιαφέρον, τρυφερότητα, συντροφιά  και χαμόγελο. Όλα αυτά που στις μέρες μας δύσκολα τα βρίσκει κανείς ακόμα και στο οικογενειακό του  περιβάλλον.

Αυτή η φωλιά κινδυνεύει να κλείσει, λόγω έλλειψης χρηματοδότησης. Αν έχει απομείνει έστω και ένα μικρό ίχνος ευαισθησίας- και δεν αναφέρομαι μόνο στους φορείς αλλά και σε όλους εμάς  που αποτελούμε το δυναμικό, το ενεργό κομμάτι της κοινωνίας – ας φροντίσουμε με κάθε τρόπο να μην γίνει αυτό. Θα είναι ένας φόρος τιμής και ευγνωμοσύνης προς  όλους αυτούς, τους απόμαχους της ζωής, που πρόσφεραν  τόσα πολλά και τώρα βρίσκονται μόνοι και παραμελημένοι στο περιθώριο .

Την προηγούμενη εβδομάδα το ΚΗΦΗ γιόρτασε τη γιορτή της μητέρας με διάφορες εκδηλώσεις.  Οι ηλικιωμένοι τραγούδησαν,  απήγγειλαν, αντάλλαξαν ευχές, μαγείρεψαν  και κάθισαν όλοι μαζί στο τραπέζι και έφαγαν όλοι μαζί . Μεταξύ των διαφόρων  εδεσμάτων, κυριαρχούσαν τα  «Φασόλια γίγαντες  στο ταβά» μαγειρεμένα από την κ. Μάργα και τις φίλες της. «Ο άνδρας μου ήταν μάγειρας και τα έφτιαχνε πολύ νόστιμα» μου εξομολογήθηκε. Εγώ, για του λόγου το αληθές τα δοκίμασα,  και σας διαβεβαιώνω πως ή γλυκύτατη κ. Μάργα  έλεγε την αλήθεια.  Ιδού, λοιπόν ο συνταγή… (δες και τη συνταγή για πατροπαράδοτη φασολάδα) Συνεχίστε την ανάγνωση Φασόλια Γίγαντες στον ταβά με Πράσο & Δυόσμο

Τραγανό Σκορδόψωμο στο Πι και Φι

Αυτό το σκορδόψωμο είναι τόσο νόστιμο που θα γίνει ανάρπαστο. Εκτός αυτού θα αξιοποιήσετε και το ψωμάκι που σας περίσσεψε και  δεν ξέρετε τι να το κάνετε. Οι καιροί, είπαμε,  είναι δύσκολοι οπότε επιστρατεύουμε τη φαντασία μας, κατεβάζουμε ιδέες και δημιουργούμε  με ότι υλικά υπάρχουν διαθέσιμα στην κουζίνα μας. Λίγο σκορδοβούτυρο, αλατάκι, πιπεράκι και σε λίγα λεπτάκια η ξερή μπαγκέτα θα έχει μεταμορφωθεί. Θα  έρθει στο τραπέζι σας ζεστή ζεστή τραγανή και μοσχομυρωδάτη. Ένα πραγματικό μαγειρικό αριστούργημα.

ΥΛΙΚΆ:

  • 1 μπαγκέτα μήκους 50εκ.
  • 5-6 κουταλιές βούτυρο σοφτ
  • 1-2 κουτ. σούπ. μαϊντανός ψιλοκομμένος
  • 3 σκελίδες σκόρδο πολτοποιημένες
  • Αλάτι και πιπέρι όσο θέλετε

Εκτέλεση:

Συνεχίστε την ανάγνωση Τραγανό Σκορδόψωμο στο Πι και Φι

Φασκιωμένες Τσιπούρες

Μετά την αρνο-κατσικο-φαγία των ημερών, είναι, θαρρώ καιρός, φίλες μου να επιστρέψουμε σε αυτό που λένε «χρυσή καθημερινότητα». Να φάμε κάτι πιο ελαφρύ βρε αδερφέ, να κάτσει λιγουλάκι και η κοιλίτσα που άρχισε να φουσκώνει επικίνδυνα μετά την πασχαλινή και μεταπασχαλινή κραιπάλη, να στρώσει και το στομαχάκι που -μεταξύ μας- το παραζορίσαμε, και μας εκδικείται με ξινίλες, καούρες, δυσπεψίες και άλλα παρεμφερή δυσάρεστα συμπτώματα. Ψαράκι, λοιπόν, τράβηξε η όρεξή μου και διάλεξα τσιπούρα γιατί και θρεπτική είναι «η μεγαλειοτάτη της θάλασσας» όπως την αποκαλούν και θρεπτική είναι γιατί έχει άφθονα ωμέγα 3 λιπαρά  (όπως όλα τα ψάρια βέβαια) και χορταστική είναι και  μαγειρεύεται με πολλούς τρόπους, πολύπλοκους αλλά και απλούς.

Ένας πολύ απλός τρόπος είναι  αυτός που σας προτείνω. Να τις μαγειρέψετε… φασκιωμένες! Για τις μεγαλύτερες φίλες ο όρος «φασκιώνω – φασκιές» σίγουρα κάτι θα θυμίζει. Για τις νεότερες όμως οι οποίες σίγουρα θα ζητήσουν τη βοήθεια… ερμηνευτικού λεξικού, θέλω να πω δυο πραγματάκια . Φάσκιωμα είναι το σπαργάνωμα των μωρών. Το σφιχτό τύλιγμα του βρέφους με τις πάνες και το δέσιμο με τα τις φασκιές (μαλακά σχοινιά) που το κρατούσαν ακίνητο, κυρίως κατά τη διάρκεια του ύπνου.

Πολλοί πολιτισμοί έχουν χρησιμοποιήσει την πρακτική αυτή στη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας, γιατί πίστευαν ότι το αίσθημα να «περικλείεσαι» ή να βρίσκεσαι σφιχτά μέσα σε μια κουβέρτα (συνήθως μάλλινη) βοηθούσε τα μωρά να ηρεμήσουν ή να είναι λιγότερο ανήσυχα και επίσης τα βοηθούσε να κοιμηθούν. Πίστευαν  ότι το φάσκιωμα έχει αυτή την δράση γιατί μιμείται με κάποιο τρόπο τον περιορισμένο χώρο της μήτρας και για το λόγο αυτό σταματά το μωρό να έχει το αντανακλαστικό του ξαφνιάσματος.

Στις τσιπούρες μας τώρα, τις οποίες δεν θέλουμε να… τις κοιμίσουμε αλλά να τις μαγειρέψουμε «φασκιωμένες» μέσα στη λαδόκολλα και δεμένες με γερό σπάγκο. Όπως καταλαβαίνετε το τύλιγμα στις λαδόκολλες λειτουργεί σαν «γάστρα». «Η μεγαλειότατη» τσιπούρα  ψήνεται με τα υγρά της και παραμένει ζουμερή, και πολύ ελαφριά. Εννοείται, ότι την ίδια τεχνική μπορούμε ν’ ακολουθήσουμε και με άλλα συναφή μεγαλούτσικα ψάρια… Συνεχίστε την ανάγνωση Φασκιωμένες Τσιπούρες

Τεμπελογλυκό με μπισκότα

Απλό αλλά φανταστικό! Το γλυκό που σας προτείνω σήμερα είναι όντως «τεμπελογλυκό» γιατί δεν χρειάζεται χρόνο για να το ετοιμάσετε αλλά ούτε και ιδιαίτερες ικανότητες για το πετύχετε. Τα υλικά είναι απλά, δεν στοιχίζουν πολύ και τα βρίσκει κανείς εύκολα στο ράφι του σούπερ μάρκετ της γειτονιάς. Αν λοιπόν δεχτήκατε τηλεφώνημα για μια  ξαφνική επίσκεψη, αισθάνεστε κουρασμένες, αλλά παράλληλα θέλετε να περιποιηθείτε την καλεσμένη σας αυτό το γλυκάκι είναι ότι πρέπει. Θα σας βγάλει ασπροπρόσωπες. Ακόμα και στην περίπτωση που νοιώθετε εκείνην την βασανιστική λιγούρα για κάτι γλυκό,  αλλά βαριέστε, (όλες έχουμε που και πού δικαίωμα στην τεμπελιά) μη διστάσετε, φτιάξτε το. Σε λίγα λεπτάκια θα έχετε κάτι για να κατευνάσετε την πείνα σας αλλά παράλληλα  θα το ευχαριστηθείτε όσο δε φαντάζεστε…

Υλικά:

  • 2 πακέτα μπισκότα πτι μπερ
  • 1 φακελάκι κρέμα ζαχαροπλαστικής ΓΙΩΤΗΣ βανίλια (στιγμής)
  • 1 φακελάκι κρέμα ζαχαροπλαστικής ΓΙΩΤΗΣ σοκολάτα (στιγμής)
  • 700 γρ.γάλα
  • Λίγο γάλα και  Βανίλια ή καφέ στιγμής ή λικέρ για το βρέξιμο των μπισκότων

Εκτέλεση:

Συνεχίστε την ανάγνωση Τεμπελογλυκό με μπισκότα

Κανελόνια Σπέσιαλ

Μμμμμ… Κανελόνια με πλούσια κρέμα… θα γλύφετε και το πιάτο!

Τα κανελόνια είναι ίσως  μία από τις πρώτες μορφές ζυμαρικών που σκέφτηκαν οι άνθρωποι. Ήδη από τις  μακρινές εποχές παρασκεύαζαν μια ζύμη  από ένα μείγμα νερού σιταριού και αλατιού.  Άπλωναν  τη φρέσκια ζύμη σε φύλλο και μετά την έκοβαν σε ορθογώνιο σχήμα. Στη συνέχεια  για να γεμίσει, την έκαναν ρολό και την έψηναν. Ως εκ τούτου τα κανελόνια μπορεί να πει κανείς ότι ανήκουν στα γεμιστά ζυμαρικά.

Μπορούν επίσης  να χαρακτηριστούν και ως μια  διαφορετική εκδοχή του παστίτσιου. Όμως  τα κανελόνια  έχουν τη δική τους μοναδική γεύση που τα κάνει ξεχωριστά και αγαπημένα. Παρέα με μια σαλάτα σαλάτα εποχής είναι και ένα πρώτης τάξεως νόστιμο ελαφρύ χορταστικό κυρίως πιάτο. Έτσι, δε όπως τα μαγειρεύω εγώ με την απλή, απλούστατη αλλά πλούσια κρεμώδη μπεσαμέλ , τα τυριά και την εύκολη  αλλά υπέροχη σάλτσα ντομάτας είμαι σίγουρη ότι  θα τα λατρέψετε!

ΥΛΙΚΑ:

  • Μια συσκευασία κανελόνια ( 25 κομμάτια)

Υλικά για την εύκολη σάλτσα ντομάτας:

  • 1 μέτριο κρεμμύδι
  • 1 σκελίδα σκόρδο
  • 2 κουτιά ντοματάκια ή κονκασέ
  • ½ φλ. Καφέ ελαιόλαδο1 κοφτή κουτ.γλυκ. ζάχαρη
  • Αλάτι πιπέρι

Υλικά για τη γέμιση του κιμά:

  • ½ κιλ. κιμά
  • ¾  φλυτ. καφέ ελαιόλαδο
  • 1 κρεμμύδι μέτριο
  • 2 κουτ. σουπ. ντοματοπελτέ
  • 1 καρότο τριμμένο
  • 2-3 μανιτάρια ψιλοκομμένα
  • ½  κρασοπότηρο κρασί κόκκινο
  • 1 φύλλο δάφνης
  • Αλάτι και πιπέρι κατά βούληση

Υλικά για την εύκολη μπεσαμέλ:

  • 1 λιτρο γάλα
  • 4 κ. σουπ. Κορν φλάουρ
  • 2 κ. σούπ. Βούτυρο
  • Μια πρέζα μοσχοκάρυδο
  • 1 αυγό (προαιρετικά)
  • 1 φλυτ. τσαγιού τριμμένη κεφαλογραβιέρα ή άλλο τυρί που λιώνει
  • αλάτι

ΕΚΤΕΛΕΣΗ:

Συνεχίστε την ανάγνωση Κανελόνια Σπέσιαλ

Έτσι φτιάχνονται οι παραδοσιακές Χυλοπίτες

«Κόρες» στο ντόπιο ιδίωμα σημαίνει φύλλα, χυλοπίτες. Στα αρβανητοχώρια τις χυλοπίτες τις λένε «πέτα» ή «πέτκα», οι δε βλάχοι «πέτουρε». Παλιά οι  χυλοπίτες μαζί με τον τραχανά,  φτιάχνονταν στο σπίτι από τα άξια χέρια των γυναικών εκεί στο τέλος του καλοκαιριού.  Στέγνωναν κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο και κατόπιν αποθηκεύονταν σε λευκά πάνινα σακούλια και έπαιρναν την θέση τους στο κελάρι μαζί με τις άλλες προμήθειες του χειμώνα  μιας και αποτελούσαν σημαντικό πιάτο της χειμερινής  διατροφής.

Οι χυλοπίτες φτιάχνονταν και εξακολουθούν να φτιάχνονται με φρέσκα υλικά, αλεύρι, αυγά, γάλα και λίγο αλάτι σε μεγάλες ποσότητες. Στην παρασκευή τους  συμμετείχαν όλες οι γυναίκες της γειτονιάς, ειδοποιημένες από την προηγούμενη.  «Αύριο θα φτιάξουμε φύλλα στης Ευτυχίας», «Μεθαύριο στης Μερόπης». Το άνοιγμα των φύλλων δεν είναι απλή δουλειά. Χρειάζεται τέχνη και επιδεξιότητα για να γίνει το φύλλο λεπτό, σχεδόν διάφανο, ολοστρόγγυλο, χωρίς ψεγάδια. Τέχνη που την μετέφεραν με τον καιρό οι μεγαλύτερες στις μικρότερες.

Μέσα σε ατμόσφαιρα χαράς και κεφιού ανάμεσα σε γέλια και πειράγματα, συναγωνίζονταν ποια θα ανοίξει τα περισσότερα. Ακόμα και τα μικρά παιδιά συμμετείχαν στο πανηγύρι. Έπαιρναν τα φύλλα τυλιγμένα στους πλάστες και τα άπλωναν στα καθαρά σεντόνια, κάτω από τον καυτό ήλιο να στεγνώσουν και να «σκάσουν» σε μικρά κομμάτια. Όταν τελείωναν το άνοιγμα ακολουθούσε τραπέζωμα με πίτες, γλυκά, φρούτα και καλούδια διάφορα . Με τις ευχές «καλό χειμώνα», «με υγεία να τα φάτε», αποχωρούσαν δίνοντας ραντεβού την επόμενη μέρα, στο σπίτι  κάποιας άλλης γειτόνισσας… Το πανηγύρι σταματούσε, όταν όλα τα σπίτια της γειτονιάς είχαν φτιάξει αυτά τα καταπληκτικά ζυμαρικά.

Οι χυλοπίτες όπως σας προανέφερα παρασκευάζονταν σε μεγάλες ποσότητες. Οι οικογένειες εκείνη την εποχή ήταν πολυμελείς και το συγκεκριμένο ζυμαρικό το έτρωγαν τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα. Για πολλές δε οικογένειες οι χυλοπίτες μαζί με τον τραχανά αποτελούσαν το καθημερινό πρωινό γεύμα. Μαγειρεύονταν εύκολα, τους ζέσταινε και πάνω από όλα ήταν θρεπτικό και τους «κράταγε» χορτάτους.

Εγώ θα σας δώσω τα υλικά για μια μικρή ποσότητα. Ας πούμε για να μαγειρέψετε περίπου τρεις φορές για πέντε άτομα. Μπορείτε να τις φτιάξετε στο σπίτι και να τις απλώσετε να στεγνώσουν στο μπαλκόνι. Προλαβαίνετε! Ο καιρός ακόμα καλά κρατεί. Συνεχίστε την ανάγνωση Έτσι φτιάχνονται οι παραδοσιακές Χυλοπίτες