Γλυκό Ακτινίδιο Μοναδικό!

Η παροιμία που αναφέρεται στο μήλο αλλά και στο ακτινίδιο ταιριάζει γάντι: «Ένα ακτινίδιο την ημέρα τον γιατρό τον κάνει πέρα» γιατί πρόκειται για ένα φρούτο σωστή «βόμβα» βιταμινών. Το ακτινίδιο έχει μεγάλη περιεκτικότητά σε βιταμίνη  C, τριπλάσια σχεδόν από αυτήν του πορτοκαλιού, είναι Πλούσιο σε φυτικές ίνες, βοηθάει στη λειτουργία του εντέρου, επιπλέον, περιέχει φώσφορο, κάλιο, μαγνήσιο και ιχνοστοιχεία, είναι ένα όπλο προστασίας και αντιμετώπισης των κάθε λογής μικροβίων, και εκτός όλων αυτών γίνεται και καταπληκτικό γλυκό κουταλιού. Και μη βιαστείτε να ξινίσετε τα μούτρα σας και να ψιθυρίσετε «Μα γλυκό κουταλιού με ακτινίδια; Είναι δυνατόν;» γιατί ναι, είναι δυνατόν.  Και για του λόγου το αληθές σας προκαλώ να το φτιάξετε.

Είναι από τα πιο εύκολα γλυκά κουταλιού και ίσως από τα πιο ιδιαίτερα και εύγευστα.   Για να είμαι ειλικρινής, αυτή η συνταγή, τυχαία μου προέκυψε. Είχα αφήσει στο πανέρι κάμποσα ακτινίδια αρκετό καιρό και είχαν παραωριμάσει. Ετοιμάστηκα να τα πετάξω αλλά σκέφτηκα ότι οι καιροί είναι  δύσκολοι και είναι κρίμα να πάνε χαμένα.  Αποφάσισα λοιπόν να πειραματιστώ  και να δοκιμάσω να τα κάνω γλυκό.  Τα καθάρισα, τα ανακάτεψα με ζαχαρίτσα και σε μία ωρίτσα είχα φτιάξει αυτό το  ωραιότατο, γευστικότατο γλυκό κουταλιού. Μη φοβηθείτε και  φτιάξτε το!.

Όπως προανέφερα είναι ένα γλυκό χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις, με σίγουρη επιτυχία.  Αν εξακολουθείτε να έχετε κάποιες αμφιβολίες  κάντε πρώτα μια μικρή ποσότητα  Σας λέω με βεβαιότητα πως όταν το δοκιμάσετε θα ξαναφτιάξετε αμέσως και άλλη. Συνεχίστε την ανάγνωση Γλυκό Ακτινίδιο Μοναδικό!

Χαλβάς σιμιγδαλένιος χωρίς λάδι

Ελάχιστους ξέρω που θα πουν όχι σε έναν καλοκαβουρντισμένο, μυρωδάτο σιμιγδαλένιο χαλβά, πασπαλισμένο με μπόλικη κανέλα.

Πέρα από την περίοδο των νηστειών, το φτιάχνω πολύ συχνά, γιατί αρέσει σε όλους μας πολύ και γίνεται στο άψε – σβήσε. Παλιά, κυρίως στα χωρά του κάμπου της Φλώρινας, χρησιμοποιούσαν αντί για σιμιγδάλι αλεύρι, το οποίο καβούρδιζαν όπως ακριβώς το σιμιγδάλι και το αποτέλεσμα ήταν εξίσου νόστιμο αν και λίγο διαφορετικό στη γεύση.

Η σωστή δοσολογία του χαλβά – λέγανε οι «παλιές» – είναι … 1,2,3,4. Και εννοούσαν με αυτό 1 μέρος λάδι, 2 μέρη σιμιγδάλι χοντρό, ή ψιλό, 3 μέρη ζάχαρη και 4 μέρη νερό. Εγώ όμως έχω την κακή συνήθεια να επεμβαίνω και να πειραματίζομαι. Άλλοτε προσθέτω και άλλοτε αφαιρώ υλικά, κυρίως ζάχαρη από τα γλυκά και λιπαρά από τα φαγητά.

Προσθέτω άλλα υλικά και μυρωδικά, που επιβαρύνουν λιγότερο τον οργανισμό και δεν αφαιρούν τίποτε από τη νοστιμιά.  Σήμερα, λοιπόν  λέω να βγάλουμε από τη παραδοσιακή συνταγή το 1 και να φτιάξουμε χαλβά χωρίς λάδι. Απλά θα αντικαταστήσουμε τη μια κούπα λάδι, με δυο μόνο κουταλιές ταχίνι. Επίσης θα μειώσουμε τη ζάχαρη από μία σε μισή κούπα και θα αυξήσουμε το νεράκι του σιροπιού κατά μισή κούπα.

Ο χαλβάς αν και  αλάδωτος θα είναι το ίδιο αφράτος, νόστιμος, όπως το απαιτούν οι μέρες και συνάμα διαιτητικός. Ζαλιστήκατε; Φοβάστε να το φτιάξετε μήπως και σας αποτύχει; Εμπιστευθείτε με φίλες μου. Ό,τι σας προτείνω είναι δοκιμασμένο και έχει επιτυχία σίγουρη. Σας υπενθυμίζω ότι η μέτρηση γίνεται πάντα με το ίδιο σκεύος. Η προσθήκη ξηρών καρπών είναι προαιρετική. Άλλοι τους προτιμάνε και άλλοι όχι.

Προσωπικά προτιμάω το χαλβά σκέτο, αλλά «περί ορέξεως .. κολοκυθόπιτα» που έλεγε και η γιαγιά Αθηνά. Το χρώμα του χαλβά, εξαρτάται από το πόσο θα καβουρδίσουμε το σιμιγδάλι. Όσο πιο πολύ το καβουρντίζουμε, τόσο πιο σκούρος γίνεται. Πάμε να φτιάξουμε χαλβά σιμιγδαλένιο λοιπόν και χωρίς λάδι! Συνεχίστε την ανάγνωση Χαλβάς σιμιγδαλένιος χωρίς λάδι

Σαραγλί

Μπορεί ο καιρός φίλες μου, να μη θέλει να συμβαδίσει με το ημερολόγιο, αλλά όπως και να το κάνουμε, μπήκαμε πια στο Δεκέμβρη και Δεκέμβρης σημαίνει γιορτές, σημαίνει Χριστούγεννα! Δεν ξέρω αν κι εσείς νιώθετε κάπως… Πώς να το πω, κάπως διαφορετικά εφέτος. Λίγο μουδιασμένη, λίγο  σαν να λείπει ο παλιός ενθουσιασμός που με συνέπαιρνε άλλες χρονιές τέτοιες μέρες. Σαν το πνεύμα των Χριστουγέννων να μην θέλει να ξεμυτίσει, σαν  να φοβάται να κατέβει, από εκεί ψηλά  και να τ’ αλλάξει όλα με μιας!  Να τα κάνει χαρούμενα, όμορφα, αισιόδοξα και μαγικά.

«Κάθε πέρσι και καλύτερα» έλεγε η γιαγιά Αθηνά αλλά εγώ λέω να μη αφήσω τα γεγονότα που μαίνονται γύρω μου να με καταβάλλουν και  προτείνω  να κάνουμε  κάτι για να το προκαλέσουμε το πνεύμα το γιορτινό. Να ερεθίσουμε τις αισθήσεις του με μυρουδιές κανέλας βανίλιας και γαρύφαλλου, με τη γλύκα του μελιού και της άχνης, τη βελουδένια υφή της λιωμένης σοκολάτας. Να το ποτίσουμε μυρωδάτα λικέρ ροδιού και μανταρινιού . Είμαι σίγουρη πως στο τέλος θα καταφέρουμε να το συγκινήσουμε. Ας στρωθούμε στη δουλειά λοιπόν. Ας ξεκινήσουμε φτιάχνοντας  ένα  υπέροχο σιροπιαστό, μοσχομυριστό γλύκισμα . Ας φτιάξουμε παραδοσιακό σαραγλί. Τι λέτε; Θαρρώ πως είναι εύκολη  και ωραία ιδέα για αρχή… Συνεχίστε την ανάγνωση Σαραγλί

Πορτοκαλόπιτα

Μπορεί να έχει επικρατήσει να λέμε ότι ένα μήλο την ημέρα τον γιατρό τον κάνει πέρα,  το πορτοκάλι, ο μικρός, στρογγυλός καρπός όμως με το εκτυφλωτικό πορτοκαλί χρώμα που δεν λείπει ποτέ από κανένα ελληνικό σπίτι, μας προφυλάσσει εξίσου  από περιττές και διόλου ευχάριστες επισκέψεις στον γιατρό μας. Το πορτοκάλι  ήρθε στην ζωή μας τον 15ο αιώνα από την Ινδία. Το έφεραν Πορτογάλοι έμποροι. Σε αυτούς εξάλλου οφείλει και το όνομά του.

Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσα πολύτιμα θρεπτικά στοιχεία κρύβονται κάτω από το πορτοκαλί περιτύλιγμα αυτού του φρούτου-δυναμίτη. Τα οφέλη στην υγεία είναι γνωστά ήδη από πολύ παλιά. Πορτογάλοι, Ισπανοί, Άραβες και Ολλανδοί ναύτες φύτευαν πορτοκαλιές στους εμπορικούς δρόμους σαν μέτρο πρόληψης κατά του σκορβούτου.Το πορτοκάλι έχει επικρατήσει ως η πιο διάσημη πηγή βιταμίνης C στον κόσμο, παρ’ όλο που υπάρχουν άλλες τροφές με πολύ μεγαλύτερη περιεκτικότητα της πολύτιμης βιταμίνης.

Εκτός από βιταμίνη C, όμως, περιέχει επίσης σάκχαρα, ασβέστιο, φώσφορο, βιταμίνη Α, θειαμίνη, ριβοφλαμίνη και άλλες βιταμίνες του συμπλέγματος Β, μαγνήσιο, ποτάσιο, σίδηρο και ψευδάργυρο, … η λίστα είναι ατελείωτη! Η κατανάλωση πορτοκαλιών βοηθάει στο άσθμα, την βρογχίτιδα, την πνευμονία και τους ρευματισμούς. Είναι επίσης πολύτιμος σύμμαχος στην πρόληψη της πέτρας στους νεφρούς και του διαβήτη και μειώνει τα επίπεδα της χοληστερίνης και την υψηλή πίεση.

Εντάσσοντάς το στην καθημερινή σας διατροφή θα νιώσετε ζωντάνια και ευεξία, ενώ η βιταμίνη C θα σας βοηθήσει να καταπολεμήσετε πιο εύκολα τα κρυώματα και τις γρίπες του χειμώνα. Το αιθέριο έλαιο του πορτοκαλιού, που περιέχεται στην φλούδα του, κατέχει περίοπτη θέση στην αρωματοθεραπεία. Ρίξτε μια σταγόνα αιθέριο έλαιο πορτοκάλι στα κεριά σας και νιώστε το άρωμά του να διαχέεται στον χώρο.

Έχει αντισηπτικές και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες, λειτουργεί ως αντικαταθλιπτικό και γι’ αυτό θα σας ηρεμήσει και θα σας αναζωογονήσει. Αν έχετε μείνει με την εντύπωση ότι το πορτοκάλι μπορεί κανείς να το απολαύσει  κανείς μόνο σαν φρούτο, κάνετε μεγάλο λάθος. Πειραματιστείτε με το χυμό και το ξύσμα του στην μαγειρική και το  αποτέλεσμα θα σας εκπλήξει. Δώστε για παράδειγμα μια διαφορετική νότα σε ένα κλασικό πιάτο, όπως είναι το κοτόπουλο με πατάτες στον φούρνο περιχύνοντάς το, όχι μόνο με χυμό λεμονιού αλλά και πορτοκαλιού.

Κάντε σπιτική μαρμελάδα πορτοκάλι, γλυκό του κουταλιού και φτιάξτε απαραιτήτως την πορτοκαλόπιτα που σας προτείνω.  Ευωδιαστή αφράτη και ζουμερή  είμαι σίγουρη ότι θα αρέσει πολύ σε όλους. Συνεχίστε την ανάγνωση Πορτοκαλόπιτα

Μοσχαράκι Στιφάδο Μούρλια

Φίλες μου, η αλήθεια είναι ότι ενώ τρελαίνομαι για τη γεύση του, δεν το μαγειρεύω πολύ συχνά γιατί είναι λίγο μπελαλίδικο, ένα φαγητό  που κατά την  γιαγιά Αθηνά «πρώτα το τρως και μετά το καταλαβαίνεις» . Της έπεφτε, βλέπετε, κομματάκι βαρύ και το έτρωγε με «ρέγουλα και πάντα μεσημέρι»… Για το μοσχαράκι στιφάδο σας μιλάω, που το μαγείρεψα, κατά παραγγελία φίλων, την προηγούμενη  Κυριακή  και μοσχομύρισε το σπίτι. «Το θέλουμε με ολόκληρα κρεμμύδια, και μπόλικο μπούκοβο, ξέρεις εσύ».

Μπορεί  τα κρεμμύδια να φέρνουν δάκρυα στα μάτια, να μην είναι και ο καλύτερος σύμμαχος για δροσερή αναπνοή, σίγουρα όμως τέρπουν τον ουρανίσκο γι αυτό και χρησιμοποιούνται πολύ και με πολλούς τρόπους στην κουζίνα με κορυφαίο το στιφάδο. Το στιφάδο είναι  ένα φαγητό …. Φαγητό, με όλη τη σημασία τη ς λέξης, αρωματικό, παραδοσιακό, μαμαδίσιο, χορταστικό, χειμωνιάτικο.

Το τιμήσαμε όλοι είναι η αλήθεια και δεν μας έπεσε καθόλου βαρύ γιατί φρόντισα να καθαρίσω τα κρεμμύδια από βραδύς και να τα αφήσω να κολυμπάνε στο νερό όλη νύχτα.  Μυστικό  της κουμπάρας μου της Βούλας καλονοικοκυράς και άριστης μαγείρισσας.  Με αυτόν τον τρόπο  δεν έχουν τις γνωστές παρενέργειες και  γίνονται  ελαφριά και εύπεπτα.

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας τη συνταγή γιατί αυτό το φαγητό εκτός από νόστιμο είναι και θρεπτικό, και αντιφλεγμονώδες και αντικαρκινικό, και φίλος της καρδιάς και των οστών, λόγω των κρεμμυδιών που είναι και το κύριο συστατικό του. Βέβαια οι περισσότεροι όταν ακούμε τη λέξη στιφάδο ο νους μας πάει σε «λαγό στιφάδο» ή «κουνέλι στιφάδο». Μπορεί όμως να μαγειρευτεί με όλα σχεδόν τα κρέατα,  με γριβάδι  και άλλα μεγάλα ψάρια, θαλασσινα σουπιές, καλαμάρια, αλλά και  χορτοφαγικό  στιφάδο με μανιτάρια για όσους απέχουν από την κατανάλωση κρέατος. Συνεχίστε την ανάγνωση Μοσχαράκι Στιφάδο Μούρλια

Γιαουρτόπιτα με έτοιμο φύλλο

Μπορεί, σαν άνθρωποι να διαφωνούμε σε πολλά φίλες μου και αυτό είναι φυσικό όμως ένα είναι σχεδόν βέβαιο… Κανείς, μα κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί σε μια αχνιστή πίτα την ώρα που βγαίνει από το φούρνο. Στη θέα μιας οποιασδήποτε ροδοψημένης και ευωδιαστής πίτας, κανείς δεν σκέφτεται τίποτα πια. Το μοναδικό μέλημα του είναι να βρει ένα μαχαίρι για να κόψει το κομμάτι που ονειρευόταν όση ώρα του έσπαγε τη μύτη αυτή η γαργαλιστική μυρωδιά που δραπέτευε από τη ζεστή αγκαλιά του φούρνου και πλημμύριζε το χώρο.

Ναι, θα μου πείτε, ωραία και καλά τα λες, αλλά για να φτάσουμε στο σημείο όπου μια πίτα βγαίνει από το φούρνο, έχει προηγηθεί μια διαδικασία πολύπλοκη και χρονοβόρα. Έχετε όλου του κόσμου τα δίκια. Δεν είναι και το πιο απλό πράγμα να φτιάξει κανείς μια πίτα. Απαιτείται τεχνική και εμπειρία. Να ετοιμάσεις το ζυμάρι, να το πλάσεις, να ανοίξεις φύλλο, να ασχοληθείς με τη γέμιση και στο τέλος τέλος μπορεί και να μην καταφέρεις να έχεις το επιθυμητό αποτέλεσμα. Οπότε ας είναι καλά ο φούρνος της γειτονιάς.

Ο φούρνος της γειτονιάς δε λέω, είναι μια λύση εύκολη. Μια λύση του τύπου στην «αναβροχιά καλό και το χαλάζι». Για όσες φίλες αδυνατούν να ανοίξουν φύλλο ή για χίλιους δυο λόγους δεν είναι διατεθειμένες να μπουν σ’ αυτήν την απαιτητική διαδικασία, η λύση είναι το έτοιμο φύλλο. Μπορεί να μην είναι σαν της μαμάς ή της γιαγιάς αλλά ένα νόστιμο, γρήγορο και αξιοπρεπές αποτέλεσμα το προσφέρει όπως και να΄χει. Απόδειξη η ευωδιαστή γιαουρτόπιτα με έτοιμο φύλλο που σας προτείνω. Δεν απαιτεί καμία δεξιοτεχνία, ούτε πολύ από τον πολύτιμο χρόνο σας και το αποτέλεσμα σας αποζημιώνει στα σίγουρα. Συνεχίστε την ανάγνωση Γιαουρτόπιτα με έτοιμο φύλλο

Πεντανόστιμο Πρασόρυζο

Οι περισσότεροι θεωρούν το  πρασόρυζο  ένα από τα πλέον ταπεινά φαγητά της ελληνικής κουζίνας, αλλά για μένα είναι ένα γαστρονομικά κορυφαίο πιάτο. Για να είμαι ειλικρινής είναι απ’ τα φαγητά που δεν μαγειρεύω και πολύ συχνά αλλά μια δυο φορές το μήνα σίγουρα θα υπάρχει στο τραπέζι. Το αστείο είναι πως  κάθε φορά που ΄σερβίρω πρασόρυζο θα το σχολιάσουν θετικά και πάντα με την ίδια  έκπληξη, για  το πώς ένα τόσο απλό φαγητό καταφέρνει να είναι τόσο νόστιμο.

Ομολογώ  ότι είχα ένα προβληματισμό για το αν αξίζει τον κόπο να σας δώσω την συνταγή μου. Αλλά τελικά το αποφάσισα για τον εξής λόγο. Ψάχνοντας  στο διαδίκτύο για  συνταγές πρασόρυζου, διαπίστωσα  ότι οι περισσότερες είχαν μακρινή σχέση με τη δική μου. Με λίγα λόγια είδα πολλά υλικά, όπως σέλινο, ντομάτα, καρότα, τυρί, αλλαντικά, και κάθε λογής εξωτικά ή βαριά καρυκεύματα όπως κάρδαμο, μπαχάρι και δάφνη και άλλα.

Το δικό μου πρασόρυζο,  είναι συνταγή της γιαγιάς Αθηνάς. Μια συνταγή απλή και απέριττη,  σοφή και κομψή, παραδοσιακή και είναι γνωστό πως η παραδοσιακή κουζίνα διέπρεψε γιατί έδειχνε μεγάλο σεβασμό στα υλικά και στους συνδυασμούς τους. Έτσι, τίποτα δεν έμπαινε τυχαία και ποτέ δεν προστίθεντο στοιχεία και γεύσεις σε ένα πιάτο, αν δεν υπήρχε λόγος. Κάθε παραδοσιακό πιάτο είναι η γιορτή ενός ή δύο κεντρικών υλικών και ό,τι άλλο μπει στη συνταγή, στόχο έχει μόνον να αναδείξει ή να συμπληρώσει αυτά τα κεντρικά υλικά.

Για αυτήν την απλότητα αποφάσισα  να σας κάνω γνωστή τη συνταγή. Έτσι σας προκαλώ και σας προσκαλώ, αν δεν το ξέρετε έτσι το πιάτο ή αν ποτέ ως σήμερα δεν σας ήρθε η όρεξη για πρασόρυζο, να δοκιμάσετε την απλή αυτή συνταγή . Εύκολη και απλή παραδοσιακή ελληνική συνταγή με την ετοιμασία να παίρνει περί τα 15 λεπτά και το μαγείρεμα περί τη μισή ώρα. Αποτελεί ιδανική συνταγή για όλες τις εποχές του χρόνου. Ελπίζω να σας εκπλήξει ευχάριστα! Συνεχίστε την ανάγνωση Πεντανόστιμο Πρασόρυζο

Χταποδάκι στο αλουμινόχαρτο

Διανύουμε περίοδο Μεγάλης Σαρακοστής, φίλες μου και λόγω των ημερών τα διάφορα νηστίσιμα δίνουν και παίρνουν. Μέχρι να φτάσουμε στο αρνί του Πάσχα, τα θαλασσινά παίζουν και αυτά  πρωταγωνιστικό ρόλο στο τραπέζι και τα απολαμβάνουν όλοι ανεξαιρέτως, νηστεύοντες και μη. Λόγω των ημερών λοιπόν τα χταπόδια έχουν την τιμητική τους.

Το λαχταριστό χταποδάκι, μέχρι να φτάσει στο πιάτο μας περνάει  των παθών του τον τάραχο.  Προηγείται μια προετοιμασία οδυνηρή η οποία μεταξύ άλλων περιλαμβάνει και ανελέητο χτύπημα στα βράχια. Πάνω από εβδομήντα χτυπήματα απαιτούνται, για να μαλακώσει η σάρκα  τους και να φύγει η μελανίνη. Αυτό, τουλάχιστον, λένε οι ειδήμονες. Από εδώ βγήκε και η γνωστή φράση « Θα σε χτυπήσω σαν χταπόδι»  κοινώς, αν  σε πιάσω στα χέρια μου θα σε «γουλίσω», θα σε σε χτυπήσω αλύπητα. . Αυτή είναι μια από τις εμβληματικές τιμωρίες που αφήνουν κάποιοι θερμόαιμοι  να αιωρείται σαν απειλή κρεμασμένη στον αέρα.

Τώρα το βασικό ερώτημα είναι «τι αξιόπιστο μπορεί να ξέρει μια ορεσίβια σαν εμένα για τα χταπόδια;». Η απάντηση: ό,τι έμαθα για τα χταπόδια προέρχεται από τον γαμπρό μου δεινό μάγειρα και από τους συχνούς πειραματισμούς μου, καθ’ ότι και όπως έχω δηλώσει επανειλημμένα, έχω μια τρέλα με την μαγειρική. Το χταπόδι, λοιπόν μπορεί να σερβιριστεί μόνο του σαν μεζές ή να γίνει κανονικό φαγητό. Συνοδεύεται άριστα με λαχανικά, ρύζι, πατάτες ή ζυμαρικά. Ανάλογα με τα υλικά που θα προσθέσει κανείς και την αναλογία κρασιού – ξυδιού, μπορεί να το κάνει ξυδάτο ή κρασάτο, να προσθέσει ντομάτα για να βγει κοκκινιστό ή να το κάνει στιφάδο κ.α.

Ένας ευκολότατος τρόπος  να μαγειρευτεί είναι στο φούρνο τυλιγμένο στο αλουμινόχαρτο.  Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα γιατί δε θα σας πάρει πάνω δέκα λεπτάκια για το ετοιμάσετε και μιάμιση ώρα για να ψηθεί στο φούρνο. Γενικά το χταπόδι είναι νοστιμότατο έδεσμα, αρκεί να έχει μαγειρευτεί όπως πρέπει τουτέστιν να  του δοθεί ο χρόνος να ψηθεί αργά, αργά  και καρτερικά στα υγρά του, με τη συνοδεία βέβαια και των κατάλληλων μπαχαρικών.

Όπως στα περισσότερα θαλασσινά, δεν προσθέτουμε αλάτι εκτός κι αν είμαστε πολύ του αλμυρού αλλά και πάλι καλό είναι να το δοκιμάσουμε, όπως κάνουμε άλλωστε και με όλα τα φαγητά. Αν θέλετε να του  δώσετε μια πιο έντονη γεύση, μπορείτε να το ετοιμάσετε από την προηγούμενη και να το αφήσετε στο λαδολέμονο η το λαδόξιδο και τα μπαχαρικά όλο το βράδυ… Συνεχίστε την ανάγνωση Χταποδάκι στο αλουμινόχαρτο

Λαζάνια Καρμπονάρα

Η καρμπονάρα είναι μία διάσημη μακαρονάδα και μία από τις αγαπημένες των Ελλήνων μετά από τα «μακαρόνια με κιμά» βέβαια που έρχονται πρώτα στην προτίμησή τους και μάλιστα τα μακαρόνια με κιμά της μαμάς τους.

Η καρμπονάρα είναι … ιταλίδα, μιας και προέρχεται την επαρχία Lazio της Ιταλίας. Βασικά συστατικά της είναι τα αυγά, το τυρί και το μπέικον. Λέγεται πως την εμπνεύστηκαν οι Ιταλοί ανθρακωρύχοι οι οποίοι θέλοντας να νοστιμίσουν τα αγαπημένα τους μακαρόνια τα συνδύαζαν με κομμάτια παστής χοιρινής παντσέτας και αυγά, υλικά που τα είχαν άφθονα.

Μία άλλη εκδοχή θέλει την καρμπονάρα να παίρνει το όνομα της από το  χωριό με το όνομα Καρμπονάρα. Άλλοι υποστηρίζουν πως προέρχεται από τους  Καρμπονάρους, κίνημα, του οποίου τα μέλη του αναγκάζονταν να κρύβονται, με αποτέλεσμα να χρησιμοποιούν υλικά εύκολα να βρεθούν έτσι ώστε να ανακαλύψουν την συνταγή της καρμπονάρας.

Υπάρχει και μία ακόμα εκδοχή  που  ότι Αμερικανοί στρατιώτες στα τέλη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έμπαιναν στις ρωμαϊκές τρατορίες ζητώντας για γεύμα αυγά, μπέικον και ζυμαρικά. Ανακάτευαν όλα μαζί τα υλικά, σερβιρισμένα στα πιάτα  και έτσι προέκυψε κάτι, που εξελίχθηκε στο σημερινό πιάτο.

Η carbonara είναι μια ευαίσθητη μακαρονάδα, δεν τρώγεται ούτε κρύα ούτε από ταπεράκι. Καλύτερα να την ξαναφτιάξεις από την αρχή, παρά να την…. βεβηλώσεις σερβίροντας την έτσι.

Ο  γνωστός ηθοποιός Τζακ Νίκολσον λάτρης της καρμπονάρας έχει πει στο Heartburn: «Η καρμπονάρα είναι απολύτως σαν τους εραστές: ανυπόμονη. Άρα, τρώγεται αμέσως, καυτή… δεν περιμένει!»

Εκτός από «καυτή» είναι  επίσης πληθωρική …. σε γεύση αλλά και θερμίδες. Όσοι  δοκιμάσαν να της αντισταθούν στο τέλος υπέκυψαν. Τη καταβρόχθισαν και στο τέλος αναφώνησαν: Χαλάλι, ας πάει και το παλιάμπελο. Το τι μακαρόνια θα επιλέξετε είναι δικό σας θέμα. Οι Ιταλοί πάντως συνήθως παίζουν με σπαγγέτι ή ριγκατόνι.  Εγώ χρησιμοποίησα λαζάνια και μου βγήκε … αριστούργημα. Συνεχίστε την ανάγνωση Λαζάνια Καρμπονάρα

Παραδοσιακή Γκίζα (Μυζήθρα)

«Γκίζα» στα βλάχικα ονομάζεται η μυζήθρα. Είναι ένα πανάρχαιο είδος τυριού που προέρχεται από τα υγρά που προκύπτουν από την παρασκευή της φέτας και άλλων σκληρών τυριών. Στο χωριό μου αλλά και σε ορισμένα  χωριά του κάμπου  την  έφτιαχναν (και κάποιοι μερακλήδες τη φτιάχνουν ακόμα)  από ξινόγαλο.

Παραδοσιακή μυζήθρα - 1α

Η συγκεκριμένη γκίζα  είναι λευκότερη, ξυνίζει ελαφρώς, είναι  καλύτερη σε ποιότητα και πιο νόστιμη. Για να φτιάξουν παλιότερα το ξινόγαλο, έβαζαν το γάλα, κυρίως κατσικίσιο ή πρόβειο,  αμέσως μετά το άρμεγμα μέσα σε πήλινα κιούπια και το άφηναν να ωριμάσει, να ξινίσει. Το γάλα φούσκωνε και δημιουργούσε ένα πηχτό λιπαρό στρώμα στην επιφάνεια και τότε ήταν έτοιμο να « χτυπηθεί». Το έβαζαν σε ένα στενόμακρο σκεύος  την « τρομπολίτσα» – έτσι το λένε οι βλάχοι, « ματενίτσα» η «ματένκα»  έχω ακούσει να το αποκαλούν οι ντόπιοι πληθυσμοί – και με ένα μακρύ κοντάρι που στο ένα άκρο του ήταν σφηνωμένο κάτι σαν ρόδα, χτυπούσαν  αλύπητα το ξινισμένο γάλα για αρκετή ώρα και ω του θαύματος εμφανίζονταν στην επιφάνεια το βούτυρο, φρέσκο, φρέσκο και λαχταριστό.

Παραδοσιακή μυζήθρα - 5α

Αφαιρούσαν το βούτυρο και έμενε το ξινόγαλο που το έπιναν σαν δροσιστικό, ή συνόδευαν με αυτό ορισμένα φαγητά, ιδιαίτερα τους θερμούς μήνες. Πολλές φορές πρόσθεταν μπουκιές μπαγιάτικου ψωμιού, έφτιαχναν ένα είδος παπάρας και την κατανάλωναν για πρωινό.  Οι βλαχαρβανήτες μαζί με την πίτα σέρβιραν απαραίτητα ξινόγαλο. Από  το ξινόγαλο, όταν το είχαν σε μεγάλες ποσότητες  έπαιρναν, την γκίζα ή  ούρδα.

Παραδοσιακή μυζήθρα - 2α

Το  έβραζαν σε μεγάλα  καζάνια επάνω στην σόμπα ή στο τζάκι και όταν άρχιζαν να εμφανίζονται πήγματα στην επιφάνεια  το στράγγιζαν σε τουλουπάνια που τα λέγανε τσαντίλες και παίρνανε το κατάλευκο πεντανόστιμο προϊόν που το ανακάτευαν με χόρτα ή αυγά και έφτιαχναν τις πίτες τους. Η γιαγιά μου,  συντηρούσε το βούτυρο και τη μυζήθρα σε πήλινα κιούπια. Είχαμε μυζήθρα και  βούτυρο για τα ζυμαρικά και τις πίτες μας όλο το χειμώνα. Όταν δε, θέλαμε να φάμε κάτι πρόχειρο μας έφτιαχνε αυγά με μυζήθρα και φρέσκο βούτυρο στο τηγάνι. Δοκιμάστε το με τη μυζήθρα που θα φτιάξουμε μαζί και θα γλείφετε τα δάχτυλά σας. Εγώ θα σας δείξω  δυο τρόπους για να φτιάξετε τη δική σας μυζήθρα επιλέξτε όποιον εσείς θέλετε το αποτέλεσμα θα σας αποζημιώσει. Συνεχίστε την ανάγνωση Παραδοσιακή Γκίζα (Μυζήθρα)